Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Η ΓΣΕΕ προκηρύσει εξαήμερη απεργία!

 Η ΓΣΕΕ προκηρύσει εξαήμερη απεργία!


Εξαήμερη απεργία κήρυξε η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, εν όψη της νέας επέλασης μέτρων που ετοιμάζεται να μας εφαρμόσει η κυβέρνηση μετά την παράσταση διαπραγματεύσεων κυβέρνησης και κουαρτετιανών. Εκπλήσσοντας τις ταξικές, αγωνιστικές και επαναστατικές δυνάμεις (μετωπικές και συντονισμένες) οι οποίες, δείχνοντας μεγαλοθυμία, αποφάσισαν να χαιρετήσουν αυτές τις αποφάσεις, επισημαίνοντας όμως ότι χάρη στη δική τους δουλειά μυρμηγκιού πείστηκε η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ να ξωπετάξει τις αναστολές της και να γίνει επιτέλους πραγματική εργατική ηγεσία!
Η απεργία θα ξεκινήσει την Παρασκευή 29 Απρίλη και θα λήξει την Τετάρτη 4 Μάη. Προς το παρών!
Η ΓΣΕΕ καλεί όλους τους εργαζόμενους να πάρουν τα λάβαρά τους και να βγουν στους δρόμους το απόγευμα της πρώτης μέρας σε όλες τις γειτονιές των πόλεων και τα χωριά, στα βουνά και στα νησιά μας, διαδηλώνοντας την αντίθεσή τους στη σταύρωση των εργαζομένων και να πραγματοποιήσουν συμβολικές κηδείες των Ε.Ε., Δ.Ν.Τ. και κυβέρνησης.
Το Σάββατο από το πρωί θα ξεκινήσουν οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας με την καύση ομοιωμάτων του Τσίπρα που πρόδωσε τις επαναστατικές προσδοκίες του λαού χωρίς να πάρει ούτε ένα αργύριο ο άτιμος! Σε αντίθεση με τον Ιούδα που κάτι πήρε!
Οι εκδηλώσεις θα συνεχιστούν μέχρι τα μεσάνυχτα οπότε οι εργαζόμενοι θα βγουν και πάλι στις γειτονιές τους ζωσμένοι με ότι εκρηκτικό έχουν σπίτι τους, κι αν δεν έχουν να πάρουν, κι αν δεν μπορούν θα μεριμνήσουν οι κατά τόπους συλλογικότητες αλληλεγγύης και οι ΜΚΟ ώστε να δοθούν σε όσους έχουν οικονομικές δυσκολίες, και με επίκεντρο τα κατά τόπους λαϊκά πνευματικά - πολιτιστικά κέντρα θα εκφράσουν με εκρηκτικό τρόπο την αντίθεσή τους, περίπου ως προειδοποίηση για το ενδεχόμενο επανάστασης, αν δεν παρθούν πίσω τα μέτρα. Κι αυτό γιατί απ' ότι φαίνεται η ΓΣΕΕ πλέον πρέπει να έχει ασπασθεί γνωστό αριστερίστικο, μουλούδικης έμπνευσης,  σύνθημα παραφρασμένο στο "Οι λαοί παλεύουν με το βαρελότο στο χέρι".
Την Κυριακή, και τρίτη μέρα της κινητοποίησης, η ΓΣΕΕ καλεί τους εργαζόμενους των πόλεων, όσοι μπορούν τουλάχιστον, να βγουν στην ύπαιθρο, σε κλιμάκωση της εργατοαγροτικής συμμαχίας που ξεκίνησε στις 4 Φλεβάρη, και μαζί με τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους, σφάζοντας και σουβλίζοντας αρνιά και κατσίκια, να προειδοποιήσουν τον ταξικό εχθρό για το τι τον περιμένει. Για τα δε μπουκάλια από μπύρες, κρασιά, τσίπουρα και ρετσίνες καλεί το λαό να αφήσει τις μαλακίες περί ανακύκλωσης και να τα κρατήσει μπας και χρειαστούν για την κατασκευή μολότωφ. Παράλληλα καλεί το λαό, μιας και η Κυριακή είναι και η 1η Μάη, η γνωστή γιορτή της άνοιξης, να πιάσει το Μάη γερά συμβολίζοντας έτσι τη θέλησή του για την αναγέννηση του νέου λαϊκού και εργατικού κινήματος που θα ανατρέψει τα πάντα όλα όσα μας κάνουν τη ζωή δύσκολη μαζί και του εργοδοτικού και ρεφορμιστικού συνδικαλισμού.
Η Δευτέρα, τέταρτη μέρα των κινητοποιήσεων, θα είναι μέρα ξεκούρασης, ανάπαυλας και προετοιμασίας για τις επόμενες δύο. Επιτρέπεται η συνέχιση του πιασίματος του Μάη για να μη μας φύγει η αγωνιστική έξαψη!
Η Τρίτη και προτελευταία μέρα θα είναι η μέρα που θα γίνουν οι καταλήψεις των δρόμων που οδηγούν στις πόλεις. Μιλιούνια εργατών και εργαζόμενων, πιθανόν συνοδεία αγροτών, κτηνοτρόφων και τρακτέρ (εδώ θα συμβάλει και το ΠΑΜΕ με τη συμμαχία του), θα οδηγηθούν στις πόλεις, θα καταλάβουν ξανά τις συνοικίες τους και την επομένη θα ξεχυθούν στους δρόμους και τις πλατείες για να ανατρέψουν τη κυβέρνηση (προς το παρών, για τα μέτρα άλλη φορά, σε άλλη κλιμάκωση! Εδώ καθοριστική θα είναι η συμβολή των Συντονισμών. Όλων, κι ας είναι ασυντόνιστοι μεταξύ τους! Εξ άλλου έχουν τη τεχνογνωσία της κατάρηψης κυβερνήσεων).
Οι αποφάσεις αυτές τις ΓΣΕΕ πάρθηκαν εν κρυπτώ στο τελευταίο συνέδριό της στο τουριστικό νησί  της Ρόδου και σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο που επιλέχθηκαν για ξεκάρφωμα. Για λόγους συνομωτικούς οι σχετικές συζητήσεις πραγματοποιήθηκαν στις παραλίες και στις ξαπλώστρες όπου η πλειοψηφία των συνέδρων παρίσταναν τους τουρίστες ώστε να ξεγελάσουν την ΕΥΠ και τα ...wikileaks που πάντα καραδοκούν για να βγάλουν μυστικά στη φόρα!

Υ.Γ.: Όλα αυτά θα πραγματοποιηθούν εφ' όσον βέβαια μας πάρουν - βλ. ψηφίσουν στη Βουλή - τα μέτρα πριν τη Μεγάλη Παρασκευή (ημέρα έναρξης των κινητοποιήσεων). Σε περίπτωση που δεν, τότε οι δύο τελευταίες μέρες των κινητοποιήσεων θα μετατεθούν - μετατραπούν σε 48ωρη απεργία εν ευθέτω χρόνο, έτσι για να μη μείνει παραπονεμένο και το ΠΑΜΕ και η 48ωρη απεργία του που τη περιφέρει σα φάντασμα πάνω από τη χώρα εδώ και καιρό. Για να αποδειχθεί, για άλλη μια φορά, ότι αυτό ξέρει καλύτερα απ' όλους μας! Μιας και είναι πολύ πιο μπαζμένο στις μάζες, ιδιαίτερα τις εργατικές, και μπορεί να κρίνει πότε μπορούν και πότε όχι πριν από αυτές και γι' αυτές! Γι' αυτό άλλωστε, έχοντας καλύτερη γνώση, και από αυτή που έχει και η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, προτείνει απεργία είτε τη μέρα -plus 1 πριν ή μετά- της ψήφισης,  είτε μετά εξ ολοκλήρου. Γιατί ως γνωστόν αν δεν το δεις ψηφισμένο και εφαρμοσμένο κάτι δεν μπορείς να αντιδράσεις. Πρώτα στη φοράνε και μετά αποφασίζεις αν σε αρέσει και αν θα το κρατήσεις στα χαρτιά ή όχι!

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Να μην αφήσουμε μόνους τους αναπληρωτές!Σωματεία όπλα των εργαζομένων μονίμων και αναπληρωτών

https://picasaweb.google.com/112606428118976559147/UrTPsI?authuser=0&feat=directlink

