Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

1929-1998 το χρονικό των κρίσεων

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

1929-1998 το χρονικό των κρίσεων

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία αρ. φ. 369, 7-11-1998

Όχι, δεν είναι κυνισμός να βρίσκεις ικανοποίηση όταν μια χώρα -στη συγκεκριμένη περίπτωση η Ρωσία- εξοντώνει (άθελά της βέβαια) τους μισητούς κερδοσκόπους. Κυνικοί είναι αυτοί που δέχονται την εξόντωση οικονομιών -όπως της Ρωσίας, της ΝΑ Ασίας, της Λατινικής Αμερικής κ.λπ.- από τη διεθνή κερδοσκοπία. Όχι, η στήλη δεν είναι κυνική όταν εύχεται να συντριβούν οι Σόροι… Κυνικοί είναι αυτοί που σπεύδουν να διασώσουν τους κερδοσκόπους βρίσκοντας σε μια νύχτα δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ αρνούνται ή εκβιάζουν προκειμένου να σώσουν μια χώρα που βρίσκεται στο έλεος (φυσικά και έχει τις δικές της ευθύνες) των κερδοσκόπων… Βεβαίως η στήλη δεν έχει αυταπάτες πως η Αμερική θα σπεύσει να σώσει τους τραπεζίτες κερδοσκόπους και όχι τους λαούς των αναδυόμενων αγορών. Αυταπάτες έχουν αυτοί που πιστεύουν στους πολιτικούς… Το καπιταλιστικό σύστημα κλυδωνίζεται μεν αλλά δεν πεθαίνει… αντίθετα ισχυροποιείται, δημιουργώντας όλο και περισσότερους σκλάβους λαούς στην υπηρεσία του. Μια ακόμη εξέλιξη τη βδομάδα που πέρασε επιβεβαίωσε τη διαδικασία της δημιουργικής καταστροφής που, σύμφωνα με τον αυστριακό οικονομολόγο Ιωσήφ Αλόισος Σουμπέτερ (1893-1950), αποτελεί το διακριτικό γνώρισμα του καπιταλισμού…» (Από την εφημερίδα «Καθημερινή»).



Οι γερμανικές επανορθώσεις. Σαν μεγάλος δανειστής τους καπιταλιστικού κόσμου, οι ΕΠΑ γεύονται το πικρό χάπι της αδυναμίας των γερμανικών τραπεζών να ανταποκριθούν στις εξοντωτικές πολεμικές επανορθώσεις. Η Αμερική, μέσω του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, μεταβάλλεται σε χώρα δανειστή. Από τα 26,4 δις δολάρια των συμμαχικών πολεμικών χρεών (Α’ Παγκόσμιος) η Αμερική δάνεισε το 50%.
Ο πόλεμος των επιτοκίων. Στις αρχές του 1928 η κεντρική τράπεζα των ΕΠΑ (FED) αυξάνει τα επιτόκια προκειμένου ν’ αποσοβήσει τις υπερπληθωριστικές πιέσεις που έφταναν απ’ την Ευρώπη.
Η βιομηχανική παραγωγή «επιβραδύνεται την άνοιξη του 1929 και η ανάπτυξη έγινε αρνητική το καλοκαίρι» (ECONOMIST).
1924, ’28, ’29 εκδηλώνεται το χρηματιστηριακό κραχ με κατακόρυφη πτώση στις τιμές των μετοχών και εκτόξευση στα ύψη, ύστερα άλλη πτώση. «Εως τα μέσα Νοεμβρίου η αγορά είχε κατά το ήμισυ μειωθεί» (ECONOMIST)

Μείωση εισαγωγών. Η ύφεση προκαλεί δραματική μείωση εισαγωγών, που θίγει όλες τις χώρες με τις οποίες οι ΕΠΑ είχαν εμπορικές σχέσεις. Αρχίζουν να παίρνονται τα πρώτα προστατευτικά μέτρα καθώς ολόκληρες ζώνες, όπως η Λατινική Αμερική, βυθίζονται στη χρεοκοπία.
Στις ΕΠΑ η εισροή χρυσού «χρησιμοποιείται για την κάλυψη του δημόσιου χρέους». Η σύνδεση των νομισμάτων με το χρυσό και οGoldstandard αρχίζουν να αμφισβητούνται.
Σημείο καμπής αποτελούν οι νόμοι Έμους Χόλεϊ του 1929 με τους οποίους οι ΕΠΑ καθιερώνουν δρακόντειους εμπορικούς-τελωνειακούς δασμούς. Το παγκόσμιο εμπόριο καταρρέει, ο φαύλος κύκλος διευρύνεται και η οικονομία εισέρχεται παγκόσμια σε μια παρατεταμένη, δεκαετή κρίση.
Στα 1933 οι ΕΠΑ «εγκαταλείπουν» το χρυσό, δηλαδή παύουν να συνδέουν το νόμισμά τους με το χρυσό και προσπαθούν να πάρουν κάποια μέτρα εσωτερικής τόνωσης της οικονομίας τους. Ήδη 25.000 αμερικανικές τράπεζες είχαν καταρρεύσει. Η τάση αυτή ενισχύεται από το φαινόμενο φυγής των κεφαλαίων προς το δολάριο σε όλη την Ευρώπη.
Από το 1931 ακόμη, η στερλίνα χάνει έναντι του δολαρίου το 1/3 της αξίας της. Το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου το Λονδίνο απομακρύνεται από τον Goldstandard. Ακολουθεί αλυσίδα υποτιμήσεων των νομισμάτων σε παγκόσμια κλίμακα που έμεινε στην ιστορία με τον όρο «begger myneighbor policy».
Ακολουθούν «εγκαταλείποντας τον χρυσό, Ελβετία, Γαλλία, Ιταλία.

Οι μεταπολεμικές καμπές της κρίσης
1944, Μπρέτον Γουντς. Πρόκειται βέβαια για μια σταθεροποιητική στιγμή στη διαχρονική πορεία της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.
Πραγματικά, οι ΕΠΑ έχοντας λύσει (μέχρι εκείνη τη στιγμή) το ζήτημα της ηγεμονίας τους στο δυτικό καπιταλιστικό μπλοκ και «διευθετήσει» το πρόβλημα της ανακατανομής των αγορών (υποχώρηση Ευρώπης), επανασυνδέουν το χρυσό με το δολάριο.
Απότοκα αυτών των συσχετισμών είναι η δημιουργία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας με βάση το σχέδιο Μάρσαλ (που δεν ήταν τόσο σχέδιο οικονομικών επενδύσεων όπως παρουσιάζεται).
1971. Η αναθεώρηση του Μπρέτον Γουντς. Οι όροι του 1944 (που θεσμοθετήθηκαν πριν καλά καλά λήξει ο πόλεμος) αρχίζουν να αναθεωρούνται.
Επανεμφανίζεται η Ευρώπη μέσω της ΕΟΚ και ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός οξύνεται. Η διευθέτηση των αγορών του 1944 τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Ξεσπά η ενεργειακή κρίση καθώς οι πετρελαιοπαραγωγικές χώρες διεκδικούν καλύτερες (και πιο δίκαιες) τιμές για τον μαύρο χρυσό. Οι δυτικοί έχουν επιλέξει ένα μοντέλο ανάπτυξης όπου το πετρέλαιο παίζει βασικό ρόλο ως πρώτη ύλη. Κάτι τέτοιο οδηγεί τη διαπάλη για τον έλεγχο των πρώτων υλών σε παροξυσμό, που εκδηλώνεται και μέσα από την κρίση στο Μεσανατολικό (κι εδώ πάλι ο πόλεμος επεμβαίνει).
Στο νομισματικό επίπεδο η απάντηση των ΕΠΑ είναι να πλημμυρίσουν Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Ασία με τα πετροδολάρια ή ευρωδολάρια, που φυσικά δεν ανταποκρίνονται στα αποθέματα χρυσού που η αμερικάνικη υπερδύναμη κατέχει.
Παράλληλα αρχίζει να διαφαίνεται η ήττα των Αμερικάνων στο Βιετνάμ. Κάτι τέτοιο τροφοδοτεί την «ψυχολογία των αγορών» με έντονη δυσπιστία απέναντι στην ομπρέλα προστασίας του δολαρίου. Αν προσθέσουμε εδώ και την πίεση από τον ανταγωνισμό των Σοβιετικών, έχουμε το τοπίο της υποχώρησης του δολαρίου ως παγκόσμιου νομίσματος και την πρωτόγνωρη -για τα μεταπολεμικά δεδομένα- υποτίμησή του.
Η αδυναμία των ΕΠΑ να τηρήσουν τη μετατρεψιμότητα του δολαρίου είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους (όχι ο μοναδικός) που τις μετατρέπει από παγκόσμιους δανειστές σε παγκόσμιους χρεώστες. Οικονομική σχέση που στα τεχνοκρατικά της στοιχεία δεν έχει ακόμα αναιρεθεί.
1987 και η "Μαύρη Παρασκευή". Η επόμενη συνάντηση της παγκόσμιας νομισματικής κρίσης πραγματοποιείται το 1987. Έχει προηγηθεί η επέλαση των νεοφιλελεύθερων και μονεταριστικών δογμάτων και μέτρων. Τα υψηλά επιτόκια της ριγκανικής ανάκαμψης και η μεγάλη συσσώρευση κεφαλαίων με "τον πόλεμο των άστρων" κ.λπ. συγκροτούν το δεύτερο μεγάλο παράγοντα υπερχρέωσης της αμερικανικής οικονομίας απέναντι στην υφήλιο.
Η σύγκρουση με την Ευρώπη και βασικά με τη Γερμανία που αρχίζει να επενδύει στο γκορμπατσοφικό άνοιγμα παίρνει δραματικό τόνο. Ξετυλίγεται ένας λυσσαλέος πόλεμος επιτοκίων ΕΠΑ-Γερμανίας (δολαρίου-μάρκου). Ξεσπά σημαντική κρίση ρευστότητας και μέσω του ηλεκτρονικού πανικού (δηλαδή της ταχύτατης πλέον μετάδοσης των πληροφοριών) προκαλεί χρηματιστηριακή πτώση των μετοχών στη Γουόλ Στριτ σε επίπεδο κατάρρευσης.
Οι ΕΠΑ βρίσκονται σε εμφανή αδυναμία να εξαργυρώσουν τη ριγκανική επέλαση και τα γκορμπατσοφικά "ανοίγματα".
1992-93, η κρίση του Ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος. Στο έδαφος των ξεκάθαρων ευρωπαϊκών αδυναμιών απέναντι στις εξελίξεις σε Ανατολική Ευρώπη και Βαλκανική και ενώ έχει προηγηθεί η "Καταιγίδα της ερήμου" εκδηλώνεται η πίεση των κερδοσκοπικών κεφαλαίων (όχι τυχαία) περισσότερο στο πιο «ευρωσκεπτιστικό νόμισμα, τη στερλίνα. Στερλίνα και λιρέτα τίθενται εκτός των Ευρωπαϊκών Νομισματικών Ισοτιμιών. Στην Ευρώπη ξεκινά μια δίχρονη περίπου περίοδος ύφεσης. Οι ευρωπαϊκοί άξονες δοκιμάζονται.
1994. Η κατάρρευση της μεξικανικής οικονομίας κινητοποιεί Αμερικανούς και ΔΝΤ. Η κρίση εκδηλώνεται στην "αυλή" των ΕΠΑ που έχουν μεγάλο μερίδιο στη δημιουργία της καθώς οι εντολοδόχοι τους στο Μεξικό ακολουθούν πιστά τις συμβουλές της νεοφιλελεύθερης σχολής (αλλά και τις απόπειρες να στηθεί η περίφημη ζώνη της NAFTA). Στη μεξικάνικη μαύρη τρύπα «χάνονται» δισ. δολάρια.
1997. Η χρηματιστηριακή κρίση στο Χονγκ-Κονγκ και η νομισματική αναστάτωση στη ΝΑ Ασία έχει ως κεντρικό δραματικό πρόσωπο την Ιαπωνία (βασικό πιστωτή της περιοχής) και σε δεύτερο σκοτεινό φόντο την παρέμβαση των ΕΠΑ, τα προβλήματα με την ενσωμάτωση του Χονγκ Κονγκ κ.λπ. Το ντόμινο όμως έχει ενεργοποιηθεί. "Κερδισμένοι" και "χαμένοι" σύντομα θ’ αρχίσουν εξίσου να δοκιμάζονται.
Μεσοδιάστημα σκοτσέζικου ντους. Τα παγκόσμια χρηματιστήρια περνούν από διαδοχικά σκοτσέζικα ντους ανόδου-καθόδου (και η ηγεμονεύουσα Γουόλ Στριτ επίσης πιάνει ιστορικά ρεκόρ). Για πρώτη φορά ο διοικητής τηςFED εκδηλώνει προβληματισμούς για τις υπερτιμημένες αμερικάνικες μετοχές, τον κίνδυνο του υποπληθωρισμού αλλά και της επιστροφής του πληθωρισμού!!! Οι προβληματισμοί αυτοί διαπερνούν ένα "τοπίο σκέψης" που για μια δεκαετία τρεφόταν από την υπερδιόγκωση των κερδοσκοπικών κεφαλαίων και την αποχαλινωμένη δράση τους.
1998. Η ρώσικη κρίση. Το πάγωμα του ρώσικου χρέους και το ειδικό βάρος της Ρωσίας στις παγκόσμιες εξελίξεις, συνδυασμένο με τα κύματα της κρίσης που φθάνουν από τη ΝΑ Ασία, αποσταθεροποιεί τις παγκόσμιες αγορές. Τίθενται σε αμφισβήτηση τα οικονομικά δόγματα του μονεταρισμού, εκδηλώνεται η αδυναμία παρέμβασης και η χαλάρωση των αντίστοιχων θεσμών και μηχανισμών που καθιερώθηκαν μεταπολεμικά.
Τεράστιες είναι οι ανησυχίες για τον αποσταθεροποιητικό ρόλο της άυλης χρηματιστηριακής οικονομίας και αυξημένες για το άδηλο μέλλον της πραγματικής. Η περίφημη αμερικάνικη ανάπτυξη αμφισβητείται επίσης. Η προοπτική επέκτασης της κρίσης στη Λ. Αμερική (ειδικά Βραζιλία), πράγμα που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, δημιουργεί ρίγη στους μοναδικούς άρχοντες της υφηλίου…
Στον αναγνώστη αφήνουμε να βρει στοιχεία της κρίσης του’29 στις σύγχρονες φάσεις και στιγμές της κρίσης που συνοπτικά παρουσιάστηκαν.
Από τη μεριά μας, παρά τις ανανεώσεις και τα καινούρια στοιχεία, διαπιστώνουμε μια επανέκδοση της... βασικής ιστορίας! Κρίση στη βάση του συστήματος, κερδοσκοπικοί μηχανισμοί, παρασιτισμοί, ενέργειες που ανακυκλώνουν και εντείνουν την κρίση, πολιτική και οικονομία στενά δεμένες σε μια "εκρηκτική" ενότητα!


Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Πατριωτισμός και αλήθεια - για την επανάσταση του 1821

25 ΜΑΡ 2016

Πατριωτισμός και αλήθεια - για την επανάσταση του 1821


Με παραμύθια και ψέματα πατριωτισμός δε γίνεται! Ιδιαίτερα στη χώρα μας, που η σύγχρονη ιστορία της δεν είναι καθόλου άσχετη από το πως εξελίχθηκε και από το ποιοί επικράτησαν τελικά στην επανάσταση, η πραγματική ιστορία θεωρείται έως και επικίνδυνη για το σύστημα. Ένα σύστημα όπου επικρατεί μια αστική τάξη που από τη γέννησή της σχεδόν δε μπορεί να φανταστεί τον εαυτό της χωρίς τη προστασία των ξένων, των δυτικών. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλοι ωρύονται για την Οθωμανική κατοχή, ξεχνούν όμως ότι κάποιες περιοχές της σημερινής Ελλάδας ήταν υπό τη κατοχή Άγγλων και Ιταλών. Τα Ιόνια οι Άγγλοι δεν τα κατείχαν; Τα Δωδεκάνησα πόσοι γνωρίζουν ότι τελικά παραδόθηκαν στη χώρα μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο από τους Ιταλούς, συνοδευόμενα με συμφωνίες (περί αποστρατιωτικοποίησης) οι οποίες ακόμη και σήμερα εγείρουν ζητήματα κυριαρχίας;
Είναι τόσο επικίνδυνη για το σύστημα η πραγματική ιστορία που ακόμη και τις ημερομηνίες αλλάζουν, φτάνουν δε στο σημείο να αναφέρουν γεγονότα τα οποία ποτέ δεν υπήρξαν, με πρωταγωνιστές εχθρούς της επανάστασης (γιατί αυτοί επικράτησαν τελικά) και που δεν τα αναφέρουν ούτε οι ίδιοι στα απομνημονεύματά τους (Π.Π. Γερμανός). Ιδιαίτερα μεγάλο ψέμα είναι η στάση της εκκλησίας, του Πατριαρχείου. Αυτό κι αν ήταν κατά της επανάστασης, οι παπάδες αγωνιστές ήταν η εξαίρεση στον κανόνα. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι μερικά χρόνια αργότερα η εκκλησία της Ελλάδας αποφάσισε το διαχωρισμό της από το Πατριαρχείο. Κάπως έπρεπε να ξεκόψει από την πραγματική ιστορία της! 
Ο πατριωτισμός στη χώρα μας έχει τη δική του σημασία. Είναι αγώνας για την ανεξαρτησία της και συνδέεται με τη πάλη για μια άλλη κοινωνία όπου ο λαός θα έχει το πραγματικό κουμάντο. Τέτοιες απόπειρες υπήρξαν και στην επανάσταση του 1821, καταπνίγηκαν, ενώ τα γεγονότα, όπως και οι πρωταγωνιστές τους, είναι άγνωστα στο πολύ κόσμο, εκτός κι αν αποφασίσει κανείς μόνος του να ασχοληθεί. Το κείμενο που ακολουθεί το βρήκαμε στο ιστολόγιο Η ιστορία διδάσκει και εμπνέει και αξίζει να διαβαστεί.

Η επανάσταση του 1821

Η προεπαναστατική περίοδος και ο Ρήγας Φεραίος
Οι προσπάθειες για τον ξεσηκωμό των Ελλήνων για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού είχαν ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν (αποτυχημένες λαϊκές εξεγέρσεις κυρίως από ακτήμονες πραγματοποιήθηκαν από τον 16ο αιώνα κιόλας) όμως οι συνθήκες για μια σοβαρή αλλαγή είχαν αρχίσει να διαμορφώνονται μετά το 17ο αιώνα. Η ελληνική αστική τάξη είχε αρχίσει να αναπτύσσεται σε τέτοιο βαθμό που η διατήρηση του συγκεκριμένου στάτους και η παραμονή της μέσα στα φεουδαρχικά πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δεν βοηθούσαν στην ανάπτυξή της. Από το 17ο αιώνα και μετά η μικρή βιοτεχνία που υπήρχε στον ελλαδικό χώρο με τη μορφή οικογενειακών επιχειρήσεων άρχισε να δίνει τη θέση της στο εξαγωγικό εμπόριο σε όλη την Ευρώπη, την ανάπτυξη της ναυτιλίας και τη δημιουργία ελληνικών παροικιών σε άλλες χώρες. Ο μοναδικός τρόπος για να ολοκληρωθεί η συγκρότηση της ελληνικής αστικής τάξης ήταν η ίδρυση τους ελληνικού κράτους.
Σημαντικό ρόλο στις προσπάθειες αυτές έπαιξε η Ρωσία όχι μόνο λόγω της ισχυρής παρουσίας Ελλήνων εκεί αλλά λόγω των βλέψεων της ίδιας για κάθοδο στη Μεσόγειο και αποδυνάμωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Υπήρχαν όμως και πιο προχωρημένες ιδέες όπως του Ρήγα Φεραίου που πάλεψε για μια συνολικότερη επανάσταση όλων των λαών των Βαλκανίων με στόχο την ίδρυση Βαλκανικής Ομοσπονδίας.

"Βούλγαροι κι Αρβανίτες και Σέρβοι και Ρωμιοί,
Νησιώτες και Ηπειρώτες, με μια κοινή ορμή,
για την ελευθερία να ζώσουμε σπαθί,
ν' ανάψουμε μια φλόγα εις όλην την Τουρκιά,
να τρέξει απ' την Μπόννα έως την Αραπιά…
…να σφάξουμε τους λύκους που τον ζυγόν βαστούν
και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά τους τυραννούν."
(Γ. Κορδάτου, "Ο Ρήγας Φεραίος και η βαλκανική Ομοσπονδία")

Στα 1790 θα ξεκινήσει τη δράση του στη Βλαχία και μετά το 1796 στην Αυστροουγγαρία και τη Βιέννη. Το όνειρό του όμως θα μείνει απραγματοποίητο. Στα 1797 συλλαμβάνεται από την αυστριακή αστυνομία στην Τεργέστη και μετά από μερικούς μήνες παραδίδεται στις τουρκικές αρχές. Τον Ιούνη του 1798 δολοφονείται μαζί με άλλους 8 Έλληνες στο κάστρο του Βελιγραδίου.

