Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ


ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ



ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ











ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ

ΤΑ ΝΕΑ ΑΝΤΙ-ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ 

ΜΕΤΡΑ

Μόνιμη σταθερή δουλειά με δικαιώματα,

 με ανθρώπινους μισθούς,

 με ασφάλιση – περίθαλψη για όλους!


ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ 


ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 

 ΚΑΙ 

ΠΟΡΕΙΑ


ΣΤΙΣ 10:30π.μ. Πατησίων 

και 

Χαλκοκονδύλη,Αθήνα

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ




Και τα σύννεφα του πολέμου γίνονται όλο και πιο πυκνά.Πριν μέρες η Παλαιστίνη,προχθές η Συρία,χθες η Γαλλία,σήμερα το ρωσικό αεροσκάφος.Οι ιμπεριαλιστές τη γη ξαναμοιράζουν,με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν.
Οι λαοί πολιτικά και οργανωτικά αφοπλισμένοι παρακολουθούν αμήχανοι τις δολοφονίες χιλιάδων αθώων.Και από την άλλη η θάλασσα μας κάθε μέρα να γίνεται υγρός τάφος δεκάδων προσφύγων που βρέθηκαν σε ένα ταξίδι χωρίς προορισμό.Φθάνει να μην κοιτάξουν πίσω,Εκεί,που ο εκκωφαντικός ήχος των βομβών τρομάζει τα παιδιά που ζουν εφιαλτικές μέρες και νύχτες..
Είμαστε εμείς ο λαός,Εμείς που βλέπουμε την τάξη μας να σφαγιάζεται στο βωμό της βαρβαρότητας τους.Κι είμαστε εμείς που καλούμαστε να σταθούμε απέναντι στις επιλογές τους,Να φτιάξουμε τις δικές μας αντιστάσεις απέναντι στο σφαγιασμό που ετοιμάζουν.Να δώσουμε τη δική μας απάντηση στα σχέδια που εξυφαίνονται χωρίς το λαό ,ενάντια στο λαό.
Ο κλοιός σφίγγει και οι συναντήσεις του ΝΑΤΟ έχουν τους δικούς τους σχεδιασμούς.Εμείς δε διαλέγουμε προστάτες,φτιάχνουμε τις δικές μας άμυνες.Στηρίζουμε αγώνες ενάντια στους σχεδιασμούς της πολεμικής τους βαρβαρότητας.

ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΠΟ


Δικαιώματα και σχολεία στο κρεβάτι του Προκρούστη

Δικαιώματα και σχολεία στο κρεβάτι του Προκρούστη
  • Νέες μειώσεις μισθών με το νέο μισθολόγιο από1-1-2016
  • Πετσόκομμα μέχρι κατάργηση των συντάξεων φέρνει το νέο ασφαλιστικό
  • Περίθαλψη ανύπαρκτη
  • Επερχόμενη κινητικότητα-αξιολόγηση με κριτήριο –ανάμεσα στα άλλα- το ποιοι δουλεύουν τσάμπα
  • Σχολεία μισοδιαλυμένα, με κενά εκπαιδευτικών και συμπτύξεις τμημάτων, με καθηγητές λάστιχο σε 2-3 και 4 σχολεία. Ξαναμπήκε στο τραπέζι (του «διαλόγου» μην ξεχνάμε και τα «δημοκρατικά» κόλπα) και η αύξηση του ωραρίου.
  • Εργασιακή γαλέρα για τους αναπληρωτές που αναζητούν μέχρι και το πώς θα σιτιστούν
  • Δίκες-καταδίκες, σωματείων και αγωνιστών και στα σκαριά νέος αντισυνδικαλιστικός νόμος.
  • Φοροληστεία και κατασχέσεις σπιτιών… οι τελευταίες επιτυχίες της διαπραγμάτευσης.
«Ανήκουμε» …στη βαρβαρότητα!
Με δύο λόγια η πολιτική των Μνημονίων, η ισοπέδωση της δημόσιας δωρεάν παιδείας και κάθε κοινωνικής κατάκτησης, η εργασιακή βαρβαρότητα, η εξαθλίωση, συνεχίζουν ακάθεκτες. Αλλά επιπλέον στη μαυρίλα του κοινωνικού-εργασιακού μεσαίωνα, προστίθενται όλο και πιο έντονα οι πόλεμοι των ιμπεριαλιστών στην περιοχή και η απερίγραπτη δυστυχία της προσφυγιάς που δημιουργούν, οι βάσιμες ανησυχίες η κυβέρνηση να βυθίσει τη χώρα ακόμα πιο πολύ στη δίνη της αιματοχυσίας που ΗΠΑ-ΝΑΤΟ- ΕΕ έχουν ανοίξει στην περιοχή.
Η νέα κυβέρνηση είναι υπηρέτης του παλιού δόγματος «ανήκουμε στη Δύση», δηλαδή «ανήκουμε» στις ληστρικές πολιτικές και τους πολεμικούς σχεδιασμούς των Αμερικάνων και των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών.Η κυβέρνηση είναι φορέας της επίθεσης που υπηρετεί τα συμφέροντα των λεγόμενων δανειστών και του ντόπιου κεφαλαίου! Έτσι … αποδεικνύεται έως και «σοφή» (και ευρύτατης χρήσης) η φράση με την οποία ο εκπρόσωπος των ΣΥΝΕΚ στην ΟΛΜΕ διέγραψε το Μάη του 2013 την απόφαση για απεργία που είχε ψηφίσει το 95% των καθηγητών: «Δεν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις…» για να ζήσει με εργασιακά, κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες αυτός ο λαός! Δεν υπάρχουν καν οι όροι και οι προϋποθέσεις για να ζήσει ειρηνικά και αδελφικά με τους λαούς της περιοχής! Όλα αυτά τα δικαιώματα τα ανατινάζει καθημερινά η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, η καπιταλιστική αγριότητα και οι πολιτικοί υπηρέτες τους!
«Απαγορεύεται» και η αγανάκτηση;
Η αλήθεια είναι πως πράγματι δεν μπορούμε να ελπίζουμε ούτε σε «σταθεροποίηση» της βαρβαρότητας.Η αλήθεια είναι πως το σύστημα, η κυβέρνηση του, και όλες οι δυνάμεις που μαζί της ψήφισαν το τρίτο Μνημόνιο και στηρίζουν την επίθεση στο λαό δεν πρόκειται να μας εγγυηθούν ούτε ένα «μέγιστο επίπεδο» αυτής της πολιτικής. Η αλήθεια είναι πως είναι μάταιο να περιμένουμε από τους εχθρούς των δικαιωμάτων μας και της ζωής μας «μια κάποια λύση»! Γι αυτό το «απαγορεύεται ακόμα και η δυσφορία» που επιχειρείται να εμπεδωθεί ως κλίμα και πρακτική, το «ησυχία και κάτι θα γίνει», που αποφάσισε η ΟΛΜΕ και επικρατεί στα σωματεία, το «μην αγανακτείτε υπάρχουν και χειρότερα» που μας ψέλνει ο νέος κυβερνητικός συνδικαλισμός, είναι ολέθριο! Για το κάθε δικαίωμα μας, για την κάθε επόμενη μέρα μας!
Το σύστημα εμφανίζει ως «αδιανόητο» το δρόμο του μαζικού αγώνα που θα συγκρούεται με τις δικές του επιλογές. Οι δυνάμεις της υποταγής και του συμβιβασμού τον ξορκίζουν ως «ανέφικτο», γιατί πράγματι είναι για τη δικιά τους πολιτική και τους δικούς τους λογαριασμούς.
Όμως η καλύτερη ζωή με δικαιώματα στην εκπαίδευση, στην περίθαλψη, στη δουλειά, η ίδια η ζωή αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο ως αποτέλεσμα ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ. Στον αγώνα για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΕ-ΔΝΤ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.
Η διέξοδος βρίσκεται στο δρόμο της συγκρότησης των σωματείων και της ανάπτυξης της μαζικής πάλης. Εναντια στην πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης του. Για την υπεράσπιση και τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας και της ζωής μας. 
Χρεοκόπησαν οι αυταπάτες-Χρειαζόμαστε πραγματικούς αγώνες!
Αυτό που ηττήθηκε όλα τα τελευταία χρόνια δεν ήταν οι αγώνες του κλάδου και του λαού, αλλά η γραμμή που επιβλήθηκε και ήθελε αυτούς τους αγώνες μόνο ως στήριγμα για μια νέα κυβερνητική λύση.
Ηττήθηκαν και χρεοκόπησαν οι (αυτ)απάτες που εμφάνιζαν όλη την τελευταία χρονιά την κυβέρνηση να έχει «μετέωρο βήμα» που τάχα έπρεπε να στηριχτεί από τον κόσμο για να το ολοκληρώσει.
Ηττήθηκαν και χρεοκόπησαν οι θεωρίες και οι θέσεις που εμφανίζουν τον αντίπαλο ως σύμμαχο ή συνομιλητή του σωματείου και του κλάδου. Αυτές που στέλνουν τον κόσμο να ψηφίζει «εκπροσώπους» (!) στα κρατικά όργανα (Υ.Σ.) και να αναζητά λύση στα προβλήματα του από τον «αιρετό του», ή με δικαστικές προσφυγές και διαβουλεύσεις στα υπουργεία! Αυτές που χαιρέτησαν την εκλογή διευθυντών ως «θετικό μέτρο» και ζητούσαν την … ολοκλήρωση του. Αυτές που χρόνια τώρα κάνουν σχέδια και προτάσεις για τη δομή και το περιεχόμενο «μιας άλλης εκπαίδευσης», («ενιαίο 12χρονο», κλπ) είτε για να εμφανίσουν το σύστημα ως «πρόθυμο» να τα υλοποιήσει, είτε για να κρύψουν πίσω από αυτά το ότι δεν θέλουν να έχουν πρόταση πάλης για τα σωματεία και το κίνημα.
Αυτή η γραμμή των αυταπατών και του συμβιβασμού της Δημοκρατικής Συσπείρωσης και του ΠΑΜΕ, δεν μπορεί να συγκροτήσει σωματεία και αγώνα όσες ταξικές κορώνες και να έχει, όσες έδρες και να πάρει στο σωματείο και στην Ομοσπονδία! Αυτή η γραμμή που δεν εμπιστεύεται τον κόσμο και τη δύναμη του, δεν μπορεί να σταθεί απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε και γίνεται πεδίο συνεννόησης στην ΟΛΜΕ με τις δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΣΥΝΕΚ), και με τις καθεστωτικές παρατάξεις (ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ). 
  • Να επιστρέψουμε μαζικά στο σωματείο μας! Να το κατακτήσουμε ως τη δικιά μας συλλογική δύναμη για κάθε καθημερινό ζήτημα. Να κινηθούμε συλλογικά και αποφασιστικά ενάντια στα πολλά «μικρά» ζητήματα που μας βασανίζουν. Από τις υπερωρίες που γίνονται υποχρεωτικό καθεστώς, ως τις πολλαπλές μετακινήσεις, τις υπηρεσιακές μεταβολές.
  • Να επιστρέψουμε μαζικά στο σωματείο μας!  Για μαζικές Γενικές Συνελεύσεις και αποφάσεις κινητοποιήσεων, συλλαλητηρίων, πραγματικού αγώνα!  Για να οικοδομήσουμε την ενότητα μας ως εκπαιδευτικοί και ως εργαζόμενοι, με όλο τον κλάδο μας, το λαό και τη νεολαία της χώρας.
    Ενάντια στα ιμπεριαλιστικά δεσμά ΕΕ – ΗΠΑ – ΔΝΤ και στην κυβερνητική πολιτική ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:
  •  Μόνιμη σταθερή δουλειά με δικαιώματα, με ανθρώπινους μισθούς, με ασφάλιση – περίθαλψη για όλους.
  • Να μην περάσει καμιά αξιολόγηση
  • Δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες-Να αρθούν ΟΛΕΣ οι συνδικαλιστικές διώξεις!
  • Μόνιμους διορισμούς και ενάντια σε διαθεσιμότητα, κινητικότητα, απολύσεις, ελαστικές εργασιακές σχέσεις!
  • Δωρεάν σπουδές για όλους και ενάντια στους ταξικούς φραγμούς.
  • Συνδικάτα ταξικά και αγωνιστικά-όχι κυβερνητικά και συνδιαχειριστικά.