Δυστυχώς οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αντι να πρωτοστατούν στους αγώνες,σέρνονται από τους εργαζόμενους που το δίκιο τους βγάζει στο δρόμο.Και στην περίπτωση των αναπληρωτών δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.
Οταν το Νοέμβριο του 2014 εκλεγήκαμε σαν Αγωνιστικές Κινήσεις στο Δ.Σ, της ΕΛΜΕ Δυτ.Αττικής
,η πρώτη πρόταση μας αφού ολοκληρώθηκε η διαδικασία προεδρείου,ήταν το αμέσως επόμενο διάστημα να καλέσουμε τους τότε διαθέσιμους και τους αναπληρωτές σε μια συνάντηση-σύσκεψη.Ο λόγος ήταν ότι θεωρούσαμε  και θεωρούμε ότι ο θεσμός των αναπληρωτών είναι το πιο ωμό μοντέλο εκμετάλλευσης στην εκπαίδευση και ως εκ τούτου,θα έπρεπε να συναντηθούμε μαζί τους,να μιλήσουμε,να τους ακούσουμε,να πληροφορηθούμε τις συνθήκες με τις οποίες δουλεύουν και πληρώνονται(αν πληρώνονται) και όλα τα ζητήματα με τα οποία βρίσκονται αντιμέτωποι.(παρουσιολόγια,υποχρεωτικές αξιολογήσεις για να πληρωθούν,έλλειψη συμφωνητικού όρων εργασίας,απειλές για τις άδειες και τις απεργίες,κλπ).Πράγματα που κατα καιρούς πέφτανε στην αντίληψη μας,αλλά ποτέ δεν είχαμε μπορέσει να συνολικοποιήσουμε και να κωδικοποιήσουμε,για να γνωρίζουμε,οι συνάδελφοι μας,οι άνθρωποι της διπλανής μας αίθουσας,τι είχαν να ντιμετωπίσουν.
Οι περισσότεροι νέοι σε ηλικία,είχαν αποδεχτεί μια συνθήκη εργασίας μέσα στο χαμό του τέρατος της ανεργίας,νιώθοντας μάλλον και ευγνώμονες του κράτους που τους κάλεσε να δουλέψουν και έχοντας μάλλον αποδεχτεί πως έτσι θα είναι ο εργασιακός τους βίος.Δεν υπήρχε στη δική τους οπτική σωματείο,συλλογική δράση,συλλογική διεκδίκηση.
Και είμαστε εμείς που καλούμαστε να τους φέρουμε κοντά και να μπούμε μπροστά όταν έχουν ένα αίτημα,να τους συνδέσουμε με τους μόνιμους και να τους κάνουμε κομμάτι των κοινών μας αγώνων και της κοινής μας ζωής μες στα σχολεία.
Δυστυχώς,'φωνή βοώντος εν τη ερήμω."Τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. και οι αιρετοί μας,καμία ανταπόκριση δεν είχαν στην επιμονή μας να βρούμε τους αναπληρωτές.
Παραμονές του συνεδρίου της ΟΛΜΕ,μια και πλησίαζε και η ώρα του στόχου των αλλαγών συσχετισμών,θυμήθηκαν τους αναπληρωτές σαν "συντονισμοί",ακολουθήσαμε κι εμείς στέλνοντας ένα mail και καλώντας τους σε σύσκεψη. Ενας συνάδελφος έφθασε στην πόρτα του σωματείου,για να τον αποτελειώσουν με το να του βάζουν το σύνολο των αιτημάτων της εκπαίδευσης,μα και του οράματος της άλλης κοινωνίας που έχει καθένας στο μυαλό του,σαν απαραίτητη προϋπόθεση για να παλέψει για το δικαίωμα του να διοριστεί!!!!Γιατί δεν έφτανε το αίτημα για μαζικούς διορισμούς ενάντια στην πολιτική των περικοπών!Οχι !Οι ινστρούκτορες της συνδιοίκησης του έλεγαν πως όφειλε να ξεκαθαριστεί ποιος θα διοριστεί,με ποια σειρά,με ποια κριτήρια.Τη βασική πολιτική της έλλειψης διορισμών,δεν την βλέπαμε!Στην επιμονή μας ότι ένα πρέπει να είναι το αίτημα ,κι αυτό είναι μόνιμοι μαζικοί διορισμοί,απαντούσαν πως εμείς δεν ξέρουμε πώς λειτουργεί η διαδικασία!
Αμ δε που δεν ξέρουμε!Φυσικά και ξέρουμε!Πως όταν οι απαιτήσεις των εργαζομένων και οι αναγκες τους είναι συγκεκριμένες,οι κυρίαρχες παρατάξεις βαράνε αλλού!Στο άλλο σχολείο,στο ενιαίο 12χρονο,στην άλλη κοινωνία,στη μετα θάνατον ζωή κλπ.Αρκεί να μην ανοιχτούν δρόμοι για να παλέψουμε την ανάγκη και αναγκαιότητα του σήμερα!Αφοπλισμένοι λοιπόν οι αναπληρωτές,όπως παλιότερα οι διαθέσιμοι,αντι να βρουν στήριξη στον κλάδο,ψάχνουν μόνοι τους τα μονοπάτια με συντονισμούς διαφόρων αποχρώσεων.
Κι όταν η κατάσταση φτάνει πια στο μη περαιτέρω,οι συνδικαλιστικέ ηγεσίες εμφανίζονται  καβαλούν τα κάγκελα του Υπουργείου και προτρέπουν ¨ελα,όλοι μαζί,ψηλά τα χεράκια"Ελα να βγούμε σε απεργία διαρκείας,έλα να κλιμακώσουμε με απογευματινές συγκεντρώσεις!"σα να ξεχνάνε κάτι βασικό,μου φαίνεται!Πως ξεχάσανε να καλέσουν σε συνελεύσεις,σε συγκεντρώσεις να ακουστεί η φωνή των αναπληρωτών και να νοιώσουν κι οι μόνιμοι πως ο αγώνας τους είναι κοινός.Πως η αδιοριστία δεν παλεύεται με ανθρωποφαγία,ούτε με το " ο θάνατος σου η ζωή μου"Ούτε με δικαστικούς αγώνες και αποφάσεις ΣτΕ.Πως η αδιοριστία είναι υπόθεση όλων μας και μόνο μέσα από κοινούς αγώνες μπορούμε να νικήσουμε!Μόνιμοι ή αναπληρωτές!Στην πάλη μας για σταθερή και μόνιμη εργασία που δε θα θέτει συνεχώς υπό αμφισβήτηση το δικαίωμά μας να εργαστούμε!
Ολος αυτός ο κόσμος που την Παρασκευη 15-4-2016 μαζεύτηκε έξω από το υπουργείο με τη δυναμική του παρουσία έχει ένα και μοναδικό αίτημα:να γίνουν μαζικοί διορισμοί για να μπορέσει να εργαστεί.Χωρίς να απαιτείται να εξαφανίσει το διπλανό του για να το κάνει.Χωρίς να αποδεχτεί το ρεαλισμό του συστήματος που θέλει να επιβάλει μια εκπαίδευση που θα φορτώσει άλλη μια φορά το κόστος της στην πλάτη του λαού ,που οι περικοπές θα είναι η μοναδική λύση και οι ορδές των αδιορίστων θα δέχονται όποιους όρους τους επιβάλουν για να δουλέψουν.Μα και οι μόνιμοι θα συμπιέζονται να αποδεχτούν κάθε αλλαγή στο εργασιακό για να κρατηθούν και να φέρουν βόλτα τα αδιέξοδα του συστήματος,σαν μονόδρομο!Τα σωματεία οφείλουν να συμβάλλουν σε αυτό!Να μπουν μπροστά στους κοινούς μας αγώνες!
Αν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν εννοούν να το καταλάβουν και το μόνο που προσπαθούν να πετύχουν είναι τη συμμετοχή σε προσχηματικούς διαλόγους και συνδιαλλαγή,ίσως είναι ο καιρός να χαράξουμε μόνοι μας τα δικά μας μονοπάτια αγώνα,ξεπερνώντας τους άλλη μια φορά !

Ουρανία Σταυρακάκη
μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

«Η ζωή σου... η αποζημίωσή μου»!

17 ΑΠΡ 2016

«Η ζωή σου... η αποζημίωσή μου»!

Τα «καλά» νέα από τις μητροπόλεις του ιμπεριαλισμού, οι «καλές» εργοδοτικές πρακτικές, η επίθεση χωρίς όρια και τέλος κυκλοφορούν γρήγορα! Γίνονται εύκολα εργατική πολιτική, φίμωση και αφοπλισμός των εργαζομένων σε βασικά τους δικαιώματα.

Στην Ελλάδα της ανεργίας, της απληρωσιάς, της ανασφάλιστης και χωρίς περίθαλψη εργασίας, των πεντάμηνων της εξαθλίωσης, της διάλυσης των εργατικών δικαιωμάτων, έρχονται να προστεθούν και οι δυο αποφάσεις του Αρείου Πάγου για δυο εργατικά ατυχήματα με θύματα δυο οδηγούς φορτηγών. Η «Δικαιοσύνη» μίλησε: Ο επιζών οδηγός καλείται να πληρώσει αποζημίωση στην εταιρία, παρ’ όλη την ευθύνη της για την κακοσυντήρηση του φορτηγού, ενώ ο νεκρός εργαζόμενος θεωρείται... συνυπεύθυνος στο θάνατό του, παρότι δούλευε αναγκαστικά με εξαντλητικές υπερωρίες. Προσθετικά, έρχεται η ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης δικαίωσης της Κωνσταντίνας Κούνεβα από το εφετείο.

Τα εργατικά ατυχήματα δεν «τυχαίνουν», δεν είναι αποτέλεσμα του ότι ο εργαζόμενος δεν πρόσεξε ή αφαιρέθηκε. Είναι αποτέλεσμα της επίθεσης που δέχονται οι εργαζόμενοι στο σύνολο των δικαιωμάτων τους, δουλεύοντας εξαντλητικά ωράρια, χωρίς κανένα μέτρο προστασίας και υγιεινής, σε συνθήκες σκλαβιάς, έρμαια στις διαθέσεις της εργοδοσίας. Είναι αποτέλεσμα της πίστης του κεφαλαίου ότι οι εργαζόμενοι είναι αναλώσιμα εργαλεία, χρήσιμα όσο παράγουν, ότι «η ζωή... και ο θάνατός τους» του ανήκουν, και φυσικά η ζωή δεν έχει καμία αξία μπροστά στο κέρδος. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που εργατικά ατυχήματα αποσιωπήθηκαν κάτω από τις απειλές των εργοδοτών, που ακούστηκε το «πάρε μια βδομάδα άδεια, μην πεις τίποτα και δε θα απολυθείς», που η εργοδοσία εξαγόρασε προς όφελός της τη σιωπή των θυμάτων εργαζομένων. Δεν είναι σπάνια η πρακτική της δικαιοσύνης που είτε αναγνώριζε συμβολικά την ευθύνη της εργοδοσίας, είτε «έφταιγε η κακιά η ώρα».

Η δικαιοσύνη όμως δεν είναι τυφλή! Ξέρει πολύ καλά για ποιον δουλεύει και προς τα πού κλείνει πονηρά το μάτι. Κι αν μέχρι τώρα έπαιρνε αποφάσεις που απλά έριχναν στα μαλακά τους εργοδότες, τώρα δημιουργεί δεδικασμένο. Ένα προηγούμενο, με βάση το οποίο οι εργαζόμενοι θα βρίσκονται και νομικά ανυπεράσπιστοι απέναντι στην εργοδοσία και θα πληρώνουν τα εγκλήματά της, την αδίστακτη δίψα του κεφαλαίου για κέρδος. Η σκλήρυνση της επίθεσης, η διάλυση των εργατικών δικαιωμάτων, το καινούριο προνόμιο της εργοδοσίας να δολοφονεί και να αποζημιώνεται γι’ αυτό δεν είναι αντικειμενική εξέλιξη της κρίσης.