Η στάση της εκκλησίας
Η στάση του ανώτερου κλήρου ήταν προδοτική. Ξεκάθαρα φιλοτουρκική αφού τα προνόμια και η εξουσία τους επί οθωμανικής αυτοκρατορίας μεγάλωσαν. Ο Πατριάρχης Γρηγορίος Ε' με εγκύκλιο καλούσε τους κληρικούς να κατάσχουν τα κείμενα του Ρήγα που τα χαρακτήριζε σαθρά. Ο ίδιος, εξέδωσε την "Πατρική Διδασκαλία" με την οποία καταδίκαζε οποιαδήποτε εθνική εξέγερση και καθησύχαζε το λαό λέγοντας ότι οι Τούρκοι ήταν θεόσταλτοι. Επίσης αφόρισε τον Υψηλάντη και το Σούτσο όταν ξεκίνησε η Επανάσταση στις βαλκανικές ηγεμονίες.

Φιλική Εταιρεία
Στα 1814 ιδρύεται στην Οδησσό η Φιλική Εταιρεία, μυστική οργάνωση με στόχο την προετοιμασία της επανάστασης των Ελλήνων. Αξίζει να αναφέρουμε ότι έγινε πρόταση στον Ιωάννη Καποδίστρια να αναλάβει την αρχηγία της, αλλά αυτός αρνήθηκε. Ο ίδιος εξηγεί τους λόγους στην αυτοβιογραφία του: «…οι καταστρώσαντες τοιάυτα τα σχέδια είναι περισσότερον ένοχοι και αυτοί ωθούν την Ελλάδα προς τον όλεθρον. ... φυλαχτείτε από τοιούτους άνδρας» (Γ. Κορδάτου, "Η κοινωνική σημασία της ελληνικής επανάστασης του 1821", σελ. 142)
Το 1818 η έδρα της Φιλικής Εταιρείας μεταφέρεται στην Κωνσταντινούπολη και σε μια προσπάθεια διάβρωσή της από τα μέσα μετέχουν πλέον και πολλοί Φαναριώτες και κοτζαμπάσηδες. Αρχηγός της ορίζεται ο Αλέξανδρος Υψηλάντης.
Αρχίζουν πλέον να διαμορφώνονται τρεις τάσεις μέσα στη Φιλική Εταιρεία. Η αστικοδημοκρατική τάση, συνεχιστές του Ρήγα με ερείσματα στους προοδευτικούς αστούς αλλά και το λαό. Σ’ αυτήν ανήκαν οι Κολοκοτρώνης, Παπαφλέσσας, Νικηταράς, Αναγνωσταράς, Ανδρούτσος κ.α. Η συντηρητική - αστική τάση με ερείσματα σε συντηρητικούς αστούς, κοτζαμπάσηδες και Άγγλους. Κύριοι εκπρόσωποί της ήταν οι Μαυροκορδάτος, Κουντουριώτηδες, κ.α. Τέλος υπήρχε και μια τρίτη τάση καθαρά προδοτική με επαφές με κοτζαμπάσηδες που δεν ήθελαν να χάσουν τα προνόμια που είχαν όπως Ζαΐμης, Λόντος, Νοταράς, Π. Π. Γερμανός κ.α.
Σύντομα (1820) η ηγεσία των Φιλικών θέτει σε εφαρμογή το «Γενικόν Σχέδιον» της επανάστασης δηλαδή την επανάσταση σ’ όλα τα Βαλκάνια ταυτόχρονα. Αποφασίζεται να κατέβει ο Α. Υψηλάντης στην Πελοπόννησο και να ξεκινήσει την επανάσταση στα τέλη του 1820. Η προσπάθεια απέτυχε όμως με την ήττα στο Δραγατσάνι. Ενας από τους βασικούς λόγους της αποτυχίας ήταν η διαφωνία του Αλ. Υψηλάντη με τον Βλαντιμιρέσκου ηγέτη των εξεγερμένων αγροτών στη Μολδοβλαχία που είχε αρκετά προοδευτικές ιδέες και ήθελε να δημιουργήσει γενικότερο αντιφεουδαρχικό κίνημα. Ο Α. Υψηλάντης ήταν διστακτικός στις κοινωνικές αλλαγές που θα έπρεπε να γίνουν στη Μολδαβία. Ο Βλαντιμηρέσκου είχε στόχο την ανατροπή του φεουδαρχικού - δουλοκτητικού καθεστώτος στη Ρουμανία, σε αντίθεση με τον Υψηλάντη που όταν είδε την αντίδραση των συντηρητικών Φιλικών και των Φαναριωτών άλλαξε στάση και θέλησε να μεταχειριστεί το έδαφος των Βαλκανίων σαν τόπο συγκέντρωσης και ανεφοδιασμού για τις εξορμήσεις προς το νότο. Επίσης μετά την ισχυρή πίεση των Άγγλων άρχισε κι αυτός να ταλαντεύεται για το μέλλον της επανάστασης.
Ετσι η νέα προσπάθεια για το ξεκίνημα της επανάστασης θα γίνει το 1821 όταν εκπρόσωποι της Φιλικής Εταιρείας κατεβαίνουν στην Πελοπόννησο. Φανερά αντίθετοι με οποιαδήποτε ιδέα εξέγερσης ήταν οι κοτζαμπάσηδες και οι δεσποτάδες. Είναι γνωστή αλλά κρύβεται επιμελώς από την επίσημη ιστορία η συνάντηση στις 26 Γενάρη του 1821 στη Βοστίτσα, στο σπίτι του Ανδρέα Λόντου, όπου ο Παπαφλέσσας είχε μια άγρια φιλονικία με τους κοτζαμπάσηδες και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό που αρνήθηκαν να κηρύξουν την έναρξη της επανάστασης και μάλιστα απείλησαν τον Παπαφλέσσα με θάνατο αν δε συμμορφωνόταν.

Οι πρώτες εξεγέρσεις
Η επίσημη ελληνική ιστορία θέλει να παρουσιάσει ως εναρκτήρια ημερομηνία της επανάστασης την 25η Μαρτίου, που συμπίπτει με τη θρησκευτική γιορτή, για ευνόητους λόγους. Όμως λίγες μέρες νωρίτερα υπήρξαν σημαντικές εξεγέρσεις που καθοδηγήθηκαν από λαϊκούς ηγέτες κόντρα στη θέληση του ανώτερου κλήρου και των κοτζαμπάσηδων. Στις 21 Μάρτη πραγματοποιείται εξέγερση στην Πάτρα με επικεφαλής των Π. Καρατζά, με αποτέλεσμα την κατάληψη της πόλης από τους εξεγερμένους. Την επόμενη μέρα ο στρατός του Κολοκοτρώνη και του Παπαφλέσσα απελευθερώνει την Καλαμάτα. Τα περί ύψωσης λαβάρων στην Αγία Λάβρα μάλλον δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αφού ούτε στα απομνημονεύματα του ίδιου του Π. Π. Γερμανού δεν αναφέρονται. Είναι μεταγενέστερη εκδοχή.
Τα γεγονότα θα εξελιχθούν με δραματικό τρόπο. Σε λίγες μέρες η επανάσταση απλώνεται σ’ όλη την Πελοπόννησο, τη Ρούμελη και τα νησιά. Μέχρι το Μάη θα φτάσει στη Θεσσαλία τη Χαλκιδική και την Κρήτη. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις ο λαός επηρεασμένος από τις ιδέες της πρόσφατης γαλλικής επανάστασης επιχείρησε -κόντρα στα συμφέροντα των κοτζαμπάσηδων- να θέσει ζήτημα λαϊκής εξουσίας, όπως στην Άνδρο με ηγέτη τον αγρότη Δ. Μπαλή, που στους λόγους του μιλούσε για κομμούνα: "…Διατί και ημείς κατά την παρούσαν στιγμήν να μην αποτινάξωμεν όχι μόνον το ζυγόν των Τούρκων, αλλά και των αρχόντων;…Η γη ανήκει εις ημάς τους δουλευτάς της και όχι στους ολίγους Τουρκάρχοντας που τη νέμονται με το δικαίωμα του ισχυρότερου,… θα δουλεύωμεν εις το εξής τα φέουδα όλοι μαζί και θα απολαμβάνει τον καρπόν των η κομμούνα μας και θα γίνεται δικαία μοιρασιά της σοδειάς εις όλους τους δουλευτάδες, ανάλογα με τον κόπον τους και την δούλευσίν τους". (Δ. Φωτιάδη, "Η επανάσταση του ΄21" τομ. Β σελ. 92. )
Στην Υδρα ο Αντώνης Οικονόμου κηρύσσει την επανάσταση στις 28 Μάρτη και ο λαός υποχρεώνει τους μεγαλοκαραβοκύρηδες να δώσουν τα καράβια και μέρος από την περιουσία τους για την επανάσταση. Οι προεστοί του νησιού αναγκάζονται να συμμετέχουν στον αγώνα για να ανακτήσουν τη δημοτικότητά τους αλλά κρυφά ραδιουργούν ενάντια στον Οικονόμου. Για μερικές εβδομάδες ο λαός θα είναι κυρίαρχος στο νησί, μέχρι που οπλισμένοι άντρες με αρχηγό το Λόντο θα κυνηγήσουν τον Οικονόμου και θα τον σκοτώσουν. Αντίστοιχα γεγονότα συμβαίνουν στις Σπέτσες και τα Ψαρά, στη Χίο και τη Σάμο με τον Λυκούργο Λογοθέτη. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Χίο με επικεφαλής τον αγρότη Μπουρνιά εφαρμόστηκε πρόγραμμα διανομής της γης σε ακτήμονες. Στα δύο τελευταία νησιά οι κοτζαμπάσηδες δεν μπόρεσαν να καταστείλουν την εξέγερση και ζήτησαν τη βοήθεια των Τούρκων από τα μικρασιατικά παράλια. Ετσι φτάσαμε το Απρίλη του 1822 στην καταστροφή της Χίου και τη σφαγή χιλιάδων λαού. Στις αρχές του Απρίλη ξεσηκώνονται τα Σάλωνα (Άμφισσα) με τον Πανουριά και σε λίγες μέρες το κάστρο της πόλης πέφτει στα χέρια των Ελλήνων. Παρόμοια γεγονότα συμβαίνουν και στην Αθήνα όπου ο Μελέτης Βασιλείου οργανώνει εξέγερση και ο λαός παίρνει την εξουσία. Όμως δεν καταφέρνει να την κρατήσει για πολύ αφού οι κοτζαμπάσηδες οργανώνουν στρατό και δολοφονούν το Βασιλείου. Άγνωστοι ήρωες για τους περισσότερους που όσο κι αν ψάξουμε τα ονόματά τους έχουν απαλειφθεί από τα επίσημα κείμενα. Ανθρωποι που αν είχαν εξελιχθεί διαφορετικά τα πράγματα θα είχαν πάρει τη θέση που τους ανήκει στην ιστορία.
Υπήρξε ένα γεγονός που θα μπορούσε να δώσει μια οριστική λύση στο πρόβλημα της ηγεσίας του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Το καλοκαίρι του 1821 φτάνει στην Υδρα, ο Δημήτριος Υψηλάντης, ως εκπρόσωπος των Φιλικών και διεκδικεί την ηγεσία του αγώνα στο Αστρος. Οι κοτζαμπάσηδες και οι πρόκριτοι της Πελοποννήσου αντιδρούν, γνωρίζοντας ότι οι διαθέσεις του Δ. Υψηλάντη ήταν αντίθετες με τα δικά τους συμφέροντα. Η αντίδραση του οπλισμένου λαού ήταν άμεση. 3000 επαναστάτες απαίτησαν σύνταγμα και θέλησαν να σκοτώσουν τους πρόκριτους. Όμως μετά από παρέμβαση του Κολοκοτρώνη που κρατούσε μια ενδιάμεση στάση απετράπη το ξεκαθάρισμα. Από τότε σταδιακά η ζυγαριά αρχίζει να γέρνει προς την πλευρά της ολιγαρχίας. Είναι χαρακτηριστική η στάση του Μαυροκορδάτου που με γράμμα του στον Δ. Υψηλάντη κατηγορεί του Φιλικούς για ιακωβινισμό, τους αποκαλεί απατεώνες και ζητά να ανατεθεί η εξουσία στους κοτζαμπάσηδες, «εις ολίγας χείρας» όπως έγραφε. Σύντομα οι κοτζαμπάσηδες με τον Μαυροκορδάτο επικεφαλής κατάφεραν να κυριαρχήσουν, παραμερίζοντας τον Δ. Υψηλάντη.