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών



Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Ενα χιλιόμετρο μακριά...

Ενα χιλιόμετρο μακριά...

Ενα χιλιόμετρο μακριά...


Συντάκτης: 
Νίκος Παπαβασιλείου*

Ένα χιλιόμετρο μακριά από το σπίτι μας με τα στεγνά ρούχα -που ακόμα μπορούμε να έχουμε. Ένα χιλιόμετρο μακριά από την «κανονική» μας ζωή που ακόμα συνεχίζεται. 
Ένα χιλιόμετρο μακριά από το σπίτι μας, στο οποίο ζούμε και καταφεύγουμε ακόμα, κάθε μέρα.
Τόση είναι η απόσταση από τα τσιμέντα του λιμανιού, όπου πάλι απόψε θα κοιμηθούν οι πρόσφυγες. Τόσο μακριά είναι που πάλι απόψε τα κλάματα των προσφυγόπουλων θα συνοδεύουν όλη τη νύχτα το βουητό του αέρα και της θάλασσας.
Ακούμε τα κλάματα των παιδιών, καθώς πλησιάζουμε το λιμάνι. Βλέπουμε τους πατεράδες τους που πάνε κι έρχονται γύρω από τις κουβέρτες που στρώσανε στα τσιμέντα, για να κοιμηθούν τα παιδιά τους.
Και τις μανάδες τους που -αποκαμωμένες- προσπαθούν να κάνουν την αγκαλιά τους σπιτικό, για να κοιμήσουν τα παιδιά τους.

Τα κλάματα είναι επίμονα, όλα τα παιδιά του κόσμου είναι επίμονα. Αλλά αυτά τα κλάματα δεν μπορείς εύκολα να τα ξεγελάσεις. Κυρίως δεν μπορείς εύκολα να ξεγελαστείς.
Ξέρεις πως δεν είναι μονάχα το κρύο και οι υγρές κουβέρτες ο λόγος που τα κλάματα επιμένουν; Ποιος ξέρει -και ποιος δεν ξέρει- τι φόβο πέρασαν αυτά τα παιδιά, ώρες πριν, μέσα στα καρυδότσουφλα που τα έφεραν από τη μια ακτή του Αιγαίου στην άλλη.

Ποιος ξέρει -και ποιος δεν ξέρει- τι τρόμο ένιωσαν όταν, μέρες πριν, στη γειτονιά τους σφύριζαν και έσκαγαν οι βόμβες.

Αμερικανικές, ρωσικές, γαλλικές, αυτό κανείς δεν το ξέρει. Οπως δεν ξέρει, αν εκτοξεύτηκαν από την Κασπία ή αν ρίχτηκαν από βομβαρδιστικά που πέταξαν με άδεια πτήσης πάνω από την Ελλάδα.
Αλλά ο τρόμος των παιδιών από το σφύριγμα και τις εκρήξεις δεν αλλάζει.

Ούτε για τα αυτόματα που κροτάλιζαν στο φευγιό τους ξέρουμε. Τα κρατούσαν οι του ISIS ή της Αλ Νούσρα; Τους τα είχαν αγοράσει απευθείας οι Αμερικανοί ή οι Σαουδάραβες; Πάλι όμως ο τρόμος από το κροτάλισμα δεν αλλάζει.

Γι’ αυτό τα κλάματα των παιδιών που κοιμούνται στα τσιμέντα, ένα χιλιόμετρο από το σπίτι μας, είναι πιο επίμονα. Γιατί είναι τα κλάματα η πρώτη διαμαρτυρία του λαού -ή μήπως των λαών;- που διώχτηκε από το σπιτικό του, που του ρήμαξαν και του έκλεψαν την πατρίδα του.

Φεύγουμε από το λιμάνι, αλλά συνεχίζει να ακούγεται το κλάμα. Τα παιδιά μπορεί και να αποκοιμήθηκαν, μπορεί και να βρέθηκε μια πιο στεγνή κουβέρτα.
Αλλά τα κλάματα δεν σβήνουν όπως σβήνουν, όταν μέσα στο σπίτι μας κοιμίζουμε τα δικά μας παιδιά. Γιατί η εικόνα από το απαρηγόρητο παιδάκι σφήνωσε στην καρδιά και σαν θαύμα της νέας τεχνολογίας μεταφέρθηκε στον νου από εκεί που ξεκίνησε.
Στην αγκαλιά της αλλόφρονης μάνας, να τρέχει να σωθεί μέσα στα ερείπια της γειτονιάς του σε κάποια πόλη ή χωριό της Συρίας.
Ή μήπως ήταν στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη, στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη, στις περιοχές των Κούρδων, στην Υεμένη;

Ένα χιλιόμετρο από το σπίτι μας έφτασε το κλάμα της προσφυγιάς. Το κλάμα του πολέμου. Ένα χιλιόμετρο από το σπίτι μας έφτασε ο πόλεμος.
Πιο πολύ και από το κλάμα των παιδιών, αυτό που μπορεί να μας πνίξει είναι η αίσθηση της ανημπόριας.
Αυτή την αίσθηση θέλουν να μας επιβάλουν, θέλουν να την ενσωματώσουμε και να την κάνουμε θέση μας οι παγκόσμιοι τρομοκράτες και δολοφόνοι.
Εκεί -στην ανημπόρια και την παράδοση- μας σπρώχνει και το δόγμα «ανήκουμε στη Δύση» που μας καλούν να προσκυνήσουμε η κυβέρνηση και όλοι οι ντόπιοι υπηρέτες των ξένων δυναστών μας.

Στοχεύουν να πιστεύουμε πως είμαστε ένας ένας παρατρεχάμενοι των ΜΚΟ τους ή ομάδες υλοποίησης της φιλανθρωπίας τους.

Πως και η ανθρωπιά μας τους ανήκει, την αγοράζουν και αυτή και την εντάσσουν στα σχέδιά τους για τους πολέμους τους, που θα έχουν και ανθρώπινο πρόσωπο!
Και αφού θα τους ανήκει και η ανθρωπιά μας, θα μπορούν κατά πώς κρίνουν να την καταργούν, όπως κάνει το φασιστικό καθεστώς της Ουγγαρίας για παράδειγμα.
Ή να την αναστέλλουν, όπως κάνει ο Τσίπρας, που τη μια μέρα «ανησυχεί» για τα προσφυγόπουλα και την επομένη δίνει νέες βάσεις στους Αμερικανούς και συνυπογράφει τις δολοφονικές αποφάσεις της Ε.Ε.