Ένοχοι είναι όλες οι κυβερνήσεις που υπηρετούν πιστά τις διαθέσεις κεφαλαίου, όλες οι πολιτικές που κατεδαφίζουν κατακτήσεις και δικαιώματα, προκειμένου να εκμεταλλεύονται τον λαό και να διευρύνουν την κυριαρχία τους. Έδαφος βρήκαν στην αποσυγκρότηση του εργατικού κινήματος, στην ανεμπιστοσύνη των εργαζομένων στους αγώνες και τις νίκες που μπορούν να φέρουν προς όφελος τους. Φρένο σ’ αυτήν την πραγματικότητα μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μπορούν να βάλουν. Και το κεφαλαίο το ξέρει πολύ καλά αυτό. Γι’ αυτό λυσσάνε οι σειρήνες της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού. Γι’ αυτό φροντίζει να τρομοκρατεί, να απομονώνει, να διασπά, να διαλύει ό,τι μπορεί να λειτουργήσει ως στοιχείο συγκρότησης της εργατικής τάξης.

Ακόμα κι αν φαντάζει δύσκολο και ανέφικτο, ακόμα και τώρα που πολύ οργανωμένα το σύστημα έπεισε το λαό ότι μόνο χειρότερο μπορεί να είναι το μέλλον του, πιο πολύ από ποτέ χρειάζεται οι εργαζόμενοι να εμπιστευτούν τον εαυτό τους, να αντιληφθούν τη θέση τους απέναντι στα κοράκια της εργοδοσίας, να συγκροτήσουν ξανά τις δυνάμεις τους και να αντισταθούν. Μέσα από συλλογικές διαδικασίες, από όργανα ζωντανά που οι εργαζόμενοι θα συμμετέχουν και θα οργανώνουν την πάλη τους ενάντια στη βάναυση επίθεση του κεφαλαίου. Μέσα από τον αγώνα και τη σύγκρουση με κάθε φωνή συνθηκολόγησης και υποταγής, θα βάλουν τις βάσεις για ένα εργατικό κίνημα που θα ανατρέψει τον εργασιακό μεσαίωνα, θα παλέψει για να νικήσει αυτό το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Προλεταριακή Σημαία

ΤΟ ΒΟΔΙ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΗ ΓΗΣ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΥ. Μικρή αναφορά στην εκπαιδευτική (;) πλευρά της ΜΠΠΕ (Α' ΜΕΡΟΣ)

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

ΤΟ ΒΟΔΙ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΗ ΓΗΣ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΥ. Μικρή αναφορά στην εκπαιδευτική (;) πλευρά της ΜΠΠΕ (Α' ΜΕΡΟΣ)

Το κείμενο γράφτηκε από τον Δημήτρη Μάνο, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα», το Φθινόπωρο του 1996 και αποτελούσε μέρος αφιερώματος για τα 30 χρόνια από την ΜΠΠΕ. 

«Να έχεις σουφρωτά τα φρύδια, αυστηρά και κρύα, μπροστά στις χιλιάδες των εχθρών. Μα να σκύβεις πρόθυμα το κεφάλι, να ‘σαι πρόθυμα το βόδι του παιδιού»
(Απόσπασμα από κινέζικο ποίημα)

Η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση (ΜΠΠΕ). Σταθμός στην Ιστορία

"Ποιοι στάθηκαν οι σκοποί και η φύση της Μεγάλης Μορφωτικής Προλεταριακής Επανάστασης; Από την αληθινή της φύση η ΜΠΠΕ υπήρξε, κάτω από τις σοσιαλιστικές συνθήκες, μια μεγάλη πολιτική επανάσταση του προλεταριάτου κατά της μπουρζουαζίας... Οι σκοποί αυτής της μεγάλης πολιτικής επανάστασης ήταν να συντρίψει το ρεβιζιονισμό, να ξαναπάρει τη μερίδα της εξουσίας που είχε αρπάξει η μπουρζουαζία, να εφαρμόσει ολοκληρωτικά τη δικτατορία του προλεταριάτου μέσα στις υπερδομές, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και όλοι οι μορφωτικοί τομείς, να ενισχύσει και να δυναμώσει την οικονομική βάση του σοσιαλισμού, να εγγυηθεί την προς τα μπρος πορεία της Κίνας πάνω στο δρόμο του σοσιαλισμού."Το κείμενο αυτό είναι απόσπασμα από τις τελευταίες δημόσιες αντιπαραθέσεις, τις τελευταίες "αναλαμπές" της αριστεράς στην Κίνα, λίγο πριν το θάνατο του Μάο και τη θριαμβευτική επέλαση της δεξιάς. Γράφτηκε το 1975, υπογραμμένο με ψευδώνυμο που σήμαινε "Συλλογικό άρθρο του τομέα προπαγάνδας" (Xuan-Ji-Wen) και αποτελούσε απάντηση (πάντα δημόσια) σε ένα άλλο άρθρο που ονομαζόταν "Σχετικά με τη δημοκρατία και τη νομιμότητα κάτω από τον σοσιαλισμό" κάποιου Li Yizhe. Αυτό το τελευταίο, όπως ήταν φυσικό, δημοσιεύτηκε πλατιά στη Δύση και επαινέθηκε δεόντως, αφού κατήγγειλε τα όσα "φοβερά" διέπρατταν οι "εξτρεμιστές" στην Κίνα.Βεβαίως με την επικράτηση του Τενγκ και της κλίκας του, για χάρη αυτής της "νομιμότητας" επιβλήθηκε η σιδερένια σιωπή της τάξης. Καταργήθηκαν οι δημόσιες αντιπαραθέσεις, οι εφημερίδες τοίχου κ.λπ.. Από αυτό το σημείο μέχρι το ματοκύλισμα στην Τιεν-Αν-Μεν, τις μαζικές εκτελέσεις, την εξόντωση των πολιτικών κρατουμένων, η δημοκρατία και η νομιμότητα "εφαρμόζονταν πλατιά" (κι ας διαρρηγνύει τα ιμάτια της, για δικούς της λόγους φυσικά τώρα, η Δύση).



Το απόσπασμα αυτό μας δίνει περιεκτικότατα, μέσα σε λίγες αράδες, το σύνολο των στόχων αυτού του μεγάλου ανατρεπτικού κινήματος μαζών που ήρθε να "υπενθυμίσει", πως η ταξική πάλη συνεχίζεται μέσα στο σοσιαλισμό. Ενός κινήματος, που υπερασπίζοντας την επαναστατική παράδοση απέναντι στο δεξιό αναθεωρητισμό (ρεβιζιονισμό), θέλησε ταυτοχρόνως ν' ανοίξει νέους δρόμους, να δώσει επίκαιρες και ριζοσπαστικές απαντήσεις στα νέα καθήκοντα που έθετε για τους επαναστάτες η σύγχρονη εποχή, η εποχή μας.
Και μ' αυτή την έννοια η ΜΠΠΕ ήταν μια "στιγμή", μόνο, αυτής της προσπάθειας που οι επιταγές της φτάνουν μέχρι τις μέρες μας.
Μια "στιγμή", όμως, με την έννοια που η ιστορία ξέρει να αξιολογεί τις στιγμές της.
Τα ζητήματα εξάλλου που είτε έθεσε είτε άνοιξε η ΜΠΠΕ είναι ακόμα αρκετά "ζεστά", πέρα από τις δικές της παλινωδίες, ακρότητες ή, για να είμαστε πιο δίκαιοι, τις ανεπάρκειες της. Μα ποιο μεγάλο επαναστατικό κίνημα δεν χαρακτηρίζεται από τις δικές του "ανεπάρκειες";
Και μήπως το δίπολο "επάρκεια - ανεπάρκεια" δεν είναι στην πραγματικότητα μια δυναμική ισορροπία, μια αντικειμενική - υποκειμενική αντίφαση την οποία καλείται να λύσει κάθε προσπάθεια που -για να μεταχειριστούμε μια συνηθισμένη έκφραση της ΜΠΠΕ- θέλει να φέρει "αναστάτωση γης και ουρανού";
Γιατί τελικά η πλήρης και ανεπανόρθωτη "επάρκεια" υπάρχει μόνο στα νεκροταφεία...


Πώς συνδέθηκε η ΜΠΠΕ με το εκπαιδευτικό ζήτημα;
"Η δεύτερη πρωτοβουλία από τη μεριά του Μάο και των οπαδών του ήταν πιο αποφασιστική. Αυτή ήταν ένα μεγάλο "τατζεμπάο" (σ.τ.μ.: αφίσα με μεγάλα γράμματα που τοιχοκολλείται στους δρόμους) η οποία κολλήθηκε από τη Νιε-Γιου-αν- Τζε, στέλεχος του Φιλοσοφικού Τμήματος του Πανεπιστημίου του Πεκίνου και από έξι άλλους συναδέλφους της στις 23 Μάη του 1966.
Ρωτούσαν γιατί είχε απαγορευτεί η μαζική δημόσια διαμάχη πάνω στο θέμα του έργου του Βου-Χαν και του Τύπου του Πεκίνου. Αυτοί οι νέοι καθηγητές και καθηγήτριες κατηγορούσαν τον Λου-Πινγκ, πρόεδρο του Πανεπιστημίου και γραμματέα της Επιτροπής του Κόμματος στο ίδρυμα, άμεσα και επώνυμα.
Τον κατηγορούσαν ότι μετέτρεψε την πάλη σε ακαδημαϊκή διαμάχη: Μήπως δεν είσασταν εσείς ο ίδιος που οδηγήσατε προσωπικά τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της νομικής σχολής να συμβουλευτούν1500 τόμους βιβλίων και ένα υλικό που έφτανε τα 14 εκατομμύρια ιδεογράμματα για να μελετήσουν το θέμα, που αφορούσε "στην αντιστροφή των λαθεμένων αποφάσεων από τον Χάι-Τζούι"; (Γουίλλιαμ Χίντον, "Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα").
Το περιστατικό που περιγράφεται στο παραπάνω απόσπασμα αποτέλεσε τη δεύτερη μεγάλη αφορμή για την έκρηξη της ΜΠΠΕ. Ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία από την πρώτη αφορμή, που ήταν ακριβώς το ανέβασμα ενός έργου από την όπερα του Πεκίνου, το οποίο κριτίκαραν οι νέοι καθηγητές και οι σπουδαστές του πανεπιστημίου της πόλης. Γιατί μ' αυτή την εφημερίδα τοίχου δόθηκε το έναυσμα για την έκρηξη του φοιτητικού κινήματος στα πανεπιστήμια της Κίνας, και από 'κει, για τη δημιουργία του κινήματος των ερυθροφρουρών, αρχικά στο χώρο της παιδείας. Τέχνη και παιδεία βρέθηκαν, λοιπόν, στις άκρες του φυτιλιού...