Ο ρόλος της Αγγλίας και η εμφύλια σύγκρουση
Η Αγγλία, μεγάλη δύναμη της εποχής, προσπάθησε με κάθε τρόπο να καταστείλει οποιαδήποτε εξέγερση των Ελλήνων. Πριν την επανάσταση, στα Ιόνια νησιά η αγγλική κατοχή αποδείχθηκε πολύ σκληρότερη από την τουρκική στην ηπειρωτική Ελλάδα. Απάνθρωπα βασανιστήρια και φυλακίσεις περίμεναν όσους εξεγείρονταν. Αλλά και την περίοδο της επανάστασης ο Άγγλος αρμοστής στα Επτάνησα, Μέτλαντ, κυνήγησε όσους κατέφευγαν στα νησιά. Γνωστό είναι επίσης το γεγονός ότι η εξέγερση στην Πάτρα κατεστάλη από τον Γιουσούφ Πασά, με τη βοήθεια των Άγγλων. Τέλος αξίζει να αναφερθεί ότι σε διαπραγματεύσεις του Άγγλου πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη, λόρδου Στράγγφορτ, η Αγγλία αποδέχτηκε επίσημα την πρόταση του σουλτάνου να μεταβούν αγγλικά πλοία από τη Μεσόγειο και να επιτεθούν στον ελληνικό στόλο.
Στα τέλη του 1823 επικρατούν πλήρως οι κοτζαμπάσηδες και οι καραβοκύρηδες και σχεδόν αμέσως ξεσπά η εμφύλια διαμάχη, μεταξύ μερίδων της ελληνικής αστικής τάξης για την εξουσία. Δημιουργείται μια κυβέρνηση των στρατιωτικών και μια άλλη από τους Υδραίους μεγαλοκαραβοκύρηδες. Οι τελευταίοι στηρίζονται και από τους Άγγλους.
Μετά από πολλές συγκρούσεις δολοφονίες αγωνιστών όπως του Οδυσσέα Ανδρούτσου, φυλακίσεις όπως του Κολοκοτρώνη, αλλά και σοβαρών κινδύνων να χαθεί η επανάσταση (ήττα στη μάχη του Πέτα, πτώση του Σουλίου, πτώση Μεσολογγίου με ευθύνη του Μαυροκορδάτου) οι καραβοκύρηδες και οι κοτζαμπάσηδες της Πελοποννήσου θα επικρατήσουν και σε μια δεύτερη εμφύλια σύγκρουση μεταξύ τους οι καραβοκύρηδες μόνοι τους πλέον με τη στήριξη της Αγγλίας θα εδραιώσουν την όποια εξουσία τους. Η επανάσταση είχε σχεδόν χαθεί μετά την επέμβαση των Αιγυπτίων με τον Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο και την κατάληψη της Ακρόπολη από τον Κιουταχή. Όλη σχεδόν η βορειοδυτική Πελοπόννησος έχει υποταχθεί ι μέχρι το τέλος του Ιούνη. Πολλοί καπετάνιοι του Μοριά αρχίζουν να προσκυνούν στον Ιμπραήμ. Ο Ιμπραήμ κατάφερε να στρατολογήσει κόσμο μέσα από τα ελληνικά χωριά. Η ελληνική επανάσταση στα 1827 έχει φτάσει στο χειρότερο σημείο. Τότε ο Κολοκοτρώνης αρχίζει τις επιθέσεις με στόχο να σταματήσει το προσκύνημα που το θεωρούσε εθνικό κίνδυνο. «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!» ήταν το σύνθημά του. Τα παρτιζάνικα τμήματα του Κολοκοτρώνη αρχίζουν να έχουν επιτυχίες και απετράπησαν τα χειρότερα.
Το ζήτημα του ξένου προστάτη όμως είχε τεθεί πολύ πριν. Από τον Ιούλη του 1825 οι Αλ. Μαυροκορδάτος, Σπ. Τρικούπης και Ι. Κωλλέτης θα παραδώσουν και τυπικά την Ελλάδα στα χέρια των Άγγλων όταν σε σύσκεψη με τον Άγγλο ναύαρχο Χάμιλτον στη φρεγάτα «Κάμπριαν» του ανακοινώνουν ότι «καταθέτουν την τύχην της Ελλάδος εις την μεγαλοψυχίαν της Αγγλίας». Σχεδόν αμέσως μετά και με τον πιο επίσημο τρόπο ελληνική αντιπροσωπεία ζητά από τον Αγγλο υπ. εξωτερικών Κάνινγκ να τεθεί η Ελλάδα υπό την προστασία της Αγγλίας.
Για να έχουμε πιο ολοκληρωμένη την εικόνα να σημειώσουμε ότι τις 6 Ιούλη του 1827 υπογράφεται η «συνθήκη του Λονδίνου», τριμερής συνθήκη μεταξύ Αγγλίας, Ρωσίας, Γαλλίας με την οποία προέβλεπε ανακωχή μεταξύ της οθωμανικής αυτοκρατορίας και των επαναστατημένων Ελλήνων και μεσολάβηση των Μεγάλων Δυνάμεων για την επίλυση όποιων διαφορών, ώστε η Ελλάδα να γίνει αυτόνομο κράτος, φόρου υποτελές στον σουλτάνο και να αποζημιωθούν οι Οθωμανοί, που οι περιουσίες τους θα πήγαιναν σε ελληνικά χέρια. Οσο αφορά τα σύνορα του νέου κράτους θα ορίζονταν αργότερα. Οι πρεσβευτές των τριών δυνάμεων ανακοινώνουν στο Σουλτάνο την απόφαση αλλά αυτός δεν ενδιαφέρεται. Αμέσως μετά τη Συνθήκη οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις στέλνουν τμήματα των στόλων τους στη Μεσόγειο. Η ξένη παρέμβαση ολοκληρώνεται το 1829 με το πρωτόκολλο του Λονδίνου όπου ορίζονται και τα σύνορα του ελληνικού κράτους κάπου στα όρια Στερεάς και Θεσσαλίας. Η Ελλάδα θα πλήρωνε 1.500.000 γρόσια το χρόνο στο σουλτάνο, θα είχε δική της διοίκηση αλλά θα ήταν υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου. Αξιοσημείωτο ότι οι Άγγλοι (υποστηρίζοντας την οθωμανική αυτοκρατορία ως αντίβαρο στην επέκταση των Ρώσων) διαφωνούσαν με τη δημιουργία ελληνικού κράτους πάνω από τον Ισθμό αλλά αναγκάστηκαν με πίεση από τη ρωσική πλευρά να υπογράψουν. Η πρόταση για πλήρη ανεξαρτησία της Ελλάδας θα γίνει τη επόμενη χρονιά από τους Άγγλους που είδαν ότι πλέον η Τουρκία θα είναι υποχείριο των Ρώσων και δεν μπορούσε να ελπίζει σ’ αυτήν. Έκρινε δηλαδή ότι δεν τη συνέφερε το ελληνικό κράτος να είναι υποτελές στην Πύλη. Τότε αναγνωρίζεται και η «ανεξαρτησία» του ελληνικού κράτους. Τέτοιες …λεπτομέρειες δε γίνονται και πολύ γνωστές ούτε στα σχολικά εγχειρίδια ούτε στην επίσημη ιστορία, αποτελούν όμως ντοκουμέντα που καταδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο το ρόλο και τα παιχνίδια των ξένων δυνάμεων στις πλάτες του ελληνικού λαού και των λαών γενικότερα.

Τα δάνεια
Η εξάρτηση του ελληνικού εφοπλιστικού (και όχι μόνο) κεφαλαίου από την Αγγλία είχε αρχίσει αρκετά χρόνια πριν. Με τα περίφημα «δάνεια της ανεξαρτησίας» η πορεία του ελληνικού λαού υπονομεύθηκε από τα πρώτα κιόλας χρόνια μετά την επανάσταση. Ο χαρακτήρας τής υπό διαμόρφωση ελληνικής αστικής τάξης φάνηκε ξεκάθαρα από τη Β΄ Εθνοσυνέλευση κιόλας (1823) όπου αποφασίστηκε η έναρξη διαπραγματεύσεων με Άγγλους τραπεζίτες για τη χορήγηση δανείου με υποθήκη τα εθνικά κτήματα καθώς και η αναζήτηση ενός βασιλιά από την Ευρώπη, όπως επίσης και η εκποίηση μέρους των εθνικών κτημάτων προς όφελος των πλουσίων. Το 1824 Άγγλοι τραπεζίτες αποφασίζουν να χορηγήσουν στην Ελλάδα δάνειο. Από τις 800.000 στερλίνες που ήταν το ονομαστικό κεφάλαιο, έφτασαν στην Ελλάδα μόνο 530.000. Το υπόλοιπο ποσό δόθηκε για προμήθειες και …έξοδα δανείου!! Τα εθνικά κτήματα, οι αλυκές και τα έσοδα των τελωνείων (δηλαδή ότι πιο κερδοφόρο υπήρχε) μπήκαν υποθήκη για το δάνειο. Το 1825 χορηγείται από τους Άγγλους και το δεύτερο δάνειο 2.000.000 στερλινών που ήταν το ονομαστικό κεφάλαιο. Από τότε τα δάνεια ήταν αλλεπάλληλα με όλο και πιο δυσβάσταχτους όρους για τον ελληνικό λαό. Ολη η χώρα υποθηκεύτηκε στους ξένους προστάτες και παρά τις διαμάχες μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και των κομμάτων τους στη χώρα (αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό) δεν τέθηκε ζήτημα πραγματικής ανεξαρτησίας για περισσότερο από 100 χρόνια.