Πόσο μακριά είναι τα αντιπολεμικά ποτάμια του 2003; Πώς και γιατί -ακόμα πιο μακριά- νίκησε ο λαός του Βιετνάμ τις ναπάλμ και τη θηριωδία της πιο μεγάλης πολεμικής μηχανής του κόσμου;

Υπάρχουν απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά. Για το πώς και γιατί βρισκόμαστε σήμερα εδώ. Ιδεολογικές, πολιτικές, θεωρητικές.
Αλλά αυτές που περισσεύουν είναι από την Αριστερά που προσαρμόστηκε στο δόγμα της ανημπόριας και της υποταγής. Είναι αυτές που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και κατασκευάζουν διαφυγές.

Τρύπες δηλαδή για κεφάλια στρουθοκαμήλων. Όμως η πραγματικότητα παραμένει. Ένα χιλιόμετρο μακριά από το σπίτι μας έφτασε ο πόλεμος.

Να μην είμαστε ένας ένας. Αλλά να είμαστε όλοι μαζί. Λαός. Που ξέρει τους δυνάστες του και τους εχθρούς του και τους έχει απέναντι.

Να μην τους εκχωρούμε την ανθρωπιά μας. Δεν θα μοιραστούμε με τους σφαγείς και τους υπηρέτες τους τον πόνο μας για τα κλάματα. Να είμαστε όλοι εμείς μαζί. Μαχόμενος λαός.

Να μη διαλέγουμε σε ποιους «ανήκουμε». Να μην περιμένουμε να νικήσουν οι σφαγές του στρατοπέδου στο οποίο μας φυλάκισαν.

Να είμαστε όλοι εμείς μαζί. Μέτωπο μαχόμενων λαών. Ενάντια σε όλους τους φονιάδες και ληστές. Ενάντια στους πολέμους τους και την κυριαρχία τους.

Η ανθρωπιά των λαών μόνο έτσι μπορεί να νοηθεί, μόνο έτσι μπορεί να εκδηλωθεί. Παλεύοντας για ειρήνη, λευτεριά, ανεξαρτησία.

Δεν μπορούμε να αντιγράψουμε την Ιστορία. Μπορούμε όμως να τη γράψουμε. Να την πάμε σε άλλες σελίδες με τα νέα αντιπολεμικά ποτάμια, με τους νέους Γκιαπ και Χο Τσι Μινχ.

Αυτούς που θα γεννήσει η νέα πάλη του λαού μας, των λαών. Μπορούμε τα κλάματα να μην αποδειχτούν θρήνος μιας μαύρης και ματωμένης εποχής που θέλουν να φέρουν.
Να είναι οι οδύνες μιας νέας γέννας. 
Της πάλης του λαού μας, των λαών. 
Του αγώνα για τη ζωή τους και τα δίκια τους.

*Εκπαιδευτικός - Στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ), μέλος της Λαϊκής Αντίστασης AAΣ Σάμου

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

Οι πόλεμοί τους είναι οι νεκροί μας

Οι πόλεμοί τους είναι οι νεκροί μας

Πρώτη καταχώρηση: 16/11/2015 - 09:00
Τελευταία δημοσίευση: 16/11/2015 17:00Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko
Οι πόλεμοί τους είναι οι νεκροί μας

   Ορισμένες επισημάνσεις πριν πάμε στην φωτογραφία:
    Πρώτο: Σύμφωνα με την Υπηρεσία Πληροφοριών του Ιράκ αλλά και  τούρκικες επιθεωρήσεις, τα έσοδα των τζιχαντιστών από τις πετρελαιοπηγές που βρίσκονται στην κατοχή τους ανέρχονται σε 5 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα.
    Αλήθεια, σε ποιους πουλάνε οι τζιχαντιστές; Σε ανεξάρτητους… βενζινοπώλες; Να ισχύει ότι το πετρέλαιο αυτό φτάνει, όπως έχει γραφτεί, σε Τουρκία, Ισραήλ, ΗΠΑ;…
    Δεύτερο: Τον Απρίλιο του 2013 αποφασίστηκε να τερματιστεί το εμπάργκο στην εισαγωγή του συριακού πετρελαίου στην Ευρώπη. Το αποτέλεσμα ήταν οι ομάδες που βρίσκονταν στο βορειο-ανατολικό τμήμα της Συρίας να ενισχυθούν οικονομικά από τις πετρελαιοπηγές που έλεγχαν. Ανάμεσά τους και οι ισλαμοφασίστες… Ποιος πήρε αυτή την απόφαση; Μα οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ! 
    Και ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Ήταν τότε που ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, ο Γκίντο Βεστερβέλλε, δήλωνε (22/4/2013): «Επιθυμούμε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη στις περιοχές που ελέγχονται από την αντιπολίτευση, και γι’ αυτό θα άρουμε τις κυρώσεις που εμποδίζουν το έργο των μετριοπαθών δυνάμεων της αντιπολίτευσης». Οι ισλαμοφασίστες έκοβαν κεφάλια. Αλλά αυτοί μιλούσαν για«μετριοπαθή αντιπολίτευση»…
   Τρίτο: Πέρσι, ο υπουργός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης της Γερμανίας, ο Γκερτ Μίλερ, μιλώντας μάλιστα στον κρατικό σταθμό ZDF, λίγες ώρες μετά την ανάρτηση του βίντεο με τον αποκεφαλισμό του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζέιμς Φόλει, δήλωνε: «Αυτό το είδος κρίσης πάντοτε έχει μία προϊστορία [...] Οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους, τα όπλα τους, είναι οι “χαμένοι γιοι”. Πρέπει να ρωτήσουμε, ποιος εξοπλίζει, ποιος χρηματοδοτεί τους μαχητές του ΙΚ.Η λέξη-κλειδί εδώ είναι “Κατάρ”».
   Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που δεν γνωρίζει τις σχέσεις των ΗΠΑ με το Κατάρ; Κανείς. Γι’ αυτό, μάλλον, και οι δηλώσεις του κ. Μίλερ, ο οποίος είναι μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της καγκελαρίου Μέρκελ, μετά τον αρχικό σάλο που δημιουργήθηκε, όλως περιέργως «εξαφανίστηκαν» από τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία…
   Τέταρτο: Υπάρχει άνθρωπος που παρακολουθεί στοιχειωδώς όσα συμβαίνουν στην Μέση Ανατολή, που δεν γνωρίζει ότι η Σαουδική Αραβία στηρίζει και χρηματοδοτεί όλα τα κινήματα των τζιχαντιστών τα τελευταία 35 χρόνια;
    Ή μήπως υπάρχει κανείς που να αγνοεί τις σχέσεις Σαουδικής Αραβίας – ΗΠΑ;…
    Πέμπτο: Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς οι τζιχαντιστές έχουν αποκτήσει τον βαρύ οπλισμό τους. Η απάντηση που συχνά ακούγεται είναι ότι τον πήραν από τον ιρακινό στρατό. Πάλι καλά που δεν τα ψώνισαν από… σούπερ μάρκετ όπλων, κατά τα πρότυπα των «ανεξάρτητων βενζινοπωλών» στους οποίους πουλάνε το πετρέλαιο…
    Ναι, αλλά πώς εξηγείται ότι οι τζιχαντιστές συνελήφθηκαν από τον φακό να επιτίθενται στον ιρακινό στρατό με ίλες ολοκαίνουργιων «Humvees»; Πώς εξηγείται, δηλαδή, ότι τα εργαλεία που είχαν στην κατοχή τους, τα παρασκευασμένα στα εργοστάσια της «American Motors», ήταν «του κουτιού»;
    Πώς εξηγείται, επίσης, να παρελαύνουν στις πόλεις που ελέγχουν με δεκάδες ολοκαίνουργια αγροτικά και SUV της «Toyota»; Μήπως πρόκειται για τα οχήματα, τα 43 «Toyota» που πριν δυο χρόνια το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ είχε παραδώσει σε Σύριους «μετριοπαθείς αντάρτες», στα πλαίσια του προγράμματος υποστήριξης της λεγόμενης «μετριοπαθούς» συριακής αντιπολίτευσης.…
    Επιπλέον:
1)   Εκείνο που δεν ακούγεται είναι ότι η Γαλλία – ναι, η Γαλλία του Ολάντ! – είναι εκείνη που παρέδωσε επιθετικά όπλα στη λεγόμενη «συριακή αντιπολίτευση» και μέσω αυτής στους ισλαμοφασίστες το 2012, και τούτο παρά το εμπάργκο όπλων που είχε επιβληθεί από το 2011. Η ομολογία είναι του ίδιου του Ολάντ και όπως γράφεται περιέχεται στο βιβλίο του δημοσιογράφου Ξαβιέ Πανόν, με τίτλο «Στα παρασκήνια της γαλλικής διπλωματίας» (εκδόσεις L’ Archipel) που κυκλοφόρησε φέτος. Εκεί σε συνέντευξή του προς τον συγγραφέα, ο Ολάντ ερωτηθείς για τις παραδόσεις γαλλικών όπλων, απαντά: «Αρχίσαμε όταν ήμασταν βέβαιοι πως θα πήγαιναν σε σίγουρα χέρια. Για τα φονικά όπλα, ήταν οι υπηρεσίες μας που προχώρησαν στις παραδόσεις»… Ανάμεσα στα άλλα όπλα που παρέδωσε η Γαλλία στο όνομα της καταπολέμησης του Άσαντ και σε… «σίγουρα χέρια», ήταν, σύμφωνα με το βιβλίο, κανόνια διαμετρήματος 20mm, μυδραλιοβόλα, εκτοξευτήρες ρουκετών και αντιαρματικοί πύραυλοι…
2)   Εκείνο που δεν ακούγεται είναι ότι σύμφωνα με τα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, η μεν Γαλλία τροφοδοτούσε με όπλα τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» παρότι ήταν γνωστό ότι τα δύο τρίτα αυτού του εξοπλισμούνα προωθούνταιπροςτηνΑλ Κάιντα στη Συρία.Ήταν οι μονάδες της Αλ Κάιντα που στη συνέχεια συσπειρώθηκαν - μαζί με τα γαλλικά όπλα τους – με τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους»…
3)   Αυτό που δεν ακούγεται (για την ακρίβεια θάφτηκε) είναι η είδηση που μεταδόθηκε από το πρακτορείο ειδήσεων Reuters (Τιερί Μεισάν, http://www.voltairenet.org/article185178.html): Ότι το Αμερικανικό Κογκρέσο, σε ειδική συνεδρίαση τον Ιανουάριο του 2014, ψήφισε τη χρηματοδότηση και τον εξοπλισμό μέχρι τις 30 Σεπτέμβρη 2014, όχι μόνο του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού», αλλά και των Τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» (“US Congress secretly approves arms deliveries to Syria”, VoltaireNetwork, 30 January 2014)…
4)   Ενώ είναι γνωστό ότι η Δύση ενίσχυσε με κάθε τρόπο τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» για να ανατρέψει τον Άσαντ, ισχυρίζεται ότι ουδέποτε είχε σχέση με τους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους». Μάλιστα. Μόνο που ο  διοικητής του «Ισλαμικού Κράτους», ο αποκαλούμενος «Χαλίφης Ιμπραήμ», ήταν ένα από τα επιφανή μέλη του Επιτελείου του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού»που ενισχύθηκε παντοειδώς από τη Δύση…
    Ας επιστρέψουμε τώρα στην φωτογραφία που προηγήθηκε. Είναι σχετικά πρόσφατη. Τραβήχτηκε τον Μάη του 2013. Βλέπουμε τον γερουσιαστή και υποψήφιο Πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Μακέιν σε σύσκεψη με το επιτελείο του λεγόμενου «Ελεύθερου Συριακού Στρατού».
    Ο Μακέιν – ό ίδιος άνθρωπος που για λογαριασμό των ΗΠΑ συμμετείχε στις επαφές με τους ναζί και στις συγκεντρώσεις των ναζιστών και των φασιστών στην Ουκρανία - απεικονίζεται να συνομιλεί με τον Ιμπραήμ αλ Μπαδρί (αριστερά μπροστά). Ο συγκεκριμένος δεν είναι άλλος από τον αποκαλούμενο «Χαλίφη» των Τζιχαντιστών και του «Ισλαμικού Κράτους»....