Δεν είναι τυχαία όλα αυτά. Ούτε φυσικά αποτελεί σύμπτωση πως οι δυτικοί (μονομερώς ίσως) ονόμασαν το κίνημα αυτό "μορφωτική επανάσταση". Αδυνατούσαν, βεβαίως να δουν ή συνειδητά έκρυβαν και παραποιούσαν τους πλατύτερους και βαθύτερους στόχους του. είναι όμως πέρα από κάθε αμφιβολία σίγουρορο ότι τα ζητήματα παιδείας έπαιζαν βασικό και κρίσιμο ρολό στην πορεία της ΜΠΠΕ. Με μια μόνο διαφορά... (που δεν είναι άλλη απ' αυτή που τόλμησαν να ξεστομίσουν οι εξεγερμένοι καθηγητές και σπουδαστές του πανεπιστημίου του Πεκίνου): Το εκπαιδευτικό ζήτημα όχι ως θέμα ακαδημαϊκής διαμάχης αλλά ως ενεργό ζητούμενο της επαναστατικής, της καθολικής ανατροπής και μετασχηματισμού του κόσμου και της κοινωνίας. Και τούτη ήταν η ιδιαιτερότητα που χαρακτήριζε την "ιστορική στιγμή της ΜΠΠΕ στο ζήτημα τη εκπαίδευσης".

Το εκπαιδευτικό ζήτημα και η ένταση της ταξικής πάλης
"Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της CIA, οι "οπαδοί του καπιταλιστικού δρόμου απάρτιζαν τουλάχιστον τα δυο τρίτα του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής. Καθοδηγούσαν όλα τα περιφερειακά γραφεία, είχαν στα χέρια τους τα τρία τέταρτα των επαρχιακών επιτροπών του Κόμματος. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Λου-Σάο-Σι, ο Γενικός Γραμματέας, Τενγκ-Χσιάο-Πινγκ, ο άνθρωπος που τον αντικατέστησε ο Γιανγκ-Τσενγκ-Βου, ο Στρατάρχης Χο Λουνγκ, ο αρχηγός της Πανκινέζικης Αθλητικής Επιτροπής, κι ένα πλήθος από άλλους σημαντικούς διοικητές. Επίσης, ο αρχηγός και ο αναπληρωτής του τμήματος προπαγάνδας, οι αντιπρόεδροι της κυβέρνησης και ο υπεύθυνος για την γεωργική εργασία, και ο επικεφαλής της Κρατικής Επιτροπής Προγραμματισμού. Οι δήμαρχοι Πεκίνου, Βουχάν, Καντώνας και Σαγκάης. Επίσης, ήταν και πολλοί άλλοι πρυτάνεις διευθυντές εργοστασίων, μονάδων και πρόεδροι κοινοβίων". ("Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα").Σύμφωνα, λοιπόν, με τις "έγκυρες πηγές" της CIΑ, τα επιτελεία της χώρας ήταν κατειλημμένα από ανθρώπους που υποστήριζαν τον καπιταλιστικό δρόμο. Η ταξική πάλη για τον έλεγχο ολόκληρης της οικονομικής-πολιτικής- πολιτιστικής ζωής της Κίνας εντείνονταν, αφού όλοι οι παραπάνω κύριοι κάθε άλλο παρά ήθελαν να αφήσουν τα ηνία. Άρα όσοι σχεδίαζαν και κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος και όσοι εφάρμοζαν την εκπαιδευτική πολιτική του Κόμματος, βάδιζαν σ' αυτήν την κατεύθυνση. Πολύ ορθά, συνεπώς, ο προσωπικός γιατρός του Μάο στο βιβλίο-ανάθεμα για την ιδιωτική ζωή του δεύτερου οδύρεται, γιατί με τη ΜΠΠΕ: "...οι περισσότεροι περιφερειακοί ηγέτες είχαν χάσει τη θέση τους και η διοίκηση των επαρχιών ήταν τώρα στα χέρια "επαναστατικών επιτροπών" στις οποίες κυριαρχούσαν στρατιωτικοί. Στην πλειοψηφία τους τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που είχαν εκλεγεί από το όγδοο συνέδριο του Κόμματος είχαν απομακρυνθεί". Από την άποψη των ταξικών συμφερόντων από τα οποία εφορμείται ο γιατρός στη "συγγραφή", ορθώς πράττει…

Τα εκπαιδευτικά ζητήματα βρέθηκαν στη δίνη μιας τέτοιας σκληρής αντιπαράθεσης που φυσικά δεν ήταν μόνο εκπαιδευτική ή μορφωτική με τη στενή έννοια του όρου.
Γι' αυτό το λόγο, και η δική μας σύντομη αναφορά στην "εκπαιδευτική πλευρά" της ΜΠΠΕ "πάσχει" εκ των προτέρων αφού δεν υπήρχε τέτοια ιδιαίτερη πλευρά. Τουλάχιστον η ΜΠΠΕ δεν τοποθέτησε έτσι το πρόβλημα. Το ένταξε σ' ένα ευρύ φάσμα ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης στην αστικοποίηση των κορυφών της κοινωνίας από τη μια, και στην υποδούλωση της βάσης, της πλειοψηφίας της κοινωνίας από την άλλη.
Άρα και η "εκπαιδευτική" αποτίμηση της ΜΠΠΕ είναι καρπός μιας επίσης συνολικής, αναλυτικής τοποθέτησης που δεν μπορεί να γίνει εδώ. Εξού και το ερωτηματικό στον υπότιτλο...

Το εκπαιδευτικό ζήτημα και οι ταξικές του ρίζες
Αν θέλουμε να εισχωρήσουμε λίγο παραπάνω στις εκπαιδευτικές αντιλήψεις της ΜΠΠΕ θα πρέπει να δούμε ποιες είναι οι βάσεις της σύνδεσης εκπαιδευτικού -ταξικού στο σοσιαλισμό. Η σύνδεση αυτή στηρίζεται σε τρία ζητήματα:

α) Οι παραγωγικές σχέσεις και το ζήτημα της ιδιοκτησίας
Οι παραγωγικές σχέσεις, οι σχέσεις που δημιουργούν και συνάπτουν οι άνθρωποι κατά τη διαδικασία της παραγωγής είναι με τη σειρά τους τριών ειδών: σχέσεις ιδιοκτησίας, διανομής, αρμοδιότητας. Ο σοσιαλισμός με την εθνικοποίηση και την κρατικοποίηση της βιομηχανίας μπορεί να έλυσε εν μέρει το ζήτημα της ιδιοκτησίας, από τη στενή πλευρά της κατοχής πάντα, όμως οι άλλοι δύο τομείς σχέσεων (αρμοδιότητα - διανομή) καθόλου δε σημαίνει ότι "έκλιναν" προς την κομμουνιστική κατεύθυνση.
Εξακολουθούν να υφίστανται ανισότητες που πηγάζουν από τις διαφορές στην κατάρτιση, διαχείριση, επίπεδο γνώσεων κ.λπ., αλλά και από τις συνυφασμένες με αυτές διαφορές στο κάρπωμα του κοινωνικού προϊόντος (μισθολογικές διαφορές, διαφορές κοινωνικής θέσης κ.λπ.).
Η παράλληλη συνύπαρξη της κολεκτιβιστικής ιδιοκτησίας του χωριού με την κρατική παλλαϊκή ιδιοκτησία κάνει πιο σύνθετο το πρόβλημα.

Η εκπαίδευση προφανώς και δεν είναι άσχετη μ' όλες τις ανισότητες και τις διαφορές που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, στο βαθμό στον οποίο προετοιμάζει το βασικό και ανώτερο στελεχικό δυναμικό της κοινωνίας.Από το 1844 ο "νεαρός" Μαρξ τόνιζε πως την ιδιοκτησία πρέπει πριν απ' όλα να τη βλέπουμε ως σχέση αλλοτρίωσης ενός καταμερισμού εργασίας που προηγήθηκε και αργότερα επέφερε την ατομική κατοχή, με τη μορφή που τη γνωρίσαμε στην ταξική κοινωνία. Ο κομμουνισμός ως κίνημα έπρεπε να αναιρέσει πραγματικά την ουσία αυτής της αλλοτρίωσης. Αρα -θα προσθέταμε εμείς- να αναιρέσει και τις μορφές αυτής της αλλοτρίωσης που αντανακλώνται και αναπαράγονται στο χώρο της εκπαίδευσης, όπου η αρμοδιότητα, το κύρος, η επιλογή αποτελούν τις κινητήριες δυνάμεις και σχέσεις.