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

1790
  • Ο Ρήγας Φεραίος αρχίζει την παράνομη δράση του στη Βλαχία.
1796
  • Ο Ρήγας συνεχίζει τη δράση του στην Αυστροουγγαρία και ιδιαίτερα στη Βιέννη.
1797
  • Σύλληψη του Ρήγα στην Τεργέστη (Δεκέμβρης)
1798
  • Ο Ρήγας και οι σύντροφοί του παραδίδονται στις τουρκικές αρχές (Απρίλης).
  • Δολοφονία με στραγγαλισμό του Ρήγα Φεραίου (Ιούνης)
1814
  • Ιδρύεται στην Οδησσό της Ρωσίας η «Φιλική Εταιρεία» από τον Νικάλαο Σκουφά, τον Εμμανουήλ Ξάνθο και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ (Σεπτέμβρης).
1820
  • Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης να αναλάβει την ηγεσία της επανάστασης και συντάσσει, μαζί με τον Γρηγόριο Δίκαιο (Παπαφλέσσα) και το Γεώργιο Λεβέντη, το «Γενικόν Σχέδιον» της επανάστασης.
1821
  • Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης εισβάλει στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας (Φλεβάρης) επικεφαλής μικρού στρατού και κηρύσσει την επανάσταση. Ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ τον αφορίζει.
  • Εναρξη της επανάστασης σε Ρούμελη και Μοριά (Μάρτης-Απρίλης))
  • Μάχη στο χάνι της Γραβιάς μεταξύ του Οδυσσέα Ανδρούτσου και του Ομέρ Βρυώνη (8 Μάη). Μεγάλες φθορές στο τουρκικό στράτευμα.
  • Μάχη του Βαλτετσίου με επικεφαλής τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Ηλία Μαυρομιχάλη και τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη (12-13 Μάη)
  • Άλωση της Τριπολιτσάς από το στράτευμα του Θ. Κολοκοτρώνη (23 Σεπτέμβρη).
  • Στις 20 Δεκέμβρη ξεκινά η Α΄ Εθνοσυνέλευση στο χωριό Πιάδα κοντά στην αρχαία Επίδαυρο.
1822
  • Ψηφίζεται το Σύνταγμα της Επιδαύρου (1 Γενάρη).
  • Καταστροφή της Χίου (30 Μάρτη - 2 Απρίλη).
  • Ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδας του Καρά Αλή, στο λιμάνι της Χίου, από τον Κανάρη (6-7 Ιούνη).
  • Καταστροφή των φιλελλήνων στο Πέτα από τον Κιουταχή (4 Ιούλη). Μετά τη μάχη στο Πέτα, το Σούλι πέφτει στα χέρια των Τούρκων (28 Ιούλη).
  • Καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια από το στράτευμα του Θ. Κολοκοτρώνη (26 Ιούλη).
  • Αρχίζει η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου από τους Τούρκους (τέλη Οκτώβρη)
1823
  • Στις 29 Μάρτη αρχίζει η Β΄ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος και θα διαρκέσει μέχρι τις 18 Απρίλη.
  • Πρώτη φάση του εμφυλίου (τέλος Νοέμβρη 1823 - καλοκαίρι 1824).

1824
  • Καταστροφή των Ψαρών (21 Ιούνη) από τον Χοσρέφ Πασά
1825
  • Ο Κολοκοτρώνης συλλαμβάνεται με δόλο από την κυβέρνηση και φυλακίζεται.
  • Ο Ιμπραήμ αποβιβάζει στη Μεθώνη της Πελοποννήσου 4500 άντρες (11-12 Φλεβάρη).
1826
  • Στις 6 Απρίλη ξεκινάει στην Επίδαυρο και θα συνεχιστεί στην Τροιζήνα η Γ΄ Εθνοσυνέλευση. Επιβεβαιώνεται η απόφαση να ζητηθεί η προστασία της Αγγλίας.
  • Έξοδος και πτώση του Μεσολογγίου (νύχτα 10 προς 11 Απρίλη).
1827
  • Συνεχίζεται στις 16 Μάρτη η Γ΄ Εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα και θα διαρκέσει μέχρι τις 5 Μάη. Καταρτίζεται νέο Σύνταγμα. Τυπικά από τώρα υπάρχει το νέο Ελληνικό κράτος. Πρώτος Κυβερνήτης εκλέγεται ο Ιωάννης Καποδίστριας.
  • Τον Οκτώβρη ο στόλος Άγγλων, Γάλλων και Ρώσων επιτίθεται και βυθίζει όλα σχεδόν τα πλοία του αιγυπτιακού στόλου στο Ναβαρίνο.
1828
  • Υπογράφεται από τις τρεις μεγάλες δυνάμεις το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (10 Μάρτη) που προέβλεπε αναγνώριση αυτόνομου ελληνικού κράτους.
  • Πρώτες εκλογές (Μάης).
  • Αρχίζει στις 11 Ιούλη η Δ΄ Εθνοσυνέλευση στο Άργος και θα διαρκέσει μέχρι τις 6 Αυγούστου. Οι αντίπαλοι του Καποδίστρια (πρόκριτοι και κοτζαμπάσηδες) απαιτούσαν Σύνταγμα. Φυσικά αυτό ήταν το πρόσχημα της αντιδικίας. Η ουσία βρίσκεται στην προσπάθεια δημιουργίας κεντρικής εξουσίας από τον Καποδίστρια που είχε ως συνέπεια την απώλεια της περιφερειακής εξουσίας των προκρίτων.
1831
  • Στις 27 Σεπτέμβρη δολοφονείται ο Καποδίστριας έξω από τον Άγιο Σπυρίδωνα του Ναυπλίου, από τους Κωνσταντίνο και Γιώργο Μαυρομιχάλη.
1832
  • Συνέρχεται στο Άργος και μετά στο Ναύπλιο η Ε΄ Εθνοσυνέλευση (15 Μάρτη).
Βιβλιογραφία
  • Γ. Κορδάτου, "Ο Ρήγας Φεραίος και η βαλκανική Ομοσπονδία" εκδ. επικαιρότητα
  • Γ. Κορδάτου, "Η κοινωνική σημασία της ελληνικής επανάστασης του 1821" εκδ. επικαιρότητα
  • Γ. Κορδάτου, "Οι επεμβάσεις των Αγγλων στην Ελλάδα", εκδ. επικαιρότητα
  • Τ. Βουρνά "Ιστορία της νεώτερης και σύγχρονης Ελλάδας, τόμος Α", εκδ. Πατάκη
  • Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα
  • Χριστόφορου Περραιβού, "Σύντομος βιογραφία του Ρήγα Φεραίου", εκδ. Δημιουργία
  • Δ. Φωτιάδη, "Η επανάσταση του ΄21"
  • Γ. Βαλέτα, "Το προδομένο εικοσιένα", εκδ. Φιλιππότης
  • Γ. Σκαρίμπα, "Το 1821 και η Αλήθεια" εκδ. Κάκτος
  • Ανωνύμου του Έλληνος, "Ελληνική Νομαρχία", εκδ. Κάλβος
  • G. Finlay, "Η ιστορία της ελληνικής επαναστάσεως", εκδ. Τολίδη
  • G. Finlay, "Η ιστορία της τουρκοκρατίας και της ενετοκρατίας στην Ελλάδα", εκδ. Τολίδη
  • Μαρξ – Ενγκελς, "Η Ελλάδα, η Τουρκία και το ανατολικό ζήτημα, εκδ. Γνώση
  • Ν. Μπελογιάννη, "Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα", εκδ. Σύγχρονη Εποχή

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Αλληλεγγύη – Φιλανθρωπία – Ελεημοσύνη. (Τι σημαίνει και πώς χτίζεται η αλληλεγγύη μέσα στο λαό) Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία αρ. φύλ. 711, στις 11/5

Αλληλεγγύη – Φιλανθρωπία – Ελεημοσύνη. (Τι σημαίνει και πώς χτίζεται η αλληλεγγύη μέσα στο λαό)

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία αρ. φύλ. 711, στις 11/5/2013


Όταν αλυσίδες σούπερ-μάρκετ, κυβερνητικοί παράγοντες, δήμοι και εκκλησίες μιλάνε για αλληλεγγύη, τότε μάλλον κάτι δεν πάει καλά. Ή ζούμε σε άλλη κοινωνία, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας και του δικαίου και δεν το έχουμε καταλάβει, ή κάποιοι προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την έννοια και το περιεχόμενο της αλληλεγγύης.
Εφόσον πρόκειται για συστημικούς παράγοντες που οι προθέσεις τους γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρες σε όλο το λαό, θα περίμενε κανείς να είναι σαφές ότι ισχύει το δεύτερο. Το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι, σε αυτή την «αλληλεγγύη», προσπαθούν να συναγωνιστούν το σύστημα μια σειρά από δυνάμεις και χώροι από τα «αριστερά», που με αντίστοιχο τρόπο κινούνται και προτείνουν στο κίνημα να κινηθεί.

Καταρχήν να ορίσουμε με σαφήνεια, όσο το δυνατόν, τις έννοιες και τους όρους. Όχι, σκοπός μας δεν είναι να γράψουμε λεξικό κινηματικών εννοιών, ούτε να ψειρίσουμε τη λεπτομέρεια. Έχει, όμως, καθοριστική σημασία το τι εννοούμε, και το τι εννοεί ο καθένας, όταν μιλάει για αλληλεγγύη. Γιατί το περιεχόμενο που ο καθένας δίνει στην έννοια προκύπτει από τη συνολικότερη αντίληψη του για το κίνημα, για τους δεσμούς ανάμεσα στους εργαζόμενους και στο λαό, για τον καπιταλισμό και τα χαρακτηριστικά του.
Αλληλεγγύη είναι η πολιτική, ή ηθική, ή υλική στήριξη (ή συνδυασμός τους) που μπορεί να προσφέρει κάποιος ή κάποιοι προς έναν άνθρωπο ή μια ομάδα ανθρώπων με βάση το κοινό τους συμφέρον. Πιο συγκεκριμένα, αν μιλάμε για λαϊκή και εργατική αλληλεγγύη, με βάση το κοινό λαϊκό και ταξικό συμφέρον. Επειδή ο δρόμος των παραδειγμάτων παραμένει πάντα ο πιο εύκολος και αποτελεσματικός...
Αλληλεγγύη είναι μια διαδήλωση στήριξης του Παλαιστινιακού λαού. Που παλεύει για ανεξαρτησία και, στο βαθμό που νικήσει, η πλάστιγγα για τους λαούς της νοτιοανατολικής μεσογείου, αλλά και όλου του κόσμου, θα γείρει υπέρ τους και κατά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού.