Η φωτογραφία (Μάης 2013) είναι του γερουσιαστή και υποψηφίου Προέδρου των ΗΠΑ, του Μακέιν με το επιτελείο του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» στην οποία ο Μακέιν απεικονίζεται να συνομιλεί με τον Ιμπραήμ αλ Μπαδρί (αριστερά μπροστά), δηλαδή με τον σημερινό «Χαλίφη» των Τζιχαντιστών και του «Ισλαμικού Κράτους»….
                                                           ***
Ο Μινώταυρος του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού σπέρνει ανέμους. Οι λαοί ολόκληρου του πλανήτη θερίζουν θύελλες.
Το φρικιαστικό έγκλημα, η ανείπωτη τρέλα των νέων δολοφονιών στις οποίες προχώρησε το δημιούργημα του ιμπεριαλιστικού «Φρανκενστάιν», οι ισλαμοφασίστες, αυτή τη φορά στο Παρίσι (αλλά και στον Λίβανο όπου πάνω από 44 νεκροί και πάνω από 200 τραυματίες είναι ο απολογισμός του μακελειού που συνέβη στη Βηρυτό την Παρασκευή – για το οποίο, όμως, κανείς δεν μιλάει) έχει ήδη χαρακτηριστεί ως η επιστροφή της «11ης Σεπτέμβρη», αυτή τη φορά σε ευρωπαϊκό έδαφος
 Η εκτίμηση δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Που σημαίνει ότι το ρολόι πάει ακόμα πιο πίσω. Το ρολόι θα επιχειρηθεί από τους «προστάτες» μας να γυρίσει σε τέτοιες εποχές και σε τέτοιες συνθήκες ανασφάλειας και φαλκίδευσης των κοινωνικών ελευθεριών, που θα μας αναγκάσουν να θυμηθούμε τα λόγια του Φραγκλίνου: Όσοι δέχονται να θυσιάσουν στοιχειώδεις ελευθερίες στο όνομα τηςασφάλειας, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια...
Από τα Ηλύσια Πεδία μέχρι τον Λευκό Οίκο, οι αρχιστράτηγοι του ολέθρου δηλώνουν: «Έχουμε πόλεμο». Πράγματι. Έχουμε πόλεμο. Αλλά καθώς το έγκλημα είναι πολύ μεγάλο για να αντέξει κανείς την υποκρισία των δακρυσμένων κροκόδειλων, ας είμαστε σαφείς: Οι πόλεμοι είναι δικοί τους. Δικά μας είναι μόνο τα θύματα.
    Ο πόλεμός τους για τα πετρέλαια, για την ενέργεια, για τον έλεγχο των αγορών, για την επέκταση και την ανακατανομή της οικονομικής και γεωστρατηγικής ισχύος τους, είναι οι νεκροί μας.
    Ο πόλεμός τους είναι οι νεκροί μας! Έφεραν την τρέλα του πολέμου τους στα σπίτια μας! Το κόκκινο του αίματος των αθώων που χρόνια τώρα χύνεται στη Δαμασκό και στη Βαγδάτη, το ίδιο κόκκινο και το ίδιο αθώο χύνεται τώρα στο Μπατακλάν. 
    Στη μνήμη των νεκρών μας στο Παρίσι, στους Δίδυμους Πύργους, στο Λονδίνο, στη Μαδρίτη, στη Φαλούτζα, στη Βαγδάτη, στη Βηρυτό, στη Λωρίδα της Γάζας, κόντρα στα «Αμπού Γκράιμπ» και στα «Γκουαντανάμο» της «αντικειμενικής πληροφόρησης», επαναλαμβάνουμε:
    Ο Φρανκεστάιν,
  • που διέλυσε το Ιράκ και τη Λιβύη,
  • που επενέβη σε Συρία και Ουκρανία,
  • που ληστεύει και θανατώνει τη Μέση Ανατολή για αιώνες,
  • που γεμίζει πνιγμένους το Αιγαίο,
  • που το αίμα που χύνει, είτε των παιδιών της Γιουγκοσλαβίας, είτε του Κόμπανι, είτε του Παρισιού το εγγράφει στους ισολογισμούς των πολυεθνικών του πετρελαίου και των μονοπωλίων των όπλων,
  • που τροφοδοτεί μουτζαχεντίν με φόντο το Αφγανιστάν εδώ και 35 χρόνια προκαλώντας το σημερινό χάος,
  • που κατασκευάζει θεωρίες περί του «πολέμου των πολιτισμών» για να δικαιολογεί τους πολέμους των πολυεθνικών,
  • που άλλοτε συμμαχεί και στηρίζει και άλλοτε «αντιμάχεται» αντιδραστικά καθεστώτα,
  • που κατασκευάζει τέρατα όπως οι Μπιν Λάντες, χτες, οι φονιάδες του «Ισλαμικού Κράτους», σήμερα, τέρατα τα οποία του είναι εξαιρετικά χρήσιμα είτε σαν σύμμαχοι είτε σαν αντίπαλοι,
  • έχει όνομα: Ιμπεριαλισμός.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Με μαζικούς αγώνες ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αντίδραση,να καταδικάσουμε τη νέα θηριωδία