β) Η εκπαίδευση μέρος τον πολιτιστικού εποικοδομήματος
Η θεσμοθετημένη παιδεία είναι σίγουρο ότι εγκολπώνει θεωρήσεις, αντιλήψεις, επιβιώσεις απόψεων της εκμεταλλευτικής κοινωνίας, που συνεχίζουν να είναι ενεργές ακριβώς, γιατί τροφοδοτούνται από τη σύγχυση και τη σύνθετη κατάσταση των παραγωγικών σχέσεων (που μόλις περιγράφηκε).
"Πρέπει να καταλάβουμε ότι η οικονομική βάση μας δεν είναι ακόμα στερεή και το αστικό δίκαιο που δεν έχει ακόμα καταργηθεί εντελώς στο σύστημα ιδιοκτησίας, επικρατεί ακόμα ανάμεσα στους ανθρώπους και έχει μια κυρίαρχη θέση στον τομέα της διανομής. Στις διάφορες σχέσεις του εποικοδομήματος, μερικές πλευρές στην πραγματικότητα ελέγχονται από την αστική τάξη που επικρατεί εκεί" (Τσανγκ-Τσουέν-Κιάο, "Για την ολοκληρωτική δικτατορία πάνω στην αστική τάξη").
Η εκπαίδευση ως μέρος του πολιτιστικού εποικοδομήματος ελέγχεται από τις επικρατούσες αστικές σχέσεις ακόμα και στο σοσιαλισμό!
Η Μπεάτα Κιτσίκη, δημοσιογράφος από το χώρο της ΕΔΑ που επισκέφτηκε τότε την Κίνα και έγραψε ένα γεμάτο ενθουσιασμό βιβλίο για το κίνημα των ερυθροφρουρών ("Πως γνώρισα τους Κόκκινους Φρουρούς"), σημειώνει πως της έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μια φράση του Ένγκελς για το πολιτιστικό εποικοδόμημα που επανειλημμένα έκαναν χρήση της οι ερυθροφρουροί.
Συγκεκριμένα, για τις "αποφασιστικές πολιτιστικές μεταμορφώσεις" που έχουν σε μερικές κρίσιμες φάσεις της ιστορίας το ρόλο πρωτοκαθεδρίας. Μια τέτοια πρωτοκαθεδρία διεκδικούσε η ΜΠΠΕ.
Περίεργο πράγμα, υλιστές άνθρωποι να δίνουν ρόλο πρωτοκαθεδρίας στα πολιτιστικά!


γ) Οι τρείς διαχωρισμοί

Αν στις παραγωγικές σχέσεις όσον αφορά το πολιτιστικό εποικοδόμημα και στη μεταξύ τους αλληλεπίδραση συναντούμε τον κάθετο διαχωρισμό της κοινωνίας, παράλληλα προκύπτει κι ένας οριζόντιος διαχωρισμός. Εκείνον που οι Κινέζοι ονόμαζαν συνθηματικά "τριπλό" διαχωρισμό:
1) Διαχωρισμός πνευματικής-χειρωνακτικής εργασίας.
2) Διαχωρισμός πόλης-χωριού.
3) Διαχωρισμός στελεχών-βάσης.
Η εκπαίδευση, ακόμα και η σοσιαλιστική, σημαδεύεται από τους τρεις διαχωρισμούς και ιδιαιτέρως τον πρώτο που είναι το "κατακάθι" τόσων αιώνων ταξικής κυριαρχίας και εκμετάλλευσης.
"Οι υπεύθυνοι του κόμματος που πήραν τον καπιταλιστικό δρόμο και που υποστηρίζουν τις αστικές δεσποτικές θέσεις και αυθεντίες, οι αντιπρόσωποι της αστικής τάξης που χώθηκαν στις γραμμές του κόμματος και προστατεύουνε αυτές τις αυθεντίες, δεν είναι παρά μεγάλοι δεσπότες που εκμεταλλεύονται το όνομα του κόμματος
(Μάο, "Αποσπάσματα από λόγους κατά την Πολιτιστική Επανάσταση"), (υπογράμμιση δική μας).

Θα δούμε παρακάτω πως η αστικοποιημένη παιδεία "χωνεύει" αυτόν τον τριπλό διαχωρισμό και τον αναπαράγει με τα δικά της δομικά υλικά (σύστημα "τριών κέντρων" και "τριπλού διαχωρισμού" στην εκπαίδευση, κατά τους Κινέζους).
Πιο κάτω, συνεχίζει ο Μάο κριτικάροντας το υπουργείο Πολιτισμού: "Αν δεν αλλάξει θα έπρεπε να ονομασθεί υπουργείο των αυτοκρατόρων και υψηλών ευγενών κυριών και δεσποινίδων ή ακόμα υπουργείο ξένων προσωπικοτήτων των περασμένων καιρών. Όσο για το υπουργείο υγιεινής θα έπρεπε να λέγεται υπουργείο κυριών της πόλης" (στο ίδιο).
Έτσι η εκπαίδευση σύμφωνα με τις αντιλήψεις της ΜΠΠΕ έχει "χρεωθεί" πάνω της τις παραγωγικές σχέσεις, την κατάσταση του πολιτιστικού εποικοδομήματος (υπερδομές όπως τις έλεγαν οι Κινέζοι) και τους προαιώνιους κοινωνικούς διαχωρισμούς.Με ποιον τρόπο είχε θέσει το ζήτημα μέχρι τότε ο σοσιαλισμός;
Όπως συνοπτικά εκθέσαμε, η ΜΠΠΕ είχε ένα "σύστημα σκέψης" για να βλέπει τα εκπαιδευτικά ζητήματα, που δεν ήταν ούτε ασπόνδυλο, ούτε τυχάρπαστο.
Επιπλέον, αυτό το "σύστημα σκέψης" το συνέδεαν κοινοί δεσμοί με τις απόψεις και προσεγγίσεις των πρωτοπόρων του σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος.
Ιδέες όπως σύνδεση της εκπαίδευσης με την κοινωνική παραγωγική εργασία (Λένιν), όπου φυσικά το "κοινωνική" δεν έμπαινε πλεονασμός, με τη στρατιωτική άσκηση (Μαρξ), με τις πρωτοπόρες ανακαλύψεις της επιστήμης, τον πειραματισμό (Γκράμσι, Λούξεμπουργκ, Κρούπσκαγια), ούτε ξένες ήταν, ούτε ουρανοκατέβατες στο ιδεολογικό σώμα του κομμουνιστικού κινήματος.
Το θέμα είναι ότι σε επίπεδο εφαρμογής και οικοδόμησης αυτές οι αφετηρίες δεν ήταν αρκετές (αυτό μάλλον είναι σαφές) για να δώσουν περισσότερα πράγματα.
Σαν πιο συγκεκριμένο παράδειγμα έχουμε τις τοποθετήσεις της Κρούπσκαγια για την πολυτεχνική μόρφωση στη βάση ερμηνειών, σε προβληματισμούς και κατευθύνσεις που άφησε μισοτελειωμένους ο Λένιν, αλλά αυτό δεν παύει να είναι μια από τις πλευρές του "ζητήματος".

Ακόμη έχουμε την εμπειρία του σταχανοφικού κινήματος, ενός κινήματος που με αρχή τη σοσιαλιστική άμιλλα θέλησε -εκτός των άλλων- να κάνει κτήμα για την εργατική βάση την τεχνική γνώση και τις τεχνικές διαχείρισης της παραγωγής και του οποίου η συνεισφορά δεν έχει αξιολογηθεί όπως θα έπρεπε.
Δεν παύουν να 'ναι ενδιαφέρουσες και πρωτοποριακές οι προσεγγίσεις σε θέματα παιδαγωγικής, ψυχολογίας, ειδικής αγωγής (τεράστια επιτεύγματα εδώ) από τους σοβιετικούς παιδαγωγούς της εποχής που οικοδομούνταν ο σοσιαλισμός.
Όλα όμως τα παραπάνω έχουν μια μερικότητα και κανένα παράδειγμα δεν μπορεί να μπει σαν αντίβαρο στον καθολικό τρόπο που η ΜΠΠΕ αντιμετώπισε τα ζητήματα της παιδείας.
Οπωσδήποτε δεν μπορούμε να παραβλέψουμε (εκτός κι αν το θέλουμε!) τα τεράστια και πρωτότυπα καθήκοντα εκείνων των περιόδων.

Όταν ο Λένιν θεωρούσε την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και την εξάπλωση του εξηλεκτρισμού ως τα μέγιστα πολιτιστικά καθήκοντα της εποχής, ποιος μπορούσε να του αντιτείνει κάτι άλλο;
Εξάλλου δεν είμαστε εμείς που θα τον δικαιώσουμε ή όχι, μεταξύ "τύρου και αχλαδιού", αφού η ίδια η ιστορία με τις φοβερές της επιταγές τον δικαίωσε.
Δεν μπορούμε, τέλος, να αγνοήσουμε (εκτός πάλι κι αν το θέλουμε!), πως αυτές οι κατακτήσεις έγειραν τη ζυγαριά προς όφελος των λαών κι ανάγκασαν τις αστικές τάξεις να εφαρμόσουν σε πλατιά κλίμακα τις αστικοδημοκρατικές διακηρύξεις, κάτω από τις οποίες είχαν "απλώς" βάλει την υπογραφή τους. Η νεαρή σοβιετική εξουσία από τα πρώτα πράγματα που έκανε, ήταν να κατοχυρώσει με νόμους και με ανάλογα μέτρα τη βασική υποχρεωτική εκπαίδευση που μέχρι τότε δεν ήταν από τα αυτονόητα πράγματα για τις καπιταλιστικες χώρες (και σε ορισμένες περιπτώσεις δεν είναι ούτε σήμερα).