Αλληλεγγύη είναι η προσφορά μακαρονιών και γάλακτος από εργαζόμενους, στους απεργούς εργάτες του εργοστασίου της περιοχής, ή του Άλτερ, ή των Χαλυβουργών κλπ. που παλεύουν για τα εργασιακά τους δικαιώματα και για τα μεροκάματά τους. Που, στο βαθμό που κερδίσουν, θα δημιουργηθεί ρήγμα στην πολιτική που τσακίζει όλους τους εργαζόμενους.
Αλληλεγγύη είναι η στήριξη των μεταναστών εργατών και των δικαιωμάτων τους από τους ντόπιους εργάτες. Που έχουν κάθε συμφέρον να υποστηρίξουν τα μεροκάματα της εργατικής τάξης συνολικά και να διατηρήσουν την ταξική τους ενότητα, ώστε πιο αποτελεσματικά και οι ίδιοι να διεκδικούν.
Αλληλεγγύη ΔΕΝ είναι το δίευρω στο ζητιάνο που πεινάει και τον λυπόμαστε.
Αλληλεγγύη ΔΕΝ είναι τα τραπέζια της εκκλησίας που προσφέρονται με αντάλλαγμα την πίστη και «σωτηρία της ψυχής».
Αλληλεγγύη ΔΕΝ είναι το κοινωνικό παντοπωλείο του Δήμου. Αν ο Δήμος μαζεύει από χορηγίες και ελεημοσύνες του κόσμου, τότε είναι κοροϊδία. Αν τα βάζει από την τσέπη του, τότε είναι κοινωνική μέριμνα για τους άπορους... πάντως όχι αλληλεγγύη.
Αλληλεγγύη ΔΕΝ είναι τα ποσά που δαπανά το κεφάλαιο, για να φτιάχνει κοινωνικό προφίλ. Τα γκαλά της κυρίας Βαρδινογιάννη πχ. «υπέρ των φτωχών». Ή οι διάφορες δωρεές του κεφάλαιου προς κοινότητες, δήμους, άστεγους, υποτροφίες σε φοιτητές κλπ.
Αλληλεγγύη ΔΕΝ είναι τα «χαρίζεται» στις εφημερίδες αγγελιών.

Η αλληλεγγύη ως συναγωνιστικός δεσμός

Η αλληλεγγύη είναι, λοιπόν, για το λαϊκό κίνημα ένα ακόμα συστατικό στοιχείο της συγκρότησης του. Ένα μέρος του συναγωνιστικού – συντροφικού δεσμού που βιώνουν οι αγωνιστές και τα προοδευτικά λαϊκά στοιχεία μεταξύ τους. Που δυναμώνει τα κουράγια του καθένα και την πάλη όλων συνολικά.
Ο δεσμός αλληλεγγύης είναι καταρχήν δεσμός αγώνα. Είναι σχέση αμφίπλευρη, αλληλοτροφοδοτούμενη ανάμεσα σε ανθρώπους ή ομάδες ανθρώπων που αγωνίζονται σε κοινή κατεύθυνση. Και με τον όρο “αμφίπλευρη”, ΔΕΝ εννοούμε “τώρα σε στηρίζω εγώ, μετά με στηρίζεις εσύ και μετά πάλι η σειρά μου”, κλπ... Αν το δούμε έτσι, η αλληλεγγύη καταντάει απλώς μια ανταλλαγή εξυπηρετήσεων. Αν το δούμε έτσι, η λογική μας είναι στενή, συμφεροντολογική και στη βάση της, αστική!
Εννοούμε ότι ΔΕΝ υπάρχει πράξη αλληλεγγύης που να μην εξυπηρετεί ταυτόχρονα τα συμφέροντα και των δύο πλευρών. Αυτού που την απευθύνει και αυτού που τη δέχεται. Η αναγνώριση αυτής της κοινότητας στην κατεύθυνση της πάλης είναι, λοιπόν, ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ στοιχείο, ώστε να οικοδομηθεί αυτός ο δεσμός. Ώστε να βιώνεται η αλληλοϋποστήριξη ως ανάγκη, άμεση, υλική και πολύ χειροπιαστή και όχι ως έκφραση στα πλαίσια μιας γενικώς φιλανθρωπίας ή ακόμα χειρότερα ελεημοσύνης (πχ. «τους καημένους τους ...σεισμόπληκτους, ας τους βοηθήσουμε. Κρίμα είναι!»). Με αυτή την έννοια, όποιος θέλει να ανεβάσει το επίπεδο αλληλεγγύης μέσα στο λαό της χώρας ή και μεταξύ των λαών, πρέπει να φροντίζει να ανεβαίνει και το πολιτικό επίπεδο και κριτήριο των μαζών. Οι κινήσεις– προτάσεις– δράσεις αλληλεγγύης πρέπει να είναι τέτοιες, που να ανεβάζουν το επίπεδο συνείδησης των αλληλέγγυων.

Συναίσθημα ή συνείδηση;

Όχι δεν υποτιμάμε καθόλου, ούτε έχουμε καμία διάθεση να χλευάσουμε τα αισθήματα φιλανθρωπίας που βλέπουμε να εκφράζονται μέσα στο λαό, σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Ούτε τον αυθόρμητο και πολύ ανθρώπινο, κατά τη γνώμη μας, συναισθηματισμό του. Αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να δείξουμε τα όρια της φιλανθρωπίας. Ακριβώς επειδή πατάει σε συναισθηματική και μόνο βάση, ξεθωριάζει και χάνεται μαζί με τη συναισθηματική φόρτιση. Κατά τα άλλα, δεν μπορεί να αποτελέσει στέρεα βάση για την οικοδόμηση δεσμών σε άλλο επίπεδο (συναγωνιστικό, συντροφικό) μέσα στο λαό. Και αυτό ισχύει και για τη λογική «ανταλλαγής εξυπηρετήσεων» που περιγράψαμε πιο πάνω. Ο αλληλέγγυος δεν περιμένει να «ξεπληρωθεί» με τη σειρά του αύριο, για την αλληλεγγύη που επιδεικνύει σήμερα. Και όχι από θρησκευτικό ή ουμανιστικό αλτρουισμό. Αλλά ως αποτέλεσμα της βαθύτερης κατανόησης της ταξικής κοινότητας συμφερόντων με το διπλανό εργάτη, το διπλανό σωματείο, το διπλανό λαό. Κατανόηση που είναι αναγκαία, έστω κι αν είναι ενστικτώδικη στην αρχή, για να εκδηλωθεί η αλληλεγγύη και που με τη σειρά της, όσο αυτή εκφράζεται και ριζώνει ως πρακτική αντίληψη στο λαό, «αποκαλύπτει» όλο και περισσότερο την κοινότητα των συμφερόντων μεταξύ των αγωνιστών, του λαού, των εργατών. Αυτό οικοδομεί στην πράξη και ένα άλλο ήθος στις μάζες. Ένα ήθος που έχει ως βάση την εξυπηρέτηση του ατομικού συμφέροντος, μέσα από το συλλογικό συμφέρον. Σε πλήρη αντιδιαστολή με την αστική ηθική, που έχει ως βάση την εξυπηρέτηση του ατομικού συμφέροντος, πάνω από και κόντρα στο γενικό– συλλογικό συμφέρον.

Πώς μπορεί ένα πακέτο μακαρόνια να γίνει αλληλεγγύη;

Ούτε θέλουμε, επίσης, να υποτιμήσουμε το «υλικό μέρος» της αλληλεγγύης, προβάλλοντας (και σωστά) το πολιτικό ως κύριο. Απλά θέλουμε να τονίσουμε, ότι υπάρχει υλική στήριξη τέτοια και ...αλλιώτικη. Υλική στήριξη προς τον αγώνα αυτού που δέχεται την αλληλεγγύη και υλική στήριξη προς την ανάγκη κάποιου, είτε αγωνίζεται για το κοινό συμφέρον είτε όχι. Ακόμα κι αν σαν πράξη φαίνεται η ίδια στην επιφάνεια, στο βάθος πρόκειται για τελείως διαφορετικά πράγματα. Πράγμα που οι αγωνιζόμενοι καταλαβαίνουν πάρα πολύ καλά.
Και ενώ ίσως, ατομικά ο καθένας, θα αρνούνταν με περηφάνια την οποιαδήποτε ελεημοσύνη, με την ίδια περηφάνια όχι μόνο δέχονταν τα πακέτα μακαρόνια οι απεργοί χαλυβουργοί πχ. αλλά ανακοίνωναν με χαρά τις προσφορές. Γιατί τις θεωρούσαν, και σωστά, προσφορές στον αγώνα τους! Και όχι ελεημοσύνη και λύπηση για τα «πεινασμένα τους παιδάκια»... Αυτό δίνει τελείως διαφορετικό περιεχόμενο στην υλική στήριξη που σε αυτή την περίπτωση αποτελεί γνήσια έκφραση λαϊκής και εργατικής αλληλεγγύης. Ιδιαίτερα σημαντική, τόσο για την επιτυχή έκβαση των εργατικών αγώνων, όσο και για τη σύσφιξη των σχέσεων και των δεσμών μέσα στο κίνημα. Δεσμών που χτίζονται σε συναγωνιστική βάση, σε μια σχέση στην ουσία της πραγματικά ισότιμη. Αντίθετα η υλική στήριξη, όταν κινείται έξω από τα πλαίσια της αλληλεγγύης, διαμορφώνει ανισότιμες σχέσεις ανάμεσα σε αυτόν που την απευθύνει και αυτόν που τη δέχεται. Αναπαράγει με ένα τρόπο τις ανισότιμες σχέσεις του «από πάνω» με τον «από κάτω», και στο βαθμό που γίνεται μακροχρόνια ή μονιμοποιείται, παγιώνεται σε σχέση τροφοδότη και εξαρτημένου (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα εδώ, η Εκκλησία).