Το χθεσινοβραδινό μακελειό στη γαλλική πρωτεύουσα, με περισσότερους από 120 νεκρούς (που ολοένα και αυξάνονται) και δεκάδες τραυματίες, αποτελεί μια δραματική και επικίνδυνη εξέλιξη στο εύφλεκτο σκηνικό που διαμορφώνει τα τελευταία χρόνια η παρόξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και της ενεργοποίησης των πιο αντιδραστικών και σκοτεινών μεθόδων και μηχανισμών για την εξυπηρέτηση των ανταγωνισμών αυτών.
Είτε αποκαλυφθούν οι φυσικοί αυτουργοί αυτής της πράξης είτε όχι, το βέβαιο είναι ότι οι πραγματικοί ένοχοι αυτής της θηριωδίας δεν είναι αυτοί που με ευκολία υποδεικνύονται από τα συστημικά κέντρα και τα συστημικά ΜΜΕ: οι μετανάστες, οι πρόσφυγες και το «μίσος» που τρέφουν για την «πολιτισμένη» Δύση. Οι πραγματικοί ένοχοι αυτής της θηριωδίας, αλλά και των δεκάδων που έχουν προηγηθεί (από την επίθεση του Γενάρη στο γνωστό γαλλικό περιοδικό, μέχρι τη σφαγή στο Εργατικό Κέντρο της Οδησσού, το μακελειό στην Άγκυρα και τους καθημερινούς βομβαρδισμούς στη Μέση Ανατολή, τη Συρία και την Παλαιστίνη) είναι οι γνωστοί αυτόκλητοι «σωτήρες» των λαών: οι αμερικάνοι και ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές που -στο όνομα της «δημοκρατίας» και της «δικαιοσύνης»- σφαγιάζουν λαούς και ισοπεδώνουν χώρες.
Οι σκηνές φρίκης που διαδραματίστηκαν το βράδυ του Σαββάτου στη Γαλλία υπογραμμίζουν με τον πιο κατηγορηματικό και δραματικό τρόπο τις συνέπειες της βάρβαρης ιμπεριαλιστικής πολιτικής των επεμβάσεων, των βομβαρδισμών, της ισοπέδωσης και ερήμωσης ολόκληρων χωρών. Πολιτική που χρησιμοποιεί ως άλλοθι τη στοχοποίηση λαών και θρησκειών, που σπέρνει και τρέφει το μίσος ανάμεσα στους λαούς, που στηρίζει, στήνει και αξιοποιεί τα πιο αντιδραστικά και βάρβαρα καθεστώτα.
Είναι η πολιτική του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος. Ένα σύστημα που στηρίζεται και τρέφεται από την υπερεκμετάλλευση λαών και χωρών.  Ένα σύστημα που γεννά διαρκώς μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση. Ένα σύστημα που γίνεται ακόμη πιο επιθετικό απέναντι στους λαούς και την εργατική τάξη προκειμένου να ξεπεράσει την κρίση του.
Τα κροκοδείλια δάκρυα του Ολάντ και των άλλων ιμπεριαλιστών ηγετών για την πολύνεκρη τραγωδία όχι μόνο δεν πείθουν, αλλά προκαλούν μεγαλύτερη οργή. Γιατί είναι και ο γαλλικός ιμπεριαλισμός που, με μπροστάρη τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, σπέρνει τον όλεθρο στη Μέση Ανατολή και τη Συρία, βομβαρδίζοντας για περισσότερο από ένα μήνα. Γιατί ήταν και ο γαλλικός ιμπεριαλισμός που, μαζί με τους άλλους ιμπεριαλιστές της Δύσης, στήριξε και εξόπλισε το αντιδραστικό καθεστώς του ISIS που σήμερα εμφανίζεται με τη σειρά του ως αυτόκλητος «σωτήρας» των καταπιεσμένων αραβικών λαών.
Το χθεσινοβραδινό ματοκύλισμα στο Παρίσι συμπίπτει, καθόλου τυχαία, με το ματοκύλισμα της προηγούμενης Πέμπτης στο Λίβανο, αλλά και την επίθεση της Δευτέρας σε στρατιωτικό κέντρο εκπαίδευσης στην Ιορδανία. Όλα αυτά τα περιστατικά συμπίπτουν με τις εκφρασμένες προθέσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να εμπλακεί ακόμη περισσότερο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, ακόμη και με την αποστολή χερσαίων δυνάμεων. Μια τέτοια εξέλιξη, σε συνδυασμό με την ενεργότερη εμπλοκή των ρώσων ιμπεριαλιστών στη Συρία, αποτελεί κίνδυνο πρώτου μεγέθους για τους λαούς όλης της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων, και μόνο δεινά προοιωνίζεται.

Μέσα στη δίνη αυτών των επικίνδυνων εξελίξεων, αποτελεί πρόκληση η τοποθέτηση του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, η οποία κάνει λόγο για «επιθέσεις κατά όλου του πολιτισμένου κόσμου, κατά της ίδιας της Δημοκρατίας». Γιατί αναπαράγει τα ιδεολογήματα του ιμπεριαλισμού περί «πολιτισμένων» και «απολίτιστων», γιατί νομιμοποιεί τις επεμβάσεις και τους βομβαρδισμούς «στο όνομα της Δημοκρατίας»,  γιατί αποτελεί το προμήνυμα νέων διευκολύνσεων και αυξημένης συμμετοχής στα νέα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Να καταδικάσουμε τη θηριωδία αυτή που στρέφεται ενάντια στους λαούς όλου του κόσμου. Να καταδικάσουμε κάθε προσπάθεια που στο όνομα των λαών και της δικαιοσύνης σπέρνει τον όλεθρο και στρώνει το δρόμο για τις νέες επεμβάσεις των γερακιών του ιμπεριαλισμού.
Να συγκροτήσουμε το δικό μας μαζικό μέτωπο ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το φασισμό και το πόλεμο. Να αρθρώσουμε το δικό μας λόγο, να υψώσουμε τις δικές μας αντιστάσεις στα βάρβαρα σχέδια των ιμπεριαλιστών. Με όπλο την αλληλεγγύη, παλεύοντας για ειρήνη και ανεξαρτησία. Να μην επιτρέψουμε σε κανένα αυτόκλητο «σωτήρα» να μιλήσει στο όνομά μας.Να καταδικάσουμε την πολιτική υποτέλειας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που δηλώνει πρόθυμη να παραχωρήσει ακόμη μεγαλύτερες διευκολύνσεις στους αμερικανονατοϊκούς φονιάδες.

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Αναπληρωτές:οι συνάδελφοι δίχως πρόσωπο;;;


Από την αρχή της συμμετοχής μας στο Δ.Σ της Α' ΕΛΜΕ Δυτ,Αττικής,σαν Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών κάναμε την πρόταση να ασχοληθεί η ΕΛΜΕ ιδιαιτέρως με το ζήτημα των διαθέσιμων που τότε βρίσκονταν σε εκκρεμότητα και με το ζήτημα των αναπληρωτών ,σε μια προσπάθεια να προσεγγίσει τα προβλήματά τους και να τους εντάξει στο σωματείο(πρωτη συνεδριαση νεοεκλεγμένου Δ.Σ,Νοέμβριος 2014)
Στη συνέχεια και διαρκώς σε κάθε συνεδρίαση βάζαμε αυτό το θέμα.Δυστυχώς,οι δεσμεύσεις που είχαν αναλάβει τα μέλη του Δ.Σ δεν προχώρησαν σε υλοποίηση της πρότασης.Φθάσαμε λίγες μέρες πριν το συνέδριο ,λίγες μέρες πριν την απόλυση των συναδέλφων μας αναπληρωτών,να τους καλούμε σε σύσκεψη για συντονισμό,που έβαζε ένα πλαίσιο που συμπεριλάμβανε όλα τα πάγια αιτήματα της εκπαίδευσης,όπως μπορεί να τα αντιλαμβάνεται ο καθείς.Φυσικά,οι αναπληρωτές δεν ανταποκρίθηκαν,παρά μόνο ένας.Στην ένσταση μας για τη χαρταπιά των αιτημάτων που δεν απαντά στο πρόβλημα των αναπληρωτών που θα έπρεπε να κινηθούν με αποκλειστικά ένα αίτημα,κι αυτό ηταν Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί όλων των αναπληρωτών, σηκώθηκε θυελλα αντιδράσεων απο τα υπόλοιπα μέλη.
Ο συντονισμός ήταν μόνο στα χαρτια και το κάλεσμα στο υπουργείο παιδείας που συνεδρίαζε για τους διορισμούς,ήταν η παρουσία τριών ατόμων,συμπεριλαμβανομένης και εμένα της ίδιας.Μια φαιδρή παρέμβαση σε μια σύσκεψη,που απαιτούσε να μας δεχτεί οπωσδήποτε ο υπουργός.στην επερχόμενη Σαββατιάτικη(ναι,μάλιστα) συγκέντρωση.Αν δεν γίνονταν όλα αυτα για τα μάτια του κόσμου των αναπληρωτών,εμπρός στις εκλογές του συνεδρίου της ΟΛΜΕ,γιατί άλλο να γίνονταν;
Επειδή όμως,για μας το θέμα εξακολουθεί να είναι μείζoνος σημασίας,επαναφέραμε το ζήτημα,πριν λήξει η θητεία του Δ.Σ.Για να μην ξεχαστεί,να μη μείνει στις καλένδες.Γιατί οι αναπληρωτές που αποτελούν σήμερα ένα συνεχώς αυξανόμενο κομμάτι της εκπαίδευσης που πλήττεται περισσότερο απο τον εργασιακό μεσαίωνα που προσπαθούν να μας επιβάλλουν,οφείλουμε να το φέρουμε στις συλλογικές διαδικασίες,στο σωματείο.Οφείλουμε να αφουγκραστούμε τα ζητήματα τους και να προσπαθήσουμε να σταθούμε δίπλα τους μα  και να μπούμε μπροστά στις διεκδικήσεις τους,να τους υπερασπιστουμε στις εκάστοτε αυθαιρεσίες της διοίκησης.
Εφθασε σήμερα μια επίσκεψη στο ειδικό σχολείο,ενα σχολείο που καλύπτεται κατά κύριο λόγο από αναπληρωτές)για να επιβεβαιώσει όλα ετούτα με τον πιο σαφή τρόπο.Οι συνάδελφοι πνίγονται απο τα αναρίθμητα προβλήματα και αισθάνονται ξεκομμένοι από τον κλάδο,Οταν είσαι αναγκασμένος να δουλεύεις κάθε μέρα υπογράφοντας παρουσιολόγιο,οταν το δικαίωμα σου να αρρωστήσεις,να εγκυμονείς,να γίνεσαι γονιός,να συνδικαλίζεσαι,να πληρώνεσαι κανονικά,να εξελίσσεσαι,να μην αποδέχεσαι την αξιολόγηση,να επιθυμείς να προγραμματίσεις κάπως τη  ζωή σου σε μια βάση,να μην εξαρτάται το δικαίωμα σου στη δουλειά από προγράμματα χ ή ψ,που την επόμενη δεν υπάρχουν,να κατοχυρώνεις την προυπηρεσία,να έχεις μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα,με συλλογικές συμβάσεις,με δικαίωμα λήψης ταμείου ανεργίας μετά την απόλυση ,σίγουρα σε δυσκολεύει πολύ να σκεφτείς το ασφαλιστικό,το συνταξιοδοτικό,το αντιμνημονιακό.Παρόλο που η κίνηση ενάντια σε όλα αυτα τα βάρβαρα μέτρα είναι αυτή που θα δώσει την απάντηση στο πρόβλημα και της αδιοριστίας και των ελαστικών σχέσεων εργασίας.
Εχουμε υποχρέωση σαν συνδικαλιστικό κίνημα,σας εργαζόμενοι,να σταθούμε δίπλα στα προβλήματα των συναδέλφων μας αναπληρωτών και να κάνουμε ό,τι περνάει απο το χέρι μας για να τους εντάξουμε στη συλλογική δράση.Με προσωπικές επαφές(να μην είναι οι συνάδελφοι χωρίς πρόσωπο) συζητήσεις και με αίτημα για μαζικούς διορισμούς όλων των αναπληρωτών.οφείλουμε να συγκροτήσουμε την κοινή μας πάλη,που είναι άλλωστε άρρηκτα συνδεδεμένη με την πάλη για να εμποδίσουμε τα όποια σχέδια για άρση της μονιμότητας
Ουρανία Σταυρακάκη
μελος των Αγωνιστικών Κινήσεων  Εκπαιδευτικών

Να θυμηθούμε του καθηγητές της Ιταλικής γλώσσας! Να απαιτήσουμε την αποκατάστασή τους στο σχολείο.

Να θυμηθούμε του καθηγητές της Ιταλικής γλώσσας!
Να απαιτήσουμε την αποκατάστασή τους στο σχολείο.
Να υπερασπιστούμε το δικαίωμα όλων μας στη Μόνιμη και Σταθερή Δουλειά!
Όταν τον Ιούλιο του 2013 η κυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ προχώρησε στην κατάργηση μιας σειράς ειδικοτήτων της τεχνικής εκπαίδευσης θέτοντας σε διαθεσιμότητα τους καθηγητές που δίδασκαν τα αντίστοιχα μαθήματα, οι 31 μόνιμες καθηγήτριες των ιταλικών επιλέχτηκαν να συμπληρώσουν το νούμερο των 2500 υπό απόλυση εκπαιδευτικών που απαιτούσε η τρόικα.
Στη συνέχεια οι συνάδελφοι αυτοί εξαιρέθηκαν απ’ τη διαθεσιμότητα αλλά εξακολουθούν να παραμένουν στο κενό, αφού η ιταλική γλώσσα έχει αφαιρεθεί απ’ το Ωρολόγιο Πρόγραμμα Γυμνασίων – Λυκείων. Για δυο χρόνια (2013- 2015) οι συνάδερφοι δίδασκαν τους ελάχιστους εναπομείναντες μαθητές παλιότερων χρόνων που είχαν επιλέξει ιταλικά, με την αποφοίτηση όμως και των τελευταίων και αφού έχει εξαιρεθεί η ιταλική από επιλογή των μαθητών, οι συνάδερφοι έχουν απομείνει χωρίς διδακτικό αντικείμενο. Μάλιστα, σε αντίθεση με τους άλλους ξενόγλωσσους καθηγητές, έχουν αποκλειστεί από τη διδασκαλία άλλων μαθημάτων ως δεύτερη ανάθεση (πχ ιστορία). Έτσι πηγαινοέρχονται καθημερινά στα σχολεία τους (προσωρινή τοποθέτηση), εκτελώντας στην καλύτερη των περιπτώσεων χρέη γραμματέα.
Σήμερα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, ενώ έχει αποκαταστήσει όλες τις καταργημένες ειδικότητες και οι συνάδελφοι της διαθεσιμότητας δικαίως έχουν επανέρθει στα διδακτικά τους καθήκοντα, εξακολουθεί να κρατά σε ομηρία τους καθηγητές της ιταλικής.
Ο κλάδος των ιταλικών είναι ένας μικρός κλάδος, γι’ αυτό και πιο ευάλωτος. Τα ιταλικά άρχισαν να διδάσκονται πιλοτικά απ’ το 2005 και το 2008 διεξήχθη ΑΣΕΠ για την πρόσληψη εκπαιδευτικών ΠΕ34. Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν 31 μόνιμοι καθηγητές, ενώ κατά το παρελθόν είχαν ασχοληθεί πάνω από 300 με 350 αναπληρωτές και ωρομίσθιοι σε 650 σχολεία όλης της χώρας.
Η αφαίρεση της ιταλικής γλώσσας απ’ το πρόγραμμα μαθημάτων του σχολείου σημαίνει πρώτα απ’ όλα συρρίκνωση εργασιακών θέσεων. Κάποιοι συνάδερφοι κινδυνεύουν κάθε στιγμή να απολυθούν, οι αναπληρωτές –ωρομίσθιοι καθηγητές ιταλικών έχουν οριστικά απολυθεί, ενώ για τους απόφοιτους των ιταλικών τμημάτων του ΑΠΘ και του ΕΚΠΑ χάνεται οριστικά η όποια μικρή επαγγελματική προοπτική.
Η περίπτωση των ιταλικών είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς η εκάστοτε κυβέρνηση μπορεί να δημιουργεί με τεχνητό τρόπο πλεονάσματα προσωπικού, δεξαμενές πρόσφορων για απόλυση υπαλλήλων.
Όπως και για τους υπόλοιπους διαθέσιμους θα ξαναπούμε: είναι αναφαίρετο το δικαίωμα όλων μας στη Μόνιμη και Σταθερή Δουλειά. Η απόλυση έστω κι ενός συναδέρφου μας αφορά όλους. Θα λειτουργήσει ως Δούρειος Ίππος για την κατάργηση της μονιμότητας και την απελευθέρωση των απολύσεων όλων μας. Το παράδειγμα του ιδιωτικού τομέα βρίσκεται δίπλα μας.
Και είναι απαράδεχτη η στάση της ηγεσίας της ΟΛΜΕ που έχει επιδείξει απίστευτη ολιγωρία, αδιαφορία και γι’ αυτό το θέμα. (Τελευταία σχετική ανακοίνωσή της στις 13 Φλεβάρη 2015).
Απαιτούμε επαναφορά της ιταλικής ως επιλεγόμενης β’ ξένης γλώσσας στο Ωρολόγιο Πρόγραμμα Γυμνασίων – Λυκείων, ισόνομα και ισότιμα με τις άλλες ξένες γλώσσες.
Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους
Μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών, ώστε να καλυφθούν όλες οι εκπαιδευτικές ανάγκες.

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

ΠΕΝΤΕ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΡΓΗΣΩ στις 12 ΝΟΕΜΒΡΗ


(και ο αντίλογος τους).
1 Λόγος πρώτος: Είναι η καθιερωμένη Νοεμβριάτικη απεργία της ΑΔΕΔΥ ίσον ξεπούλημα. Καταρχήν δεν είναι απεργία της ΑΔΕΔΥ αλλά ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, η πρώτη που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ η οποία αυτό που έχει να προβάλλει στους προστάτες της ως μεγάλο της κατόρθωμα είναι ότι μπορεί να αδρανοποιεί και να «έχει ήρεμο» το λαό περνώντας όλα τα βάρβαρα μέτρα που θα περνούσαν δύσκολα οι «άλλοι». Και αυτή την εικόνα έχουμε χρέος στους εαυτούς μας να την χαλάσουμε!
2.Λόγος δεύτερος: Αυτοί που τις κηρύσσουν είναι πουλημένοι.
Ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ δεν ήταν υποστηρικτής του ΝΑΙ; Αυτό δεν είναι καινούργιο Εξ άλλου και αυτή την απεργία την πήγαιναν από μήνα σε μήνα και μέχρι τελευταίας στιγμής δεν ήταν σίγουρο αν θα ήτα και γενική. Οι πιο σοβαρές όμως και μεγάλες απεργίες των χρόνων των μνημονίων (5 Μάη του 10, 21 Οκτώβρη του 11, Φλεβάρης του 12) ήταν Γενικές απεργίες και κινητοποιήσεις που κήρυσσαν οι –πραγματικά- ξεπουλημένες απεργίες της ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ. Όμως ο αγώνας και η συμμετοχή των εργαζόμενων τους έδινε άλλη προοπτική και νόημα.
3. Λόγος τρίτος: Τα «είδαμε» όλα, τα «δοκιμάσαμε» όλα δεν έχει νόημα να τους «δωρίζω» το μεροκάματο.
Αυτό που δοκιμάσαμε και απέτυχε παταγωδώς είναι η λογική ανάθεσης σε ηγεσίες το περισσότερο ξεπουλημένες το λιγότερο ανεπαρκείς να οργανώσουν τους αγώνες μας. Είναι ακόμα παραπέρα η αναστολή ακόμη και αυτών των αγώνων και η ανάθεση της προστασίας των λαϊκών δικαιωμάτων σε κοινοβουλευτικές δυνάμεις και κυβερνήσεις όπως έγινε το τελευταίο διάστημα με την κυβέρνηση Σύριζα. Δεν δοκιμάστηκε πραγματικά και με συνέχεια η γραμμή της αναμέτρησης και της μαζικής αντίστασης. Και επιπλέον δεν τα «είδαμε» όλα ακόμα. Αυτό που επακολουθεί -αν δεν αντιδράσουμε- θα είναι ακόμα μεγαλύτερη φρίκη (κατάργηση κάθε δικαιώματος, εξαθλίωση, πόλεμος).
4 Λόγος τέταρτος:. Ποιος μας λογαριάζει εμάς;
Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα. Νοιώθουν μεγάλη ανακούφιση που ο Σύριζα παίζει σήμερα αυτό το ρόλο οι ιμπεριαλιστές προστάτες αλλά και το ντόπιο κεφάλαιο. Και «μας παρακολουθούν». Ένας από τους λόγους που βιάζονται να κλείσουν τις «εκκρεμότητες» είναι για να παρουσιάσουν μία επίπλαστη ηρεμία και ομαλότητα ΚΑΙ εν όψει της πρώτης γενικής απεργίας μετά την έλευση Σύριζα στη κυβέρνηση. Γι αυτό εξ άλλου και θωρακίζονται. Δημιουργούν νέους μηχανισμούς καταστολής, κάνουν νέες ασκήσεις καταστολής πλήθους, ετοιμάζουν νέους αντισυνδικαλιστικούς νόμους που θα καταργούν το δικαίωμα στην απεργία και τη διαδήλωση, τα «όπλα» των εργαζομένων που σκοπούν τον τρόμο σε αυτούς που μας τρομοκρατούν τόσον καιρό!
5. Λόγος πέμπτος: Μα υπάρχει προοπτική αν απεργήσω;
Ίσως ο πλέον σοβαρός λόγος για να «κοντοσταθεί» κανείς πριν δηλώσει συμμετοχή. Πραγματικά όχι μόνον οι κυβερνώντες –και όσοι τους περνούσαν μέχρι τώρα ως «αριστερά»- αλλά και από τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις και συνδικαλιστικές συσπειρώσεις δεν φαίνεται «κανένα φως». Υπάρχει αμηχανία, αδράνεια, περιχαράκωση. Τι προοπτική όμως υπάρχει στο να μην απεργήσω; Θα είναι ακόμα πιο δύσκολο το επόμενο βήμα όταν η καταιγίδα των νέων μέτρων (μια ματιά στο νέο μισθολόγιο και στο νέο συνταξιοδοτικό αρκεί) ξεσπάσει. Τι προοπτική υπάρχει σε μία πορεία που ακόμη και αυτοί που την κατευθύνουν παραδέχονται ότι δεν βγάζει πουθενά παρά σε ένα φαύλο κύκλο μεγαλύτερης εξαθλίωσης;
Την προοπτική οφείλουμε-στους εαυτούς μας και στα παιδιά μας- να τη δημιουργήσουμε με πολλές «στιγμές» αγώνα.
Η συμμετοχή στην ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ στις 12 Νοέμβρη είναι μία τέτοια στιγμή. Σημαντική. Πρέπει να στείλουμε το δικό μας μήνυμα ότι δεν μας ισοπέδωσε η απογοήτευση και η αποθάρρυνση που συστηματικά καλλιεργήθηκε το τελευταίο διάστημα.
Ότι θα μας βρουν απέναντι τους στη νέα –πιο σκληρή- φάση της επίθεσης. Στην κοινή δράση όλων των πραγματικά αριστερών, αγωνιστικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων. Στις πρωτοβουλίες αγώνα διεκδίκησης που πρέπει να συγκροτηθούν, στις εστίες αντίστασης που πρέπει να πολλαπλασιαστούν.
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ στις 12 ΝΟΕΜΒΡΗ