Αλλά έφτανε αυτό για το σοσιαλισμό;
"Για να οικοδομείς πρέπει να ξέρεις, πρέπει να κατέχεις την επιστήμη. Αλλά για να ξέρεις, πρέπει να μαθαίνεις. Να μαθαίνεις με υπομονή και επιμονή.(...). Μπροστά μας βρίσκεται ένα φρούριο. Το φρούριο αυτό ονομάζεται επιστήμη, με τους πολυάριθμος κλάδους της γνώσης. Το φρούριο αυτό πρέπει να καταληφθεί, πάση θυσία.(...). Τώρα δεν μπορούμε να περιοριστούμε στην δημιουργία κομμουνιστικών στελεχών που να ξέρουν να μιλήσουν για όλα τα πράγματα. Ο ερασιτεχνισμός και η παντογνωσία τώρα, είναι δεσμά για μας. Τώρα μας χρειάζονται μπολσεβίκοι ειδικοί στη μεταλλουργία, υφαντουργία, στις καύσιμες ύλες, στη χημεία, στην αγροτική οικονομία, στις μεταφορές, στο εμπόριο, στη λογιστική κ.λπ. (...). Χωρίς αυτό δεν μπορεί να γίνει καν σκέψη για γρήγορους ρυθμούς σοσιαλιστικής οικοδόμησης της χώρας μας. Χωρίς αυτό δεν μπορεί να γίνει καν σκέψη ότι θα μπορέσουμε να φτάσουμε τις προχωρημένες καπιταλιστικές χώρες" (από τον λόγο του Ι.Β. Στάλιν, "Για τη Νεολαία", Λόγος στο Πανενωσιακό Συνέδριο της Κομμουνιστικής Νεολαίας το 1928).
Ποιος θα μπορούσε ν' αμφισβητήσει την αδήριτη ανάγκη εκείνης της εποχής, να σφυρηλατήσει και να διαμορφώσει το σοσιαλιστικό καθεστώς, τη δική του "κόκκινη διανόηση"; Ύστερα μάλιστα από μια σκληρή περίοδο ταξικής πάλης, όπου οι "ειδικοί" και οι επιστήμονες του παλιού καθεστώτος είχαν ηττηθεί και αποψιλωθεί; Φυσικά "ούτε σκέψη".
Όμως η έκκληση για κατάληψη του "φρουρίου της γνώσης και της επιστήμης" δεν είναι σαν ν' αφήνει απ' έξω αυτό που είναι για κατάληψη; Και όταν λέμε "απ' έξω", δεν είναι σαν ν' αφήνει στο απυρόβλητο τις ίδιες τις διαδικασίες παροχής, παραγωγής και διακίνησης της γνώσης; Ταξικότητα στον καπιταλισμό και ουδετερότητα στο σοσιαλισμό, όταν πρόκειται για τη γνώση και τις μορφωτικές της διαδικασίες;
Στον ίδιο λόγο ασκείται ένα από τα πιο φλογερά και εμπεριστατωμένα "κατηγορώ" στη γραφειοκρατία και στο γραφειοκρατικό τρόπο σκέψης, αλλά αυτό βρίσκεται σεάλλο "κεφάλαιο", σε άλλη αποστροφή του λόγου...
Αλλά κι αν ακόμα οι κομμουνιστές εκείνης της εποχής δεν μπορούσαν να "δουν" αυτά τα ζητήματα, γιατί μπροστά τους βρίσκονταν άλλοι, τεράστιοι όγκοι, η ΜΜΠΕ ως μεταγενέστερο κίνημα όφειλε να τους μετακινήσει (ακολουθώντας το παράδειγμα που συχνά αναφέρει ο Μάο, του πατέρα και του γιου που μετακινούσαν βουνά). Ακριβώς γιατί το φρούριο έπρεπε να πέσει "πάση θυσία"...

http://istoriakk.blogspot.gr/

Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας στη διάταξη του Υπουργείου για τους αναπληρωτές



1000 εκπαιδευτικοί έδωσαν το παρών σήμερα έξω από το Υπουργείο 
Παιδείας για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στη διάταξη του Υπουργείου, 
που ορίζει τη διαδικασία διορισμού αναπληρωτών για την επόμενη χρονιά.
Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή πριμοδοτούνται οι δύο τελευταίοι ΑΣΕΠ τόσο 
αποφασιστικά, που τελικά καταδικάζονται στην ανεργία οι χιλιάδες 
εκπαιδευτικοί που ως αναπληρωτές έχουν οργώσει για πολλά χρόνια τη χώρα 
- αν δεν έχουν επιτύχει στους δύο τελευταίους ΑΣΕΠ.
Η συγκέντρωση αποτελούνταν στην πλειοψηφία από αναπληρωτές 
εκπαιδευτικούς, αλλά πλαισιώθηκε και από το τμήμα μόνιμων που είναι με 
ένα μόνιμο τρόπο πιο κοντά στο κίνημα.
Η συγκέντρωση είχε παλμό και κυριάρχησε (και αυτό είναι θετικό) από το 
αίτημα για ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ και από την απαίτηση ΝΑ 
ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ Η ΔΙΑΤΑΞΗ. Σημειώνουμε ότι όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι την 
επόμενη χρονιά όχι μόνο δεν πρόκειται να γίνει σοβαρός αριθμός μόνιμων 
διορισμών, αλλά θα περιοριστούν δραστικά και οι προσλήψεις αναπληρωτών.
Σημειώνουμε επίσης ότι παρά τις φετινές προσλήψεις 22.000 αναπληρωτών, 
παραμένουν ακόμα 4.000 κενά.
Δυνάμεις των ΜΑΤ εμφανίστηκαν όταν έγινε προσπάθεια να πηδήξουν κάποιοι 
τα κάγκελα και να μπουν στον περίβολο του Υπουργείου. Συνδικαλιστικά 
στελέχη της ΟΛΜΕ παρά τη μόνιμη τάση τους για τέτοια τηλεοπτικά, δεν 
κρίνουν ότι είναι ώρα για γύρο συνελεύσεων και για αγωνιστικές 
αποφάσεις. Ακολούθησε μια διαλυτική διαδικασία "διαλόγου" με τον Υπουργό.

Ηταν η πρώτη σχετικά μαζική (αν σκεφτούμε και ότι το Υπουργείο, ως τόπος 
συγκέντρωσης λειτουργεί αποθαρρυντικά) συγκέντρωση εκπαιδευτικών μετά 
από καιρό. Δεν πρέπει όμως να μείνει στη μέση, αλλά κόντρα στο κλίμα 
μοιρολατρίας, να παρθούν πρωτοβουλίες για γύρο γενικών συνελεύσεων.

Στη συγκέντρωση παρέμβηκαν με πανό και προκήρυξη οι Αγωνιστικές 
Κινήσεις  Εκπαιδευτικών και φώναξαν ανάμεσα σε άλλα και τα παρακάτω 
συνθήματα:

Μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών - ενάντια στην πολιτική των περικοπών
Οχι στη λιτότητα και την ανεργία - μονιμη για όλους και σταθερή εργασία
Μόνιμοι, αδιόριστοι, αναπληρωτές - με κοινούς αγώνες θα βγούμε νικητές
Αδιοριστία, λιτότητα, φραγμοί - αυτή είναι του συστήματος η πολιτική
Αυτή η πολιτική είναι αντιλαϊκή - δε θέλει διορθώσεις αλλά ανατροπή
Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι - ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλη
Στους μαζικούς αγώνες η προοπτική - και όχι στους διαλόγους και στη 
συνδιαλλαγή
Ο διάλογός τους είναι μια απάτη - φορτώνει την κρίση στου λαού την πλάτη
Σε ΟΟΣΑ, κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ - απάντηση θα δώσουν οι αγώνες του λαού
Κάτω τα μέτρα τα αντιλαϊκά - ασφάλιση, περίθαλψη για όλους μας δουλειά

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Η πεταλούδα ...του αίματος

8 ΑΠΡ 2016

Κεντροαφρικανική Δημοκρατία
Η πεταλούδα ...του αίματος

Η Κυμοθόη Σάγγαρις, ή αλλιώς κόκκινο αίμα, ανήκει στην οικογένεια Νεμφαλίδαι, την μεγαλύτερη από τις πέντε ομάδες στις οποίες έχουν ταξινομηθεί τα περισσότερα από εκατό χιλιάδες γνωστά είδη πεταλούδων στον κόσμο. Είναι μια εντυπωσιακή πεταλούδα περιζήτητη στους συλλέκτες, που ενδημεί στην Κεντρική και Δυτική Αφρική, στα δάση της Γουινέας, της Νιγηρίας, του Κονγκό και της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας. Όταν η γαλλική κυβέρνηση του Ολάντ, αποφάσισε τον Δεκέμβριο του 2013 να επέμβει στρατιωτικά στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, οι στρατηγοί έδωσαν στην επιχείρηση το όνομα αυτής της πεταλούδας. Με αυτόν τον τρόπο οι εμπνευστές της Επιχείρησης Σάγγαρις, ήθελαν να δείξουν πως η εκστρατεία τους στην καρδιά της Αφρικής έχει μερικά από τα χαρίσματα της σπάνιας πεταλούδας. Δεν είναι ποτέ κακιά, ζει για μικρό χρονικό διάστημα, είναι όμορφη και η συμπεριφορά της είναι πάντα προβλέψιμη και λογική! Όπως ήταν αναμενόμενο όμως, από το 2013 στην δύστυχη αυτή χώρα της κεντρικής Αφρικής, η γαλλική επέμβαση με την έγκριση του ΟΗΕ και την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είχε ακριβώς το αντίθετα χαρακτηριστικά από αυτά που συμβολίζει το πέταγμα και η συμπεριφορά της Κυμοθόης Σάγγαρις. Η μόνη σχέση που είχε με αυτήν ήταν το χρώμα! Το βαθύ κόκκινο του αίματος!
Από τους πρώτους μήνες του 2014 έγιναν γνωστές οι καταγγελίες πολλών παιδιών ηλικίας από επτά έως δεκαέξι χρόνων, ότι βιάστηκαν και κακοποιήθηκαν σεξουαλικά από κυανόκρανους του ΟΗΕ, στρατιωτικό προσωπικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αφρικάνικων κρατών. Από τότε οι έρευνες και οι καταγγελίες σέρνονταν για καιρό στους διαδρόμους του διεθνούς οργανισμού, και τα στοιχεία πηγαινοέρχονταν στις χώρες προέλευσης των στρατιωτών χωρίς κανένα αποτέλεσμα και τιμωρία. Αργότερα ένας Σενεγαλέζος διπλωμάτης επικεφαλής της δύναμης του ΟΗΕ παραιτήθηκε για να σωθούν τα προσχήματα και μερικοί εκπρόσωποι στην έδρα του Οργανισμού κατά καιρούς ανακοίνωναν με συντριβή νέα στοιχεία και υπόσχονταν εντατικοποίηση των ερευνών. Αν και από την αρχή υπήρχαν μαρτυρίες και για Γάλλους στρατιώτες, έγινε συστηματική προσπάθεια οι έρευνες να περιοριστούν μόνο σε Γεωργιανούς, Πακιστανούς, Μαροκινούς και Γκαμπονέζους «βαστάζους» της γαλλικής εκστρατείας. Οι καταγγελίες όμως τελευταία πολλαπλασιάστηκαν, τα όσα έχουν συμβεί εκεί πρέπει να έχουν ξεπεράσει κάθε νοσηρή φαντασία και γι αυτό πρόσφατα το ζήτημα ήρθε ξανά στο προσκήνιο. Ο Ολάντ αναγκάστηκε να κάνει μια υποκριτική δήλωση για τυχόν ευθύνες Γάλλων στρατιωτικών και ο γενικός γραμματέας Μπαν Γκι-μουν συμπλήρωσε πως οι υπαίτιοι θα πάνε στα στρατοδικεία. Τέλος ο Γάλλος υπουργός Άμυνας Ντριάν έσπευσε να αναγγείλει το τέλος της επιχείρησης μέσα στο 2016, για την οποία ο προκάτοχος του Φαμπιούς είχε πει στην πως θα διαρκέσει μόνο μερικές εβδομάδες!