Οι ιεροκήρυκες της αλληλεγγύης

Αυτή η ανισοτιμία όχι μόνο δεν προβληματίζει κάποιους «προοδευτικούς» που προτείνουν σε κάθε ευκαιρία «λύσεις αλληλεγγύης» στο κίνημα, αλλά αντίθετα φτάνουν να την επιδιώκουν κιόλας. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι φορείς τέτοιων προτάσεων είναι οι ίδιοι που τρέφουν τη μεγαλύτερη υποτίμηση προς το λαό, τις δυνατότητες και τις δυνάμεις των μαζών. Τόσο στο κινηματικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο. Το σχέδιο είναι τόσο απλό στη σύλληψη του όσο και εξοργιστικά αντιδραστικό: Στον θρησκευτικό προσηλυτισμό, να αντιπαραβάλλουμε έναν «κινηματικό» προσηλυτισμό.
• Η εκκλησία ταΐζει κόσμο. Να ταΐσουμε κι «εμείς».
• Αυτοί τους «εξαγοράζουν» εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη τους και αυξάνουν τις στρατιές των πιστών, δεξιών και υποταγμένων. «Εμείς» να τους «εξαγοράσουμε» και πάλι εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη τους, για να τους μετατρέψουμε σε αγωνιστές, ριζοσπάστες και αριστερούς.
Τώρα, το αν μπορεί να «εξαγοραστεί» κάποιος προς τα «αριστερά» δεν φαίνεται να πολύ-απασχολεί τους εκφραστές των συγκεκριμένων αντιλήψεων. Το αν μπορεί να λυθεί η εξίσωση που θέλει να απελευθερώνονται συνειδήσεις με ψωμί και χωρίς αγώνα, το αφήνουμε στην κρίση του καθένα. Για εμάς, πάντως, η αντίφαση είναι ανυπέρβλητη. Δύο προβλήματα προκύπτουν από αυτή τη λογική. Το πρώτο είναι ότι αναπαράγει με το χειρότερο τρόπο τη λογική της ανάθεσης στις πλατιές λαϊκές μάζες, απλά αντικαθιστώντας στο ρόλο του σωτήρα την Εκκλησία και τις ΜΚΟ, την «αριστερά». Το δεύτερο είναι ότι τα «δίκτυα αλληλεγγύης» αυτής της λογικής παρουσιάζονται σαν πανάκεια και λύση για το λαό «εδώ και τώρα».
Τα όρια αυτών των προσπαθειών σκόπιμα αποκρύβονται από τους εμπνευστές τους που συνήθως τις ντύνουν με «θαυματουργές ιδιότητες». Πως στην πραγματικότητα ΔΕΝ μπορούν να καλυφθούν οι ανάγκες του κόσμου με αυτό τον τρόπο.
Πως, και με τις καλύτερες ακόμα προθέσεις αν ξεκινάνε, το πολύ-πολύ να παίξουν παρηγορητικό, παρά ουσιαστικό ρόλο στα προβλήματα του κόσμου. Γιατί, τι άλλο θα μπορεί να δώσει ο «εθελοντής γιατρός» του «κοινωνικού ιατρείου» στον ασθενή που χρειάζεται νοσηλεία, ειδικές εξετάσεις και ακριβά φάρμακα; Και όσο η επίθεση του συστήματος προχωράει, οι άνεργοι αυξάνονται και η φτώχεια εξαπλώνεται, τόσο περισσότερο αυτές οι προσπάθειες θα μένουν στην «παρηγοριά» προς τον άρρωστο παρά στη «θεραπεία».

Παλεύουμε για αλληλεγγύη ή με αλληλεγγύη; (πολιτικός ή «εναλλακτικός» αγώνας;)

Η αλληλεγγύη δεν είναι, ούτε μπορεί να αποτελεί στόχο πάλης για το κίνημα. Η αλληλεγγύη είναι ένα μέσο, για να ενισχύεται η πάλη που συγκροτείται πάντα σε πολιτική βάση. Στους χώρους της αναρχοαυτονομίας, αλλά και σε κάποιους της αριστεράς, ακούμε πολλές φορές τις «συλλογικές κουζίνες» και τα «παζάρια» να προτείνονται ως στόχοι, που μάλιστα πλασάρονται και σαν πιο «προωθημένοι» από τους πολιτικούς στόχους πάλης. Την ίδια στιγμή, βέβαια, το πόσο «προωθημένοι» είναι, αποκαλύπτεται από το γεγονός ότι, από όσους τους προτείνουν, θεωρούνται και πιο εφικτοί. Με δυο λόγια, ο «ρεαλισμός του εφικτού» παρουσιάζεται «επαναστατικότερος της επανάστασης».
Η προσπέραση της πολιτικής σύγκρουσης με το σύστημα είναι κοινή ανοησία. Είναι η πιο ουσιαστική υποταγή στην κυριαρχία του συστήματος, καλυμμένη κάτω από το πέπλο μιας «φυγής προς τα εμπρός» και της «άμεσης λύσης» που δήθεν θα στερήσει από το σύστημα την κυριαρχία του μέσα από τις εναλλακτικές μορφές διαχείρισης, στυλ ζωής κλπ.
Αυτή η λογική της «αναζήτησης του κόλπου» που θα καταστήσει τη συγκρότηση επαναστατικού κινήματος και την πολιτική σύγκρουση με το σύστημα περιττή, δεν εκφράζεται μόνο στη συζήτηση περί αλληλεγγύης αλλά είναι μια γενικότερη γάγγραινα στην αριστερά. Είναι το πιο χαρακτηριστικό σημείο στη λογική της «αριστεράς της ήττας» και σε όλες τις εκφάνσεις της.

Τα όρια της νομιμότητας

Το σύστημα βέβαια αντιμετωπίζει πάντα καταρχήν εχθρικά ό,τι οργανώνεται έξω και πέρα από τη στενή του αγκαλιά. Γρήγορα, λοιπόν, το αστικό κράτος κήρυξε τα συσσίτια, «συλλογικές κουζίνες» και διανομές τροφίμων, παράνομες για «λόγους υγείας». Αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο, οι φιλάνθρωπες πρωτοβουλίες που δεν ελέγχει, να αρχίσουν να ξεφεύγουν και να γίνουν έδαφος δημιουργίας δεσμών ανάμεσα σε λαϊκές ή και αγωνιζόμενες μάζες. Φυσικά δεν θέλει να ξεφεύγει κόσμος από τα δόκανα της εκκλησίας και των ΜΚΟ και να κινείται έξω από τα θεσμικά πλαίσια του αστικού κράτους. Αλλά ταυτόχρονα ασκεί πίεση προς τις ριζοσπαστικές και αριστερές ομαδοποιήσεις που ανακατεύονται με τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, με στόχο την ένταξη τους σε κανάλια συστημικά. (Θέλεις να οργανώσεις διανομή τροφίμων, στήσε μια ΜΚΟ και κάν’ το «νόμιμα»!)

Ένα πολιτικό πρόβλημα

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι, ότι η λογική της φιλανθρωπίας και ελεημοσύνης μπορεί να αποτελέσει ένα «εργαλείο» πρώτης τάξης στα χέρια του συστήματος που, όταν δεν χρεώνεται πολιτικά την κατάσταση και τα βάσανα του κόσμου, εύκολα σπρώχνει την ευθύνη για αυτά ...επάνω του! (-Τι έκανες ΕΣΥ, για τα παιδάκια που πεινάνε;! Ε;!) Το σύστημα σκόπιμα ζητάει τη συνευθύνη για τα δεινά του λαού που το ίδιο προκαλεί. Για ευνόητους λόγους. Η αποδοχή όμως αυτής της συνευθύνης, έστω κι αν ντύνεται με αριστερό μανδύα, αποτελεί την πιο βολική εξυπηρέτηση για τους εκμεταλλευτές.
Από τη μια, συσκοτίζει κόσμο, σε σχέση ακριβώς με τη ρίζα των προβλημάτων του (το σουπερμάρκετ πχ. που πριν δυο μήνες απέλυσε εργαζόμενους, συλλέγει τρόφιμα «υπέρ ανέργων»). Από την άλλη, συμβάλλει στην αποδοχή της κυριαρχίας του (αφού δεν μπορούμε να ανατρέψουμε μια κατάσταση, τουλάχιστον ας πορευτούμε «όπως μπορούμε» μέσα σε αυτή), με αποτέλεσμα αυτή η κυριαρχία να παγιώνεται και να μην αμφισβητείται.

Σημείωση

Επειδή συχνές πυκνές είναι τώρα τελευταία οι συγκρίσεις με τις δράσεις του ΕΑΜ, που «μας έσωσε απ' την πείνα», να αναφέρουμε μόνο το εξής. Το ΕΑΜ λειτούργησε σε λογική ανάληψης ευθύνης απέναντι στο λαό που υπέφερε τα δεινά της κατοχής. Βαριάς και σοβαρής ευθύνης. Στήριξε και οργάνωσε τον αγώνα του λαού ενάντια στην πείνα. Αγώνα που αποτελούσε μέρος του γενικότερου αγώνα, για να νικήσει το φασισμό, να λευτερωθεί πραγματικά και να διαφεντεύσει ο ίδιος τη ζωή και τον τόπο του. Αγώνα που τον έδωσε ο ίδιος ο λαός μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ (και όχι κάποιος «φωστήρας» για λογαριασμό του) και που στο κάτω-κάτω στρεφόταν ενάντια στον κατακτητή και με τα όπλα ακόμα!
Είναι τελείως διαφορετικό από την υποταγή στους συσχετισμούς που κρύβεται πίσω από τη λογική πολλών, κατά τα άλλα «προχωρημένων», που εκφράζονται στο κίνημα. Το ΕΑΜ, στην επαρχία, αντιμετώπισε την πείνα με τα όπλα, υπερασπιζόμενο τις σοδειές του κόσμου και στις πόλεις, την αντιμετώπισε ενάντια στα όπλα, όταν διοργάνωνε απεργίες και συλλαλητήρια απέναντι στο στρατό κατοχής απαιτώντας συσσίτια. Τι σχέση με αυτή τη λογική μπορεί να έχει σήμερα η κάθε φαεινή «αυτοδιαχείρισης της φτώχειας», ας σκεφθεί ο καθένας.

