Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Τι χρειαζόμαστε; Συνέδριο επιστημονικής τεκμηρίωσης ή Κίνημα Αντίστασης και Διεκδίκησης



Τι χρειαζόμαστε; Συνέδριο επιστημονικής τεκμηρίωσης ή
Κίνημα Αντίστασης και Διεκδίκησης
Στις 14 με 16 Οκτώβρη διοργανώνεται από την ΟΛΜΕ εκπαιδευτικό συνέδριο με θέμα «οι επιπτώσεις των μνημονίων στην Εκπαίδευση», στο οποίο καλούνται οι ΕΛΜΕ να στείλουν αντιπροσώπους με κριτήριο την πλουραλιστική έκφραση απόψεων και τη συμμετοχή τους σε ομάδες εργασίας.
Αλήθεια, συνάδελφοι, πέντε χρόνια μνημονίων- φτάσαμε αισίως στο τρίτο -και η ΟΛΜΕ ακόμα θα συζητάει για τις επιπτώσεις τους; Δεν θέλουμε να κουβεντιάσουμε για τις επιπτώσεις της επίθεσης σε βάρος μας. Τις ξέρουμε, τις νιώθουμε καθημερινά στο πετσί μας. Και το κουτσούρεμα των μισθών μας, και την άγρια υπερφορολόγησή μας, και την γιγάντωση του κόστους ζωής, και τις περικοπές στην ιατροφαρμακευτική μας περίθαλψη. Και το χτύπημα των εργασιακών μας δικαιωμάτων με την διεύρυνση της κινητικότητας και την ελαστικοποίηση των εργασιακών μας σχέσεων. Και το χτύπημα με ύπουλους τρόπους της μονιμότητας. Την ανεργία και τις απολύσεις των συναδέλφων αναπληρωτών. Την νέα «υπόγεια» αύξηση του ωραρίου μας. Τα σχέδια για νέα αξιολόγηση.
Τα ξέρουμε όλα και όσα δεν ξέρουμε θα τα ανακαλύψουμε με τον πιο επώδυνο τρόπο. Το τι να κάνουμε είναι το ζητούμενο. Το πώς να ανακόψουμε αυτήν την επίθεση, πώς να αλλάξουμε αυτήν την πραγματικότητα. Και σ’ αυτά τα αγωνιώδη ερωτήματα και αγωνίες των συναδέλφων, η ΟΛΜΕ για άλλη μια φορά, επιλέγει το «στρίβειν δια του αρραβώνος». Για άλλη μια φορά απούσα απ’ το μετερίζι του αγώνα, από το καθήκον της οργάνωσης της αντίστασης και της απάντησης του κλάδου, καλεί σε συνέδρια ερήμην και μακριά από τους εκπαιδευτικούς. Αναλώνεται σε ακαδημαϊκές κουβέντες με μπόλικη δόση επιστημονισμού.
Μια στάση που από τη μια τροφοδοτεί το κλίμα αλληλοσπαραγμού και αλληλοφαγωμάρας ανάμεσα στους συναδέλφους που προωθεί η κυβέρνηση με τα μέτρα της κι από την άλλη ωθεί προς τον αδιέξοδο και αποπροσανατολιστικό δρόμο της προτασεολογίας και της συνδιαλλαγής, της συνδιαμόρφωσης με το σύστημα.
Όχι οι επιπτώσεις από τα μνημόνια και την αντιλαϊκή πολιτική δεν ανατρέπονται με κουβέντες αλλά με αγώνες !
Κι αν υπάρχει πράγματι ανάγκη να συζητήσει ο κλάδος είναι για το πώς θα οργανώσει και θα πραγματοποιήσει τους αγώνες αυτούς! Να συζητήσουμε στα πρωτοβάθμια όργανά μας, στις Γενικές Συνελεύσεις. Για να κάνουμε ξεκάθαρο ποιος είναι ο αντίπαλος, ο πραγματικός εχθρός για τους εκπαιδευτικούς και συνολικά για τους εργαζόμενους. Για να αναδείξουμε εκείνα τα αιτήματα που συσπειρώνουν και ενοποιούν τους εκπαιδευτικούς στην κατεύθυνση οργάνωσης του αγώνα, της αναμέτρησής τους με την αντιλαϊκή πολιτική. Για να οργανώσουμε άμεσα μια μεγάλη απεργιακή μάχη που θα σπάσει το κλίμα παραίτησης και ηττοπάθειας και θα θέτει τους όρους, τις βάσεις για τις μικρές και μεγάλες νίκες.


Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

ΜΑΤ παντού!

3 ΟΚΤ 2016

ΜΑΤ παντού!