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθεση της Γούνισεφ έχουν καταγραφεί καταγγελίες ότι Γάλλοι αξιωματικοί και στρατιώτες ευθύνονται για βιασμούς και δολοφονίες, εκμετάλλευση παιδιών, αλλά και για τις πιο απίστευτες σεξουαλικές κακοποιήσεις ιδιαίτερα μικρών κοριτσιών. Πρόσφατα εκπρόσωπος μιας διεθνούς οργάνωσης για το Aids, αποκάλυψε πως τρία μικρά κορίτσια και μια γυναίκα κατήγγειλαν πως Γάλλος αξιωματικός τις εξανάγκασε να έρθουν σε σεξουαλική επαφή με σκυλιά! Η έκθεση της AIDS-Free World, αναφέρει πως έχουν συγκεντρωθεί ενενήντα οκτώ καταγγελίες σεξουαλικής κακοποίησης. Η οργάνωση υποστηρίζει μια καμπάνια για την δράση των κυανόκρανων του ΟΗΕ με το τίτλο “Μπλε Κωδικός”, η οποία συγκεντρώνει καταγγελίες για παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων και άλλα εγκλήματα. Σχεδόν παντού αυτές οι υποτιθέμενες ειρηνευτικές αποστολές έχουν κατηγορηθεί για την δράση των μισθοφόρων τους οι οποίοι συμπεριφέρονται σαν κανονικός στρατός κατοχής, σίγουροι πως θα μείνουν ατιμώρητοι. Σύμφωνα με τις συμβάσεις άλλωστε βρίσκονται στην δικαστική δικαιοδοσία του κράτους που ανήκουν.

Παλιά γαλλική αποικία η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, από το 1960 που απέκτησε την τυπική ανεξαρτησία της, βρίσκεται στην απόλυτη γαλλικής επιρροή. Από τις φτωχότερες χώρες ακόμη και με τα αφρικανικά δεδομένα παρά τον ορυκτό πλούτο της, δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τις δυνάμεις της νέο-αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού οι οποίες με πραξικοπήματα, υποκινούμενες εμφύλιες διαμάχες και δικτάτορες ελέγχουν τις τύχες του λαού της. Κορυφαία περίπτωση η πολύχρονη δικτατορία Μποκάσα που υποστηρίχτηκε από την Γαλλία μέχρι που αποφάσισε να τον ξεφορτωθεί το 1979 με στρατιωτική επέμβαση. Μαζί με την Επιχείρηση Σάγγαρις το Παρίσι πραγματοποίησε επτά (!) επεμβάσεις σε διάστημα μισού αιώνα. Αυτήν την φορά πρόσχημα ήταν η εμφύλια διαμάχη ανάμεσα στους μουσουλμάνους του βορρά και την χριστιανική-ανιμιστική πλειοψηφία του νότου. Αληθινός σκοπός όμως να εμποδιστεί η κινέζικη διείσδυση για την οποία υπεύθυνος θεωρήθηκε ο ανατραπείς πρόεδρος Μποζιζέ. Γι’ αυτό η Γαλλία στην αρχή υποστήριξε τους αντάρτες Σελεκά και ύστερα για να τους διώξει έστειλε το εκστρατευτικό σώμα σε συνεργασία με την Αφρικανική Ένωση και αργότερα τον ΟΗΕ. (Για την ιστορία η διοίκηση της δύναμης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, με επικεφαλής Γάλλο στρατηγό ήταν στην Λάρισα, στο Ελληνικό Στρατηγείο Επιχειρήσεων της Ε.Ε.)

ΔΕΙΤΕ μια συλλογή φωτογραφιών από τις πρώτες ημέρες της γαλλικής επέμβασης
www.flickr.com/photos/theatrum-belli/albums/72157638607784633

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ένα άρθρο του Werner Ruf στην Junge Welt στις 28/5/2014orizondas.blogspot.gr/2014/06/blog-post_8.html
αναδημοσίευση Αθέατος Κόσμος blogspot

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Διάταξη «διορισμού» αναπληρωτών - ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ

Διάταξη «διορισμού» αναπληρωτών - ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ
Ανατροπή των πινάκων, απαξίωση της προϋπηρεσίας και κανιβαλισμός στο φόντο των μηδενικών διορισμών και της μαζικής περικοπής θέσεων
Ανακοίνωσε πρόσφατα το Υπουργείο Παιδείας την πρόταση διάταξης για τον τρόπο διορισμού αναπληρωτών. Την ίδια στιγμή «επιμένει» στα λόγια στις 20.000 προσλήψεις μόνιμων εκπαιδευτικών την ίδια στιγμή που ό ίδιος ο υπουργός ενημερώνει τις ΟΛΜΕ – ΔΟΕ ότι «δεν μπορεί να κάνει καμία ανακοίνωση για μόνιμους διορισμούς μέχρι να τελειώσει η αξιολόγηση» και… «δημοσιογραφικές πηγές» σημειώνουν ότι η έγκριση 2.000 διορισμών θα αποτελεί κατόρθωμα!
Παράλληλα, ο Πελεγρίνης αποκαλύπτει ότι φέτος ξοδεύτηκαν 160 εκατομ για προσλήψεις και έχουν μείνει από ΕΣΠΑ άλλα 190 εκατομ. μέχρι το 2020! Να θυμίσουμε ότι σύμφωνα με δήλωση του ίδιου του υπουργού τα κενά φέτος (παρά την πρόσληψη 22.000 αναπληρωτών) παραμένουν 3.763.
Στο σχέδιο διάταξης διορισμού αναπληρωτών πριμοδοτεί γενναία (με άλλοθι νομικές προσεγγίσεις του ΣτΕ) τον ΑΣΕΠ και εισάγει αξιολογικά κριτήρια από δύο πλευρές: μοριοδοτεί το βαθμό πτυχίου και το βαθμό επιτυχίας των δύο τελευταίων διαγωνισμών ΑΣΕΠ (μισό έως ένα μόριο κάθε βαθμολογική μονάδα που συγκέντρωσε ο υποψήφιος πάνω από τη βαθμολογική βάση). Με βάση τα ελάχιστα νούμερα διορισμών, ουσιαστικά θέτει ως μοναδικό κριτήριο την επιτυχία τους διαγωνισμούς και απαξιώνει εντελώς την προϋπηρεσία (η οποία μάλιστα έχει ανώτατο όριο μορίων μόλις τα 16,80!), ενώ καταργεί την πριμοδότηση των δυσπρόσιτων. Ανατρέπει έτσι συνολικά τους πίνακες και οδηγεί τους αναπληρωτές σε παραπέρα διαίρεση και ανθρωποφαγία.
Ούτε λίγο ούτε πολύ, το κράτος που έστειλε τους αναπληρωτές να δουλεύουν υπό άθλιες συνθήκες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα με την ελπίδα ότι κάποτε θα διοριστούν, τώρα τους λέει ότι ούτε καν θα τους ξαναπάρει αναπληρωτές.
Με αυτόν τον τρόπο θέλει επίσης να καλύψει την πολιτική της αδιοριστίας μέσα σε έναν αχό καταγγελιών και αντιπαραθέσεων ανάμεσα στις διάφορες κατηγορίες αναπληρωτών για να αποκρυβεί ο πραγματικός ένοχος.
Ανακεφαλαιώνοντας: Δε θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβει κανένας από την απλή παράθεση των παραπάνω στοιχείων, ότι η πολιτική ΟΟΣΑ-ΕΕ που εφαρμόζει η κυβέρνηση και το Υπουργείο (την ίδια ώρα που εντρυφεί στη φάρσα του «Διαλόγου») είναι μια πολιτική μαζικών περικοπών θέσεων εργασίας, αδιοριστίας και –κατά συνέπεια- παραπέρα ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων των μόνιμων εκπαιδευτικών. Η επίθεση που δέχεται το πιο βάρβαρα χτυπημένο κομμάτι του κλάδου, οι αναπληρωτές, θα συμπαρασύρει το εργασιακό καθεστώς των μόνιμων και θα έχει άμεση συνέπεια στη λειτουργία των σχολείων, δηλαδή, στο δικαίωμα των παιδιών του λαού στη δωρεάν δημόσια παιδεία. Απέναντι σε αυτή τη συνεχώς επιδεινούμενη κατάσταση, απέναντι στη συνέχιση και κλιμάκωση της επίθεσης στα δικαιώματά μας, μόνη λύση είναι ο ενιαίος αγώνας καταρχήν όλων των εκπαιδευτικών μόνιμων και αναπληρωτών αλλά και μαζί με τους άλλους εργαζόμενους και τη νεολαία.
Ενάντια στην τακτική της διαίρεσης και του κανιβαλισμού.
Ενάντια στην πολιτική ΕΕ-ΟΟΣΑ-κυβέρνησης που επιτίθεται στα δικαιώματα στις σπουδές και στη δουλειά.
Μόνιμη σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους.
ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ η ΔΙΑΤΑΞΗ του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ.
ΜΑΖΙΚΟΙ ΜΟΝΙΜΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ.
ΟΛΟΙ στις συνελεύσεις και στις κινητοποιήσεις
Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών
deltioake.blogspot.gr

Απρίλης '16

Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Πειραιάς: Το αντιιμπεριαλιστικό - αντιπολεμικό συλλαλητήριο αλληλεγγύης στους πρόσφυγες (βίντεο και φωτογραφίες)

Πειραιάς: Το αντιιμπεριαλιστικό - αντιπολεμικό συλλαλητήριο αλληλεγγύης στους πρόσφυγες (βίντεο και φωτογραφίες)