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

Περί καταλήψεων και καταθλίψεων......



Μας τρομάζει πάντα να βλέπουμε τους μαθητές μας να αντιδρούν σε όλα αυτά που τους συμβαίνουν με έναν ασύνδετο,ενστικτώδη τρόπο κραυγής.Με μεγάλη ευκολία τους κατηγορούμε πως είναι χαβαλέδες,δεν έχουν αιτήματα,δεν ξέρουν τι ζητάνε και κάνουν μπάχαλο το σχολείο με καταλήψεις και αποχές για το σχήμα της τυρόπιτας.Εμείς οι αφ'ύψηλού συγκροτημένοι,που ξέρουμε τι θέλουμε,τι μας συμβαίνει!Που όμως αυτό που δείχνουμε στους μαθητές μας δεν είναι το μάθημα της αντίστασης και του αγώνα στη βαρβαρότητα που ζούμε,που ζούνε οι μαθητές μας.Παιδιά που τους έχει πρόωρα αφαιρεθεί η ανεμελιά.το δικαίωμα στο όνειρο,που βλέπουν εμπρός τους μια μαύρη προοπτική.Δεν ξέρουν τι σημαίνουν συλλογικές διαδικασίες,οργάνωση σκέψης και αγώνα(εμείς ξέρουμε;;;),μα κραυγάζουν με το δικό τους μη λεκτικό τρόπο,πως πνίγονται!Πνίγονται σε ένα σχολείο ξένο,ένα σχολειο που αφήνει απέξω τις ανάγκες τους,που δεν τα καταλαβαίνει και δεν το καταλαβαίνουν.
Αντί να τους κουνάμε το δάχτυλο και να προσπαθούμε να τα τρομοκρατούμε,να τα καταστείλουμε,ας τους δείξουμε εμείς,με τους δικούς μας αγώνες πως νοιαζόμαστε,πως παλεύουμε για μιαν άλλη προοπτική,για μια ζωή που να έχει νόημα και αξία.Ιδού η Ρόδος......

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 12 ΝΟΕΜΒΡΗ




ΟΛΟΙ στη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ στις 12 Νοέμβρη
Οι κυβερνήσεις αλλάζουν αλλά τα μνημόνια διαδέχονται το ένα μετά το άλλο και η επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα αποκτά όλο και μεγαλύτερη ένταση και βάθος. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αντιγράφει μέχρι λεπτομέρειας τα εκβιαστικά ψευτοδιλήμματα των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι για το αναπόφευκτο των μνημονίων και για το μονόδρομο της υποταγής.
Οι αντιασφαλιστικές ανατροπές έχουν κάνει τη σύνταξη άπιαστο όνειρο για τους σημερινούς εργαζόμενους (πόσο μάλλον τους άνεργους) και σχεδόν συμβολικό ποσό για τους συνταξιούχους. Η δωρεάν περίθαλψη ανατρέπεται όλο και περισσότερο, η φτωχομεσαία αγροτιά ξεκληρίζεται και η πρώτη κατοικία βγαίνει στο σφυρί. Όλα συνεχίζονται όπως ήταν πριν τη… μεγάλη ανατροπή (όπως ήθελαν να μας κάνουν να πιστεύουμε) των εκλογών του Γενάρη. Τα ίδια και στην εκπαίδευση: Νέα μισθολόγια που θα οδηγήσουν σε παραπέρα μείωση του μισθού, αξιολογήσεις, αδιοριστία και στο φόντο αυτής, διάλυση των εργασιακών σχέσεων των μόνιμων, απόλυτη εργασιακή βαρβαρότητα για τους αναπληρωτές-ωρομισθίους συναδέλφους (εργαζόμενοι λάστιχο σε 3 και 4 απομακρυσμένα σχολεία με αμοιβή ψίχουλα, χωρίς καμιά προοπτική) και μαζικές συμπτύξεις τμημάτων.
Η νέα «ευαίσθητη» κυβέρνηση κάνει δηλώσεις συμπάθειας για τους πρόσφυγες αλλά βάζει πλάτη στους θύτες τους, τους ιμπεριαλιστές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ που με τη μετατροπή μιας τεράστιας περιοχής σε πεδίο βολής δημιούργησαν τα κύματα των απελπισμένων προσφύγων.
Ολη αυτή η μαύρη πραγματικότητα βρίσκει το λαό στο περιθώριο χωρίς οργάνωση και χωρίς ατμομηχανές στην ανάγκη συγκρότησης και αντίστασής του. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της συναλλαγής, του ξεπουλήματος και της υποταγής και οι αστικές και ρεφορμιστικές απόψεις των οποίων ήταν φορείς έφεραν τα πράγματα εδώ. Η απαξίωση που συναντάνε από τους εργαζόμενους, όμως δυστυχώς, δεν έχει ακόμα αριστερό πρόσημο και δε συγκροτείται ακόμα σε μια άλλη κατεύθυνση οργάνωσης και αντίστασης. Οι ηγεσίες αυτές προκηρύσσουν μια υπονομευμένη από τις ίδιες, ετεροχρονισμένη απεργία για να δικαιολογήσουν την απραξία τους. Και έχουν και το θράσος να λένε ότι είναι υπονομευτές της απεργίας όσοι τους κάνουν κριτική, όσοι αποκαλύπτουν ότι πραγματική πρόθεση των εργατοπατέρων είναι να περάσουν και τα νέα αντιλαϊκά μέτρα χωρίς σοβαρή αντίσταση.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Είναι λάθος να νομίζει κανένας ότι η μη συμμετοχή στην απεργία αποτελεί κριτική στους εργατοπατέρες. Η γενική απεργία στις 12 Νοέμβρη αποτελεί αυτή τη στιγμή μια ευκαιρία για μας τους εργαζόμενους να δείξουμε στο σύστημα ότι κακώς πανηγυρίζει επειδή, μετά τα εκλογικά αποτελέσματα, δήθεν «έχει το λαό στο χέρι». Για να δείξουμε ότι δε θα το βουλώσουμε, επειδή το μνημόνιο τώρα το εφαρμόζουν οι ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και όχι οι ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Και θα ασκήσουμε πραγματική και έμπρακτη κριτική στους εργατοπατέρες κάθε απόχρωσης με την μαζική συμμετοχή μας στην απεργία που αυτοί διοργάνωσαν με βαριά καρδιά. Αλλά συγχρόνως και με την προσπάθεια εμείς, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να πάρουμε την απεργία στα χέρια μας: να πραγματοποιηθούν άμεσα γενικές συνελεύσεις μαζικές που να οδηγήσουν σε νέα απεργία και σε συνολική κλιμάκωση. Μια κλιμάκωση που θα ανοίξει το δρόμο σε κινητοποιήσεις μάχης και όχι απλής δήλωσης αντίθεσης Ταυτόχρονα, με δεδομένη τη σύγκλιση, προς το χειρότερο βέβαια, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, καθόλου δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη στο άμεσο μέλλον η διατήρηση του δικαιώματος συμμετοχής στην απεργία και στο δημόσιο. Ετσι κι αλλιώς, η προετοιμασία νέου αντισυνδικαλιστικού νόμου είναι από τις γνωστές απαιτήσεις της ΕΕ και του ΔΝΤ. Και το έδαφος για τον νόμο αυτό στρώνεται με την πληθώρα δικών (και κάποιων καταδικών) συναδέλφων για συμμετοχή σε κινητοποιήσεις.
Στις 12 Νοέμβρη απεργούμε. Από τις 13 Νοέμβρη πιέζουμε για νέους γύρους γενικών συνελεύσεων για τη συνέχιση του αγώνα.
Ενάντια στα ιμπεριαλιστικά δεσμά ΕΕ – ΗΠΑ – ΔΝΤ και στην κυβερνητική πολιτική, ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ
  • Μόνιμη σταθερή δουλειά με δικαιώματα, με ανθρώπινους μισθούς, με ασφάλιση – περίθαλψη για όλους.
  • Ενάντια σε κάθε αξιολόγηση – δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες - Να αρθούν ΟΛΕΣ οι συνδικαλιστικές διώξεις!
  • Ενάντια σε διαθεσιμότητα, κινητικότητα, απολύσεις, ελαστικές εργασιακές σχέσεις - Μόνιμοι διορισμοί!
  • Ενάντια στους ταξικούς φραγμούς- Δωρεάν σπουδές για όλους.
  • Συνδικάτα ταξικά και αγωνιστικά - όχι κυβερνητικά και συνδιαχειριστικά.

Νοέμβρης 2015
deltioake.blogspot.gr


Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Ισπανία: 220 εργάτες νίκησαν την Coca-Cola και επιστρέφουν στις δουλειές τους

Περίπου 220 εργάτες μετά από 21 μήνες μάχης κατάφεραν να κερδίσουν την δίκη εναντίον της Coca-Cola στην Ισπανία και να επιστρέψουν στις δουλειές τους.
Θυμίζουμε πως το όχι πολύ μακρυνό Γενάρη του 2014 η θυγατρική της Coca Cola στην Ιβηρική χερσόνησο (που προμηθεύει την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ανδόρα) ανακοίνωσε ότι πάνω από 1.000 εργαζόμενοι θα απολύονταν στο εργοστάσιο εμφιάλωσης Φουενλαμπράδα, περίπου 20 χιλιόμετρα νότια της Μαδρίτης.
Οι περισσότεροι από τους εργαζόμενους αποδέχθηκαν αυτή την απόφαση, καθώς είτε έπαιρναν πρόωρη σύνταξη είτε προωθούνται σε άλλο τμήμα της εταιρίας. Από αυτούς, 220 εργάτες αποφάσισαν να ξεκινήσουν έναν άνισο αγώνα εναντίον της εταιρίας, με στόχο να παραμείνουν στις θέσεις τους.
Από τότε και για 21 μήνες οι εν λόγω εργάτες είχαν οργανώσει μια κατασκήνωση διαμαρτυρίας έξω από το εργοστάσιο και στην είσοδό του.
Τα δικαστήρια ακύρωσαν τις διατάξεις για τις "συλλογικές απολύσεις" που είχε υπογράψει η κυβέρνηση.



https://www.alfavita.gr/

Κ.Ο.Χ.: Όχι στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και την ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων

Τα Προγράμματα “Κοινωφελούς” Εργασίας ξεκίνησαν το 2012 από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και φυσικά επικυρώνονται και ενισχύονται επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Δεν είναι ο δρόμος προς την ανάπτυξη, όπως προσπαθούν να μας πείσουν. Δεν είναι σχέδιο σωτηρίας, δεν είναι προσπάθεια αντιμετώπισης της ανεργίας. Είναι η συνέχεια, το βάθεμα και το προχώρημα της επίθεσης στους εργαζομένους. Είναι το νέο μοντέλο εργασιακών σχέσεων. Η διαμόρφωση του εργαζόμενου σκλάβου. Αυτό που, χρόνια τώρα, επιτάσσει το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο: η διάλυση, η ταφόπλακα στα εργασιακά μας δικαιώματα, η ανακύκλωση της ανεργίας, οι μισθοί-χαρτζιλίκια, η ανασφάλιστη εργασία. Για να μην τα βγάζουμε πέρα, να σκύβουμε το κεφάλι, να είμαστε πιο διαθέσιμοι στις ορέξεις του κεφαλαίου για εκμετάλλευση, να γίνει συνείδησή μας η εξαθλίωση και η παντοδυναμία τους.
 Όλοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι το μέλλον του κόσμου της δουλειάς είναι οι εικόνες που δείχνουν στις ειδήσεις, όπου άνεργοι ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή, εργαζόμενοι που τρέμουν την μέρα της απόλυσης«κακόμοιροι» που δίνουν δίκιο στον εργοδότη γιατί «δυσκολεύεται», για να εξασθενήσουν στη μνήμη τις μεγαλειώδεις μάχες που έχει δώσει το εργατικό κίνημα. Μας βάζουν να δουλεύουμε διασπασμένοι και απομονωμένοι, μην τύχει κι ενωθούν τα προβλήματα κι οι φωνές μας. Μας θέλουν μόνους, ανοργάνωτους, αδύναμους. Να νιώθουμε ευγνωμοσύνη.
Όμως εμείς ξέρουμε καλά ότι η δουλειά δεν είναι χάρη, δεν είναι παραχώρηση, δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα ΟΛΩΝ. Κι επειδή ο καθένας μόνο του είναι αδύναμος, οργανωνόμαστε όλοι μαζί. Μέσα από επιτροπές και πρωτοβουλίες να παλέψουμε για όλα όσα μας ανήκουν. Να βαδίσουμε το δρόμο του αγώνα και της διεκδίκησης, να κερδίσουμε το μέλλον Είμαστε εμείς που δουλεύουμε απλήρωτοι, με μισθούς πείνας, χωρίς άδειες, χωρίς ασφάλιση, χωρίς κανένα μέτρο υγιεινής και ασφάλειας, με πληθώρα εργατικών ατυχημάτων. Είμαστε 5μηνοι συμβασιούχοι σε δήμους, ΜΚΟ και υπηρεσίες, που όταν μιλάμε για υποχρεώσεις, είναι τα αφεντικά μας κι εμείς εργαζόμενοι όταν μιλάμε για δικαιώματα ψάχνουν που να μας παραπέμψουν κι εμείς ωφελούμενοι. Είμαστε εμείς, που η μακροχρόνια ανεργία και η ανάγκη για επιβίωση μας ανάγκασε να υπογράψουμε συμβάσεις σκλαβιάς, που δεν  της απόλυσης, «κακόμοιροι» που δίνουν δίκιο στον εργοδότη γιατί «δυσκολεύεται», για να εξασθενήσουν στη μνήμη τις μεγαλειώδεις μάχες που έχει δώσει το εργατικό κίνημα. Μας βάζουν να δουλεύουμε διασπασμένοι και απομονωμένοι, μην τύχει κι ενωθούν τα προβλήματα κι οι φωνές μας. Μας θέλουν μόνους, ανοργάνωτους, αδύναμους. Να νιώθουμε ευγνωμοσύνη.
Όμως εμείς ξέρουμε καλά ότι η δουλειά δεν είναι χάρη, δεν είναι παραχώρηση, δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα ΟΛΩΝ. Κι επειδή ο καθένας μόνο του είναι αδύναμος, οργανωνόμαστε όλοι μαζί. Μέσα από επιτροπές και πρωτοβουλίες να παλέψουμε για όλα όσα μας ανήκουν. Να βαδίσουμε το δρόμο του αγώνα και της διεκδίκησης, να κερδίσουμε το μέλλον μας.
Είμαστε εμείς που δουλεύουμε απλήρωτοι, με μισθούς πείνας, χωρίς άδειες, χωρίς ασφάλιση, χωρίς κανένα μέτρο υγιεινής και ασφάλειας, με πληθώρα εργατικών ατυχημάτων. Είμαστε 5μηνοι συμβασιούχοι σε δήμους, ΜΚΟ και υπηρεσίες, που όταν μιλάμε για υποχρεώσεις, είναι τα αφεντικά μας κι εμείς εργαζόμενοι, όταν μιλάμε για δικαιώματα ψάχνουν που να μας παραπέμψουν κι εμείς ωφελούμενοι. Είμαστε εμείς, που η μακροχρόνια ανεργία και η ανάγκη για επιβίωση μας ανάγκασε να υπογράψουμε συμβάσεις σκλαβιάς, που δεν αναγνωρίζουν κανένα εργασιακό δικαίωμα.όταν αναγνωρίζουν κανένα εργασιακό δικαίωμα.

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ - ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΜΙΣΘΟΥΣ

12 ΝΟΕΜΒΡΗ, ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ!
Όχι στην αντιδραστικές διακρίσεις των εργαζομένων και στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων που στόχο έχει τη διάσπαση της εργατικής τάξης και του εργατικού κινήματος!
Πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους.
πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Άμεση καταβολή των δεδουλευμένων.
Ίσα δικαιώματα με τους εργαζόμενους των φορέων όπου εργαζόμαστε.

Ταξική Πορεία