Να υπερασπιστούμε την αλληλεγγύη

Όσο, λοιπόν, περισσεύουν στις μέρες μας η συζήτηση και οι αναφορές στην «αλληλεγγύη», τόσο περισσότερο λείπει η αλληλεγγύη από το λαϊκό και εργατικό κίνημα. Όσο περισσότερο διαστρεβλώνεται το περιεχόμενο της έννοιας και βρίθουν οι προτάσεις για τα «εναλλακτικά», τόσο μεγαλύτερη δυσκολία υπάρχει στη συγκρότηση πραγματικών, πλατιών πρωτοβουλιών αλληλεγγύης. Τόσο καθυστερεί το να παίξει η αλληλεγγύη το ρόλο της αποτελεσματικής στήριξης αγώνων και αγωνιστών. Να γίνει η συγκολλητική ουσία που θα ενώνει τους αγωνιστές ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και απέναντι στην επίθεση που έχει εξαπολύσει στο λαό και την εργατιά, ακόμα κι ανεξάρτητα από ιδεολογικοπολιτικές διαφορές και διαφωνίες, στα πλαίσια πάντα του κινήματος. Στη βάση του κοινού λαϊκού και ταξικού συμφέροντος, που οι μάζες πρέπει να «ανακαλύψουν» μέσα στην ιδεολογική συσκότιση που το σύστημα έχει επιβάλλει.
Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα με τις «εναλλακτικές» προτάσεις που παρουσιάζονται σαν «αλληλεγγύη», είναι ακριβώς αυτό. Ότι παρουσιάζονται σαν κάτι που στην πραγματικότητα δεν είναι και δεν στηρίζουν. Στο ερώτημα, λοιπόν, πώς αντιμετωπίζουμε όλο αυτό τον ορυμαγδό από φαεινές, θα δώσουμε μια όσο πιο απλή και «μαλλιαρή» απάντηση. Ένας αγωνιστής δεν έχει κανένα ιδιαίτερο λόγο να είναι αντίθετος με το παζάρι που θα διοργανώσει ένας σύλλογος γονέων, ή με το ανοιχτό λαϊκό τραπέζι που θα διοργανώσει η συνέλευση της πλατείας και άλλα τέτοια παρόμοια. Έχει, όμως, κάθε λόγο να αντιμάχεται το χαρακτηρισμό αυτών των κινήσεων ως «αλληλεγγύη» και να απευθύνει προτάσεις πραγματικής αλληλεγγύης προς το λαό, τους εργαζόμενους, την πλατεία, το σύλλογο, το σωματείο, κλπ. Ένας αγωνιστής έχει κάθε λόγο να τρώει τα συκώτια του και να τσακώνεται για το αδιέξοδο των «συλλογικών κουζινών», των «αυτοδιαχειρίσεων» και των «εναλλακτικών» φαεινών. Αλλά το ζήτημα κρίνεται κυρίως στο ζωντάνεμα και στο άπλωμα της πραγματικής αλληλεγγύης στα πλαίσια του πολιτικού αγώνα. Με θετικό τρόπο, λοιπόν, με επεξεργασμένες, επιχειρηματολογημένες και σοβαρές προτάσεις αλληλεγγύης και με αντίστοιχες πρωτοβουλίες, θα πρέπει να συμβάλλουμε στην αποκατάσταση της αλληλεγγύης και στο ιδεολογικό ξεκαθάρισμα στα πλαίσια του κινήματος.

Κ.Τ.

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ


Η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ καλεί στην
αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική-αλληλεγγύης στους πρόσφυγες
συγκέντρωση και πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία,
την Τετάρτη 2 Μάρτη, 6:00 μ.μ. Προπύλαια

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ! ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΜΑΡΤΗ 7:00 μ.μ. - ΑΣΟΕΕ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ! ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ! ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟ ΤΟΥΣ ΣΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ!...

Οι εκπαιδευτικοί δε θα συναινέσουμε στην κλιμάκωση της επίθεσης Καμία συμμετοχή στον “Εθνικό Κοινωνικό Διαλόγο” για την Παιδεία Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης μαζί με το λαό

Οι εκπαιδευτικοί δε θα συναινέσουμε στην κλιμάκωση της επίθεσης
Καμία συμμετοχή στον “Εθνικό Κοινωνικό Διαλόγο” για την Παιδεία
Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης μαζί με το λαό

Ο Υπουργός Παιδείας σε ανοιχτή επιστολή του καλεί τους εκπαιδευτικούς και τους Συλλόγους Διδασκόντων να συμμετέχουν στο λεγόμενο «Εθνικό Κοινωνικό Διάλογο» για την Παιδεία που οργανώνει το Υπουργείο. Ο “Διάλογος” γίνεται μια περίοδο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ καλείται να αποδείξει στα αφεντικά της ότι είναι αποτελεσματική και ότι είναι ικανή να κλιμακώσει την αντιλαϊκή επίθεση χωρίς σοβαρές αντιδράσεις. Για αυτό και θα γίνεται καθημερινά πιο αδιάλλακτη, πιο σκληρή και αντιλαϊκή.

Τα τελευταία χρόνια, που οι κυβερνήσεις έχουν εξαπολύσει ανηλεή επίθεση και στο χώρο της εκπαίδευσης, στρώνονται συνεχώς τραπέζια διαλόγου. Είναι φανερό πως έχουν ανάγκη νομιμοποίησης των πράξεών τους και ταυτόχρονα «πέφτουν γέφυρες» μεταξύ των διαφόρων παραγόντων του συστήματος. Όλοι καταλαβαίνουν πως οι αποφάσεις δεν παίρνονται στα τραπέζια αυτών των συζητήσεων. Κάθε κυβέρνηση αποφασίζει για τους νόμους που ψηφίζει, πάντα στα πλαίσια των δεσμεύσεών της απέναντι στο σύστημα και τους ξένους δυνάστες της χώρας. Σωστά, λοιπόν, κάθε διάλογος χαρακτηρίζεται προσχηματικός.

Αλλωστε. οι “διάλογοι” που γίνονται τελευταία με τους αγρότες αποκαλύπτουν το μέγεθος της κοροϊδίας. Σε αυτή την κοροϊδία θέλουν να στείλουν οι ΟΛΜΕ – ΔΟΕ τον κλάδο για να σφαγιαστεί πιο αποτελεσματικά. Αναμενόμενη γραμμή για παλιούς και νέους κυβερνητικούς συνδικαλιστές που ερίζουν για χάρη των κυβερνητικών κομμάτων τους αλλά μια χαρά συμφωνούν στην ένταση της επίθεσης, στην αδράνεια και στον εξανδραποδισμό του κλάδου. Πρέπει να καταγγελθεί αποφασιστικά η για μια ακόμα φορά ξεπουληματική πολιτική τους.

Ο Υπουργός Παιδείας καλεί τους εκπαιδευτικούς λοιπόν σε «διάλογο». Σε ένα «διάλογο» όπου είναι δεδομένη η παραπέρα διάλυση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών, η αξιολόγηση και η κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, η οικονομική ασφυξία των σχολείων και των εκπαιδευτικών, η αδιοριστία, η ένταση των ταξικών φραγμών στις σπουδές. Ολη, δηλαδή η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, οι κατευθύνσεις της ΕΕ και το σύνολο των μνημονιακών δεσμεύσεων. Τι θέλει, λοιπόν, η κυβέρνηση; Επιδιώκει να δώσει «συμμετοχική» χροιά στην πολιτική της και με αυτόν τον τρόπο να τη «νομιμοποιήσει». Να πανηγυρίσει ότι «τόσες χιλιάδες προτάσεις κατατέθηκαν από τις οποίες κάποιες έγιναν δεκτές». Σε αυτό το θέατρο, σε αυτήν την παρτίδα με σημαδεμένη τράπουλα ΔΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ.

Οι Γενικές συνελεύσεις και τα ΔΣ των ΕΛΜΕ και των διδασκαλικών συλλόγων να καλέσουν τους Συλλόγους διδασκόντων και τους εκπαιδευτικούς να μην καταθέσουν καμία πρόταση στο θέατρο του «Εθνικού Κοινωνικού Διαλόγου» για την Παιδεία, να μη νομιμοποιήσουν με την οποιαδήποτε συμμετοχή τους την αντιλαϊκή πολιτική. Να μη συγκλιθεί σύλλογος για το ζήτημα αυτό, το γράμμα του Φίλη να μη βρει παραλήπτες.Στην περίπτωση που διευθυντές συγκαλέσουν σύλλογο -αν και δεν υποχρεούνται-μια πρέπει να είναι η απόφαση. ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΔΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ.

Συνεχίζουμε τον αγώνα! Οργανωμένα! Αποφασιστικά! Καταδικάζουμε τη διαδικασία του «κοινωνικού διαλόγου»! Το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας θα κριθεί στους αγώνες και όχι στα τραπέζια της ήττας και των «διαλόγων» με τους θύτες μας!

Α
deltioake.blogspot.gr
Φλεβάρης '16
Aγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών



Πρόταση προς ΔΣ και Συνελεύσεις για την επιστολή του Υπουργού Παιδείας
Οι εκπαιδευτικοί δε θα συναινέσουμε στην κλιμάκωση της επίθεσης
Καμία συμμετοχή στον “Εθνικό Κοινωνικό Διαλόγο” για την Παιδεία

Ο Υπουργός Παιδείας σε ανοιχτή επιστολή του καλεί τους εκπαιδευτικούς και τους Συλλόγους Διδασκόντων να συμμετέχουν στο λεγόμενο «Εθνικό Κοινωνικό Διάλογο» για την Παιδεία που οργανώνει το Υπουργείο.

Τα τελευταία χρόνια, που οι κυβερνήσεις έχουν εξαπολύσει ανηλεή επίθεση και στο χώρο της εκπαίδευσης, στρώνονται συνεχώς τραπέζια διαλόγου. Είναι φανερό πως έχουν ανάγκη νομιμοποίησης των πράξεών τους και ταυτόχρονα «πέφτουν γέφυρες» μεταξύ των διαφόρων παραγόντων του συστήματος. Όλοι καταλαβαίνουν πως οι αποφάσεις δεν παίρνονται στα τραπέζια αυτών των συζητήσεων. Κάθε κυβέρνηση αποφασίζει για τους νόμους που ψηφίζει, πάντα στα πλαίσια των δεσμεύσεών της απέναντι στο σύστημα και τους ξένους δυνάστες της χώρας. Σωστά, λοιπόν, κάθε διάλογος χαρακτηρίζεται προσχηματικός.

Ο Υπουργός Παιδείας καλεί τους εκπαιδευτικούς λοιπόν σε «διάλογο». Σε ένα «διάλογο» όπου είναι δεδομένη η παραπέρα διάλυση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών, η αξιολόγηση και η κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, η οικονομική ασφυξία των σχολείων και των εκπαιδευτικών, η αδιοριστία, η ένταση των ταξικών φραγμών στις σπουδές. Ολη, δηλαδή η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, οι κατευθύνσεις της ΕΕ και το σύνολο των μνημονιακών δεσμεύσεων. Τι θέλει, λοιπόν, η κυβέρνηση; Επιδιώκει να δώσει «συμμετοχική» χροιά στην πολιτική της και με αυτόν τον τρόπο να τη «νομιμοποιήσει». Να πανηγυρίσει ότι «τόσες χιλιάδες προτάσεις κατατέθηκαν από τις οποίες κάποιες έγιναν δεκτές». Σε αυτό το θέατρο, σε αυτήν την παρτίδα με σημαδεμένη τράπουλα ΔΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ.

Καλούμε τους Συλλόγους και τους εκπαιδευτικούς να μην καταθέσουν καμία πρόταση στο θέατρο του «Εθνικού Κοινωνικού Διαλόγου» για την Παιδεία, να μη νομιμοποιήσουν με την οποιαδήποτε συμμετοχή τους την αντιλαϊκή πολιτική.


Συνεχίζουμε τον αγώνα! Οργανωμένα! Αποφασιστικά! Καταδικάζουμε τη διαδικασία του «κοινωνικού διαλόγου»! Το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας θα κριθεί στους αγώνες και όχι στα τραπέζια της ήττας και των «διαλόγων» με τους θύτες μας!