ΜΑΤ στο Ρέθυμνο τη προηγούμενη Τετάρτη κατά αντιφασιστών.
ΜΑΤ χθες στη Καισαριανή κατά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
ΜΑΤ σήμερα στους συνταξιούχους γιατί λέει εκνευρίστηκαν για τον αποκλεισμό τους από την Διονυσίου Αεροπαγίτου και θα ...τούμπαραν μια κλούβα.
Σε όλες τις διαδηλώσεις η εμφάνιση δεκάδων, εκατοντάδων και χιλιάδων ένστολων και ασφαλιτών όχι μόνο δεν έλειψε ποτέ αλλά είναι επιδεικτικά εμφανής και προειδοποιητική.
Τα ΜΑΤ είναι παντού. Από τις απεργίες στα εργοστάσια και στα σούπερ μάρκετ μέχρι τις κινητοποίησεις για τις Σκουριές ή για το Ελληνικό.

Δεν έλειψαν ποτέ από το κέντρο της Αθήνας τα ΜΑΤ, ούτε μειώθηκαν. Απλά μετακινήθηκαν σε άλλες γωνιές! Και δεν είναι μόνο τα ΜΑΤ. Όσοι κυκλοφορούν αρκετά σε αυτή τη πόλη είναι εξοικειωμένοι με την εικόνα κάθε είδους αστυνομικής δύναμης να βρίσκεται παντού. Με τα πόδια, με τις μηχανές, με τα αυτοκίνητα, με τις κλούβες. Και δεν κυκλοφορούν απλά. Είναι καθημερινές οι εικόνες περικύκλωσης αυτοκινήτων που τα οδηγούν ύποπτοι μελαμψοί, όπως και οι εικόνες ελέγχων με βλοσυρό και προσβλητικό ύφος μεταναστών και άλλων περίεργων, ή και μη περίεργων, ως προς την εμφάνιση τύπων. Το περιστατικό με τα παιδιά πρόσφυγες που τα έπιασαν στα Εξάρχεια δεν είναι εξαίρεση του κανόνα, είναι η εφαρμογή του.

Του κανόνα που λέει ότι ο λαός είναι εχθρός. Ότι όλοι μας είμαστε εν δυνάμει τρομοκράτες και πρέπει να τρομοκρατηθούμε.
Του κανόνα που λέει ότι δεν αρκούν οι πολιτικές εξαθλίωσής μας για να σκύψουμε το κεφάλι κάτω από το βάρος του φόβου των ιμπεριαλιστών, της φτώχειας, της πείνας, των χρεών, του ξεσπιτωμού. Αυτές οι πολιτικές πρέπει να έχουν και το απαραίτητο συμπλήρωμά τους μη και το σηκώσουμε το κεφάλι. Μη και μαζί με το κεφάλι σηκώσουμε και τις γροθιές της οργής μας και βγούμε στους δρόμους να τις ανατρέψουμε. Τότε καμιά κλούβα δεν θα μας σταματά και τα χημικά θα φαντάζουν λίγα και ανεπαρκή, θα χρειαστούν πράγματι αντικατάσταση με κάτι άλλο, πιο αποτελεσματικό που δεν θα μας απωθεί απλώς! Γι' αυτό άλλωστε δε σταμάτησαν ποτέ και οι ασκήσεις αντιμετώπισης πλήθους ή ταραξιών σε εργοστάσια και κλειστούς χώρους από το στρατό.

Όποιος υπηρετεί αυτό το σύστημα χρειάζεται και τα ΜΑΤ, χρειάζεται κάθε είδους δύναμη καταστολής για να μπορέσει να το υπηρετήσει. Συνειδητά συνειδητότατα! Κι ας "θυμώνουν" για τους τρόπους (και μόνο αυτούς) εφαρμογής. Και δε πα να κάνουν όποιοι τους στηρίζουν όσες ερωτήσεις στη Βουλή θέλουν, δε πα να αναρωτιούνται τα δημοσιογραφικά τους παπαγαλάκια για το τι δουλειά έχουν τα ΜΑΤ στις διαδηλώσεις, το μόνο που καταφέρνουν είναι να αυτογελοιοποιούνται και κυρίως να αυτοαποκαλύπτονται για το ποια πλευρά τελικά διαλέγουν!

Τα ΜΑΤ, ο στρατός και κάθε είδους ένοπλο σώμα στο σύστημα δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ούτε του λαού, ούτε δημοκρατικά, ούτε ...αριστερά. Είναι του συστήματος και αυτό υπηρετούν, δεν αλλάζουν, δεν μεταλλάσονται, δεν εκδημοκρατίζονται κι ας είναι αυτοί που "εργάζονται" σε αυτά "μισθωτοί εργαζόμενοι και ...παιδιά του λαού που τα χρησιμοποιεί η κυβέρνηση εναντίον του (τα κακόμοιρα)"!

Απλά θα καταργηθούν με τη πάλη του λαού!