H πορεία που διοργάνωσε η "Πρωτοβουλία Οργανώσεων και Συλλογικοτήτων" ξεκίνησε από το σταθμό του ΗΣΑΠ κατά τις 12:30. Αφού προχώρησε αρχικά γύρω από το λιμάνι μπήκε σε αυτό από τη πύλη 3 (κρητικά καράβια). Φτάνοντας στην Ε2 όπου βρίσκεται ο πρώτος καταυλισμός προσφύγων αρκετοί ήρθαν κοντά, χειροκροτούσαν, καλούσαν τους υπόλοιπους πρόσφυγες να μπουν στη πορεία. Και ας μην είχαμε μαζί μας οποιαδήποτε υλική βοήθεια. Υπήρξε ενθουσιασμός αλλά και συγκίνηση. Φωνάχτηκαν συνθήματα στα ελληνικά, αγγλικά και αραβικά. Διαβάστηκαν τα κείμενά μας στις γλώσσες τους από τους ίδιους. Στη συνέχεια προχωρήσαμε προς τον καταυλισμό στη Πέτρινη Αποθήκη με τη πορεία να την πλαισιώνουν πλέον όλο και περισσότεροι πρόσφυγες. Και εκεί το κλίμα παρόμοιο. Με τη συμμετοχή ακόμη περισσότερων προσφύγων κατευθυνθήκαμε προς τη πύλη 1 όπου βρίσκονται και ο μεγαλύτερος καταυλισμός. Λίγο πριν κάναμε στάση έξω από τη πύλη του υπουργείου Ναυτιλίας.
Τα συναισθήματα μεταξύ των προσφύγων ανάμικτα. Είχαν να κάνουν ανάλογα με το πόσο καιρό βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι στο λιμάνι, από το κατά πόσο ελπίζουν τελικά στη συνέχιση του ταξιδιού της προσφυγιάς, από το γεγονός του πολέμου στις χώρες τους. Καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας τα συνθήματα είχαν να κάνουν με τα δικαιώματά τους για συνθήκες ανθρώπινης διαβίωσης, για το σταμάτημα του πολέμου και βεβαίως για τη δυνατότητά τους να μπορούν να επιλέξουν για το αν θα μείνουν ή θα φύγουν ελεύθερα. Συνθήματα που δεν φωναζόντουσαν μόνο από τους Έλληνες διαδηλωτές αλλά και από τους πρόσφυγες. Κυριάρχησε το STOP THE WAR. Προς το τέλος ακούστηκε και το OPEN THE BORDER, ελάχιστα όμως. Γιατί πως να το κάνουμε, όπως λέγανε και κάποιοι από τους ίδιους, η προσφυγιά, όπως και κάθε είδους μετανάστευση άλλωστε, είναι καταναγκαστική. Δεν είναι επιλογή. Θα προτιμούσαν να σταματήσει τώρα ο πόλεμος και να γυρίσουν στις πατρίδες τους, στο τόπο τους, μιας και ο μύθος του ευρωπαϊκού παράδεισου πλέον καταρρίπτεται, και να τους αφήσουν να αποφασίσουν οι ίδιοι για το μέλλον τους.
Εμείς τους καλέσαμε και τους παροτρύναμε να οργανωθούν και να αγωνιστούν για όλα όσα δικαιούνται. Από το σταμάτημα των ιμπεριαλιστικών πολέμων, για την ανθρώπινη διαβίωσή τους και τη δυνατότητα να πάνε όπου νομίζουν ότι θα είναι καλύτερα γι' αυτούς. Όπου κι αν βρίσκονται ή βρεθούν. Αλλά αυτό στη χώρα μας δεν μπορούν να το κάνουν οι πρόσφυγες μόνοι τους. Πρέπει να δημιουργηθεί ένα μαζικό λαϊκό κίνημα πραγματικής αλληλεγγύης που θα διεκδικεί από το κράτος αλλά και θα παλεύει ενάντια στις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών και τη χρησιμοποίηση της χώρας γι' αυτές. Ένα κίνημα που θα στοχεύει τον κοινό εχθρό θα δόσει τη δυνατότητα και στους πρόσφυγες να διεκδικήσουν.
Στη πορεία συμμετείχαν η Λαϊκή Αντίσταση - Α.Α.Σ., η ΟΡ.Μ.Α., η Κόντρα, η ΑΤΙΚ, οι αγωνιστές από τη Τουρκία και το Κουρδιστάν του Λαϊκού Μετώπου, οι Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ -ΤΕΙ, η Πορεία, η Ταξική Πορεία, η Πρωτοβουλία αγώνα και αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες στα Νότια.



Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Στην τελική ευθεία η αντιασφαλιστική επίθεση

Στην τελική ευθεία η αντιασφαλιστική επίθεση
ΟΛΟΙ στην πανδημοσιοϋπαλληλική Απεργία στις 7 Απρίλη
Θα καθορίσει τις εξελίξεις το κλίμα μοιρολατρίας; Θα τα καταφέρει το σύστημα έτσι απλά να εκμεταλλευτεί την απογοήτευση των εργαζομένων και να περάσει τη νέα αντιασφαλιστική επιδρομή; Θα πανηγυρίσουν η κυβέρνηση, η προηγούμενη κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ, το κεφάλαιο μια νέα τους επιτυχία στην χωρίς τέλος πορεία συντριβής των λαϊκών και εργατικών δικαιωμάτων;
Ενώ ήδη από τον Αύγουστο έχουν ψηφιστεί δραματικές αυξήσεις των ορίων συνταξιοδότησης και νέες περικοπές σε συντάξεις, επικουρικές, ΕΚΑΣ και εφάπαξ, που προστέθηκαν στις τεράστιες μειώσεις που επιβλήθηκαν τα τελευταία χρόνια, ο νέος αντιασφαλιστικός νόμος σαρώνει αποφασιστικά ότι έχει απομείνει από τις κατακτήσεις σε ασφάλιση - περίθαλψη:
  • Ο χωρισμός της σύνταξης σε "εθνική" και "ανταποδοτική" περιορίζει την υποχρέωση του αστικού κράτους να δίνει ένα μηδαμινό ποσό-επίδομα που δεν διασφαλίζει ούτε καν την επιβίωση των συνταξιούχων. Επιπλέον, μετατρέπει το συλλογικό δικαίωμα στη σύνταξη σε "προσωπική" υπόθεση. Ο νέος τρόπος υπολογισμού βασίζεται στις αποδοχές όλων των χρόνων δουλειάς του ασφαλισμένου, με μικρότερα ποσοστά αναπλήρωσης, ώστε να καταλήγει σε σύνταξη πολύ μικρότερη από τη σημερινή.
  • Το κόλπο με τη λεγόμενη «προσωπική διαφορά» αποτελεί απόδειξη των μειώσεων που θα γίνουν στις συντάξεις. Δραστική είναι και η περικοπή των επικουρικών με βάση τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος που μετονομάζεται σε "συντελεστή βιωσιμότητας". Παράλληλα, αυξάνονται οι κρατήσεις για τους εργαζόμενους με άλλοθι την αύξηση των εργοδοτικών εισφορών.
  • Και βέβαια, η υποτιθέμενη κυβερνητική εκτίμηση ότι με την... ανάπτυξη που θα έρθει το 2018, θα αυξηθούν οι συντάξεις δεν είναι τίποτα άλλο από την κωμωδία της επικοινωνιακής κυβερνητικής πολιτικής. Το αντίθετο θα συμβεί. Νέες και νέες αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις είναι μπροστά.
Ταυτόχρονα, κάθε μέρα που περνάει η επίθεση του συστήματος κλιμακώνεται και οι εξελίξεις γίνονται πιο αντιδραστικές σε όλα τα επίπεδα. Τα κύματα της προσφυγιάς δε σταματάνε όσο ο (τροφοδοτούμενος από ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών) πόλεμος στη Συρία συνεχίζεται. Οι «πολιτισμένες» χώρες της ΕΕ αφού συμμετείχαν στο μακέλεμα του συριακού λαού, τώρα λένε στους πρόσφυγες να γυρίσουν πίσω στις βόμβες και οξύνουν τη φασιστικοποίηση των κρατών τους. Η ελληνική κυβέρνηση πανηγυρίζει για την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, παρουσία που ανεβάζει κατακόρυφα τους κινδύνους στην περιοχή. Και, με μπόλικη «ευαισθησία» αποκαλύπτεται ωμά, σέρνοντας με χειροπέδες («μίας χρήσης» λένε!) δυστυχείς πρόσφυγες σε κανονικά κέντρα κράτησης (οι γνωστοί «χώροι φιλοξενίας»).
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όπου το πολιτικό προσωπικό του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού διαγκωνίζεται για το ποιος είναι πιο ακροδεξιός, κλιμακώνεται και η επίθεση στους εργαζόμενους. Πληρώνονται έτσι τραγικά οι αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν στο λαό και που οδήγησαν στα συντρίμμια των ελπίδων του. Πληρώθηκαν οι αντιλήψεις ότι το σταμάτημα της επίθεσης θα το φέρει το «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα» και η κυβερνητική εναλλαγή. Πληρώνονται επίσης όλες οι αντιλήψεις εικονικού κινήματος και θεαματικών ενεργειών έξω από πραγματικές πολιτικές συγκρούσεις με το σύστημα, αντιλήψεις με τις οποίες τόσο πολύ έχει εμποτιστεί η ρεφορμιστική αριστερά.
Είναι σαφές ότι δεν αρκεί μια 24ωρη απεργία. Είναι όμως εξίσου σαφές ότι η συμμετοχή σε αυτήν την 24ωρη απεργία (που κάνει η ΑΔΕΔΥ με βαριά καρδιά) θα ανοίξει η θα κόψει την όρεξη του συστήματος. Και, αντίστοιχα, θα κλείσει ή ίσως θα ανοίξει δρόμους μαζικής λαϊκής κινητοποίησης. Μια κινητοποίηση που είναι η μόνη που μπορεί να βάλει φραγμό στο μαύρο μέλλον της δουλειάς και της ζωής χωρίς δικαιώματα στη δουλειά, στη σύνταξη, στην περίθαλψη, στις ανθρώπινες συνθήκες.

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών