Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Για το Σταύρο Καλλώνη

Για το Σταύρο Καλλώνη
Πέθανε σε ηλικία 52 χρονών ο αγωνιστής δάσκαλος Σταύρος Καλλώνης. Ο Σταύρος ήταν μέλος των Παρεμβάσεων, συνδικαλιστής στο Σύλλογο Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κερατσινίου – Περάμα-τος «Νίκος Πλουμπίδης» (μέλος ΔΣ και Πρόεδρος του Συλλόγου) και πρώην μέλος του ΔΣ της ΔΟΕ.
Είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε με το Σταύρο σε πλήθος κινητοποιήσεων και πρωτοβουλιών στο πλαίσιο του κινήματος στην εκπαίδευση. Πάντα παρών στους αγώνες και στις κινητοποιήσεις ενά-ντια στην επίθεση του συστήματος, ενάντια στη φτώχεια, τις απολύσεις, το φασισμό, πάντα πρόθυμος να συνεργαστεί, πάντα βοηθητικός στο συντονισμό δασκάλων και καθηγητών, πάντα γελαστός και έξω καρδιά ο Σταύρος θα λείψει όχι μόνο από τους οικείους του αλλά και από όλον τον κόσμο του αγώνα.
Στη συναδέλφισσα και συναγωνίστρια Βάσω, συντρόφισσά του στη ζωή και στους αγώνες, στα παιδιά του, στους συγγενείς, στις συντρόφισσες και τους συντρόφους του, στις φίλες και τους φίλους του, εκφράζουμε τη βαθιά και ειλικρινή μας θλίψη.



Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

"Ιμπεριαλιστικός πόλεμος και Οκτωβριανή Επανάσταση" στο Εκτός των Τειχών ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ




ΙΟΥΝ
23
Ιμπεριαλιστικός πόλεμος και Οκτωβριανή Επανάσταση
Σήμερα
7:30 μ.μ.
"Ιμπεριαλιστικός πόλεμος και Οκτωβριανή Επανάσταση" στο Εκτός των Τειχών ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ «Ιμπεριαλιστικός πόλεμος και Οκτωβριανή Επανάσταση» Στο πλαίσιο εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, το βιβλιοπωλείο-καφέ «Εκτός των Τειχών» διοργανώνει εκδήλωση-συζήτηση με θέμα: Ιμπεριαλιστικός πόλεμος και Οκτωβριανή Επανάσταση Η αντιπαράθεση στο πλαίσιο του διεθνούς εργατικού κινήματος

Παρασκευή 23 Ιουνίου στις 7:30 μ.μ.

 ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ-ΚΑΦΕ Εκτός των τειχών Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια 
Τηλ. 210-3303348 www.ektostonteixon.gr

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Καθαρή ΑΠΟΧΗ από την αξιολογική διαδικασία «επιλογής» διευθυντών



Καθαρή ΑΠΟΧΗ από την αξιολογική διαδικασία «επιλογής» διευθυντών

Ούτε δηλώσεις, ούτε εναλλακτικά πρακτικά, ούτε παύλες
Η διαδικασία «έκφρασης γνώμης» του Συλλόγου Διδασκόντων για την επιλογή Διευθυντών σχολείων δεν είναι καν ψευδεπίγραφα δημοκρατική. Αποτελεί μια επιθετική, αντιδραστική κίνηση του συστήματος και της κυβέρνησής του με διπλό στόχο:
  1. Το σφίξιμο της αξιολογικής περικύκλωσης του κλάδου, ο οποίος πλέον θα «είναι λογικό να αξιολογηθεί αφού αξιολογεί».
  2. Την στήριξη της κυβερνητικής προπαγάνδας περί «κλίματος ησυχίας και ηρεμίας» στα σχολεία.
Και όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο της κόλασης των μνημονίων, της φτώχειας και της ανεργίας, της διάλυσης εργασιακών δικαιωμάτων, της έντασης των ταξικών φραγμών για τους μαθητές, των καταργήσεων-συγχωνεύσεων σχολείων, ειδικοτήτων και τομέων που δημιουργούν νέους πλεονάζοντες εκπαιδευτικούς και οδηγούν στην απόλυση χιλιάδες αναπληρωτές. Δεν είναι τυχαία η ουσιαστική σύμπλευση ΣΥΝΕΚ – ΔΑΚΕ.
Οι αιτιάσεις ότι ο κλάδος πρέπει να μπει στο παιχνίδι για να βάλει το λιθαράκι του μπας και μερικά σχολεία γλιτώσουν από ολότελα αντιδραστικούς διευθυντές, βλέπουν το δέντρο αλλά χάνουν το δάσος της αξιολόγησης και της αντιλαϊκής πολιτικής που θα οδηγήσει σε ακόμα πιο βαρύ κλίμα σε όλα τα σχολεία.

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, μόνη επιλογή είναι ένα μεγάλο και καθαρό ΟΧΙ στην κοροϊδία και η καθαρή ΑΠΟΧΗ από τη διαδικασία.

Ενώ τα πράγματα είναι φως – φανάρι, ενώ οι ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ και αρκετών σωματείων κινήθηκαν αρχικά στην παραπάνω κατεύθυνση της ΑΠΟΧΗΣ, τις τελευταίες μέρες άρχισαν τα «ίσως», τα «ναι μεν αλλά», οι δισταγμοί, οι ελιγμοί και οι υποχωρήσεις. Αλλοι εισάγουν την καινοτομία να υπογράψουν δήλωση αποχής από τη διαδικασία οι συνάδελφοι που θα απέχουν (σκέφτεστε σε κάθε απεργία να μας βάζουν να υπογράφουμε δήλωση ότι απεργούμε;), άλλοι συντάσσουν εναλλακτικά πρακτικά (συμμετέχουμε για να κάνουμε πρακτικό ότι απέχουμε;!) και γενικά δεν θέλουμε να φανταστούμε τι άλλο σουρεαλιστικό θα σκεφτούν οι ηγεσίες μας…
Η πανσπερμία στάσεων «ΑΠΟΧΗΣ μέσω μισοΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ» που γίνεται στο όνομα του να εκφραστούν περισσότεροι συνάδελφοι ενάντια στην αξιολόγηση δρα υπονομευτικά και διαβρωτικά στην ΑΠΟΧΗ και στην πραγματικότητα (όπως όλες οι μεσοβέζικες και «ντροπαλές» στάσεις) σπρώχνει τους συναδέλφους στην αγκαλιά της αξιολογικής διαδικασίας και της κυβέρνησης. Και σίγουρα εκφράζει τους πραγματικούς δισταγμούς των εμπνευστών αυτών των στάσεων που δε διανοούνται ότι το συνδικαλιστικό κίνημα δρα έξω από τους θεσμούς και όχι σε συνεργασία μαζί τους. Εκφράζει τη συμβιβαστική γραμμή των παρατάξεων που εμπνεύστηκαν αυτές τις ανοησίες.
Ακόμα πιο προκλητική η γραμμή «οι αιρετοί συμμετέχουν στη διαδικασία και την ώρα της βαθμολογίας βάζουν παύλα» αλλά και εκείνη σύμφωνα με την οποία αξιολογούν αρνητικά τους συνδικαλιστικά κακούς διευθυντές! Και τι είναι οι αιρετοί; Είναι κάποιοι προνομιούχοι του κλάδου οι οποίοι καλούνται να έχουν διαφορετική στάση από τους άλλους συναδέλφους; Και τι θα ελέγξουν εκεί; Αν και πόσο σωστά εφαρμόζεται η… κατάπτυστη διαδικασία; Και το χειρότερο: Αυτή η γραμμή ανοίγει την πόρτα σε απομαζικοποίηση της αποχής αφού με την ίδια λογική μπορούν οι συνάδελφοι να είναι στη διαδικασία και όποιος θέλει να βάζει παύλες!
Όλα βέβαια μπορούν να είναι πιο εύκολα. Τα σωματεία να κηρύξουν στάσεις εργασίας την ώρα σύγκλησης του συλλόγου για να δυναμώσουν πολιτικά και οργανωτικά την γραμμή της αντίθεσης στην αξιολογική κυβερνητική φιέστα. Σε κάθε περίπτωση όμως (είτε κηρυχτούν στάσεις εργασίας είτε όχι):


Πριν την έναρξη της συνεδρίασης του συλλόγου δηλώνουμε ότι συμμετέχουμε στην απεργία – αποχή που έχουν κηρύξει τα σωματεία και στις στάσεις όπου έχουν κηρυχτεί και αποχωρούμε από το σύλλογο. Δεν αξιολογούμε, δεν είμαστε παρόντες, δεν υπογράφουμε δηλώσεις ότι απέχουμε, δεν υπογράφουμε «εναλλακτικά» πρακτικά, δεν βάζουμε παύλες, δε συμμετέχουμε ούτε άμεσα ούτε έμμεσα.

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Αποχή και τελεία. Χωρίς παύλα! Και χωρίς πρακτικό!

Αποχή και τελεία. Χωρίς παύλα! Και χωρίς πρακτικό!

Από τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Σάμου:

1. Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας, μέσα από τη διαδικασία επιλογής διευθυντών, ανοίγουν νέο κύκλο προώθησης της αξιολόγησης. Δηλαδή τη συγκρότηση ενός πλαισίου και μηχανισμού μόνιμης επίθεσης στα δικαιώματα εκπαιδευτικών και μαθητών. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μπορεί να κατανοηθεί ο όρος «αξιολόγηση», όσο και αν σκούζουν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια! Οι εκπαιδευτικοί, ενώ ζούμε σε συνθήκες μόνιμων μηχανισμών ληστείας και εκμετάλλευσης ολόκληρου του λαού και της χώρας, δεν μπορούμε να παριστάνουμε ότι υπάρχουν «καλά και κακά» ενδεχόμενα στην προώθηση και εφαρμογή αυτής της επιλογής του συστήματος.

2. Το Υπουργείο για να βάλει τους εκπαιδευτικούς στη φάκα, τους καλεί σε «ειδική συνεδρίαση» να «αποτιμήσουν» τους υποψήφιους διευθυντές, να αναλάβουν δηλαδή αξιολογικό έργο. Ουσιαστικά να δηλώσουν πως αποδέχονται την αξιολόγηση που έρχεται κατά πάνω τους! «Γιορτή δημοκρατίας» λοιπόν στις 20/6 στα σχολεία αφού θα αξιολογούμε τους προϊστάμενους μας! Το ότι αυτοί ως γρανάζια του διοικητικού μηχανισμού εντέλλονται και υποχρεούνται να υλοποιήσουν την πολιτική της ελαστικοποίησης, των απολύσεων, των άγριων ταξικών φραγμών, είναι «λεπτομέρεια» που δεν πρέπει να μας απασχολεί!

3. Το ελάχιστο αναγκαίο απέναντι σε αυτή την προκλητική μεθόδευση του Υπουργείου, είναι η στάση της ΑΠΟΧΗΣ από τη διαδικασία εισαγωγής της αξιολόγησης την Τρίτη 20/6. Η Αποχή είναι άρνηση της αξιολόγησης-επίθεσης, άρνηση του εμπαιγμού, έκφραση της αντίθεσης σε ότι έρχεται και στα πολλά που έφερε η κυβερνητική επίθεση στα σχολεία τα δύο τελευταία χρόνια. Η αποχή είναι η στάση που υποδεικνύει ότι μόνο με μαζικούς αγώνες μπορούμε να αντισταθούμε και να διεκδικήσουμε το δίκιο μας απέναντι στην επίθεση. Γι αυτό ΣΥΝΕΚ και ΔΑΚΕ, ως δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού, αρνήθηκαν στο ΔΣ της ΟΛΜΕ να πάρει μια σχετική απόφαση-παρόλο που υπάρχει ήδη απόφαση της ΑΔΕΔΥ!

4. Στο ΔΣ της ΕΛΜΕ Σάμου, ΣΥΝΕΚ και ΔΑΚΕ επανέλαβαν με την απουσία τους, την ίδια στάση στήριξης της κυβερνητικής επίθεσης. Η απόφαση του ΔΣ με τις ψήφους της Δημοκρατικής Συσπείρωσης και του ΠΑΜΕ, είναι απόφαση για αποχή που μάλιστα συνοδεύεται από 3ωρη στάση. Όμως είναι πολιτικά αυτοαναιρούμενη γιατί:
I. Καλεί τα μέλη του ΠΥΣΔΕ και τους αιρετούς να βάλουν παύλα (-) στη συνέντευξη, δηλαδή να συμμετέχουν στην αξιολογική διαδικασία παραβιάζοντας ακόμα και την απόφαση της ΑΔΕΔΥ που καλεί όλους τους δημοσίους υπαλλήλους να απέχουν από αυτή! Υπονομεύει έτσι το κάλεσμα σε αποχή των συναδέλφων που υποτίθεται ότι κάνει, αφού ξεχωρίζει τους αιρετούς που –κατά την απόφαση- πρέπει να συμμετέχουν!
II. ΠΑΜΕ και Παρεμβάσεις διακινούν πανελλαδικά «σχέδια πρακτικού» που πρέπει να ψηφίσουμε στη διαδικασία από την οποία … θα απέχουμε! Το ίδιο έκαναν Δημοκρατική Συσπείρωση και ΠΑΜΕ και στο ΔΣ της ΕΛΜΕ Σάμου όπου παρουσίασαν την Κυριακή 18/6, σχέδιο πρακτικού –στο οποίο συμφωνούν και οι δύο- για να προωθηθεί στους «συλλόγους» που θα κάνουν …αποχή και που δεν είναι σύλλογοι διδασκόντων αφού δεν επιτρέπεται να συμμετέχουν σε αυτούς οι αναπληρωτές συνάδελφοι μας!
Η στάση αυτή της Δημοκρατικής Συσπείρωσης και του ΠΑΜΕ, συνιστά κάλεσμα στους συναδέλφους να αποδεχθούν και να νομιμοποιήσουν με την παρουσία τους την κυβερνητική μεθόδευση. Στη στάση αυτή περισσεύουν οι αυταπάτες, ο κυβερνητισμός, η συνδιαχειριστική λογική και η αποδοχή των ορίων που βάζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις. Και λείπει κάθε ίχνος εμπιστοσύνης στους συναδέλφους και στην υπόθεση των αγώνων και του κινήματος.

Αυτή η διπλή και αντιφατική στάση που μπορεί να έχει ως πρόσχημα «την ανάγκη να κερδηθούν οι ταλαντευόμενοι» χρεώνεται όμως σε αυτούς που την επιλέγουν και στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν αίρει αλλά αντίθετα τροφοδοτεί τη σύγχυση και την υποταγή.

5. Η απεργία όποιας μορφής, δεν δηλώνεται , καταγράφεται! Ο στόχος μας με τη συμμετοχή στην ΑΠΕΡΓΙΑ -ΑΠΟΧΗ είναι ένας : Να μην ανοίξει ο δρόμος για την εφαρμογή της αξιολόγησης - χειραγώγησης.

Δεν απεργούμε για έναν «άλλο τρόπο επιλογής διευθυντών» και για αυτό θεωρούμε υπονομευτικό της ΑΠΕΡΓΙΑΣ – ΑΠΟΧΗΣ να εξαιρούνται οι αιρετοί και να καλούνται οι «ειδικές συνεδριάσεις» να ψηφίσουν εναλλακτικά πρακτικά.

Σε κάθε περίπτωση πριν την έναρξη της ειδικής συνεδρίασης δηλώνουμε προφορικά ότι συμμετέχουμε στην απεργία – αποχή που έχουν κηρύξει τα σωματεία και αποχωρούμε από τη συνεδρίαση. Δεν αξιολογούμε, δεν είμαστε παρόντες, δεν υπογράφουμε δηλώσεις ότι απέχουμε, δεν υπογράφουμε «εναλλακτικά» πρακτικά, δεν βάζουμε παύλες, δε συμμετέχουμε ούτε άμεσα ούτε έμμεσα.

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Σάμου

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

ΑΠΟΧΗ από όλες τις διαδικασίες επιλογής διευθυντών. Όχι στην πρόβα τζενεράλε της αυτοαξιολόγησης!

ΑΠΟΧΗ από όλες τις διαδικασίες επιλογής διευθυντών. Όχι στην πρόβα τζενεράλε της αυτοαξιολόγησης!

Να οργανώσουμε την πάλη μας ενάντια στην αξιολόγηση και τα νέα μέτρα.


Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υπέγραψε 4ο σκληρό μνημόνιο και πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής συζητάει και άλλα μέτρα. Μας ανακοινώνουν πως όποιος θέλει σύνταξη πρέπει πρώτα να ζήσει μέχρι τα 67 και στη συνέχεια να μπορεί να επιβιώσει σε απόλυτη ένδεια. Φοροληστεύουν το εισόδημά μας και ετοιμάζονται για νέο τσεκούρι στους πενιχρούς μισθούς μας. Μας ανακοινώνουν πως θα πρέπει να μετατραπούμε σε λάστιχο αν θέλουμε να έχουμε δουλειά και επαναφέρουν με «εντέλλεστε» την αξιολόγηση για να ποδηγετήσουν τον κλάδο. Ετοιμάζουν νέες συγχωνεύσεις σχολείων, νέους πλεονάζοντες εκπαιδευτικούς, νέους ταξικούς φραγμούς για τους μαθητές μας. Αποστέλλουν τις απολύσεις στους αναπληρωτές.

Κι ενώ έχουν πάρει φωτιά τα μπατζάκια μας και όλοι αναρωτιούνται τι μέλλον μας ετοιμάζουν και τι μπορούμε να κάνουμε, η συνδικαλιστική ηγεσία των εκπαιδευτικών κλαίει και οδύρεται για την απόφαση του ΣΤΕ που έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο για την επιλογή διευθυντών με τη συμμετοχή του συλλόγου διδασκόντων και διαμαρτύρεται εντόνως για τον νέο νόμο που ψηφίστηκε για την επιλογή στελεχών.

Μερικοί (κυρίως από τον χώρο των Παρεμβάσεων και τους συνδικαλιστές από ΛΑΕ) έχουν προχωρήσει πιο πέρα από το αμίμητο αίτημα του ΠΑΜΕ που ζητούσε (απ’ ότι φαίνεται συνεχίζει να ζητά και ταυτόχρονα καυτηριάζει την αντικατάσταση της ψηφοφορίας με τη συνέντευξη) 100% αντικειμενικά κριτήρια για την επιλογή στελεχών. Απαιτούν 100% εκλογή των διευθυντών από τον σύλλογο διδασκόντων! Αν μάλιστα έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του και καταργούνταν το απεχθές καθηκοντολόγιο θα μπορούσαμε να αυτοδιαχειριζόμαστε τα σχολεία, να χαράζουμε εκπαιδευτική πολιτική και θα φτιάχναμε το δικό μας ανοιχτό σχολείο στην κοινωνία! Με λίγα λόγια, καλείται ο κλάδος να βυθιστεί στη φαντασίωση, να δραπετεύσει από την πραγματικότητα και να ξεχάσει σε ποια κοινωνία ζει, ποιος είναι αυτός που κυβερνά και γιατί ψηφίζει τους νόμους που ψηφίζει.

Πολλοί από αυτούς που στήριξαν την κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστερά» που θα έσκιζε τα μνημόνια, που στήριξαν το πονηρό τέχνασμα της συμμετοχής των εκπαιδευτικών στην επιλογή διευθυντών, που κατακεραύνωναν εμάς τους ανάδελφους που δεν τυφλωθήκαμε από την ελπίδα που ερχόταν στα σχολεία, τώρα προβαίνουν σε καταγγελίες ενάντια στην ίδια κυβέρνηση της «δεύτερης φοράς αριστερά» που υποβαθμίζει τη γνώμη των συλλόγων διδασκόντων σε μαϊντανό. Ξεχνούν φυσικά να πουν ότι την περίοδο που τη διοίκηση των σχολείων την είχαν οι εκλεγμένοι του κλάδου και απολύσεις αναπληρωτών έγιναν και πλεονάζοντες εκπαιδευτικοί δημιουργήθηκαν που μετακινήθηκαν και υπεράριθμα τμήματα λειτούργησαν και εντατικοποιήθηκε η δουλειά στα σχολεία. Γιατί ανεξάρτητα από τον τρόπο που επιλέγονται οι διευθυντές, αυτοί καλούνται υποχρεωτικά να εφαρμόσουν τους νόμους και τις εντολές της άνωθεν διοίκησης. Με τους νόμους και τις εντολές δεν ξεμπερδεύουν οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί επειδή ένα γρανάζι της κρατικής διοίκησης (όπως είναι οι διευθυντές σχολείων) τυχαίνει να το συμπαθούν προσωπικά.

Το νέο σχήμα επιλογής διευθυντών αποτελεί έναν συμβιβασμό κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, που είναι βαθιά χωμένη στους κρατικούς μηχανισμούς, τις διοικήσεις φορέων, υπηρεσιών και φυσικά σχολείων. Το νέο σχήμα επιλογής διευθυντών τα έχει όλα. Αντικειμενικά κριτήρια(!), συνέντευξη και τη γνώμη των εκπαιδευτικών που δε μοριοδοτείται.

Τόσο το προηγούμενο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ με την εκλογή των διευθυντών από τον Σύλλογο Διδασκόντων όσο και το τωρινό νομοθέτημα, επιχειρούν να εμπλέξουν στην διαδικασία της αξιολόγησης τους εκπαιδευτικούς. 

Η φετινή διαδικασία αποτελεί πρόβα για την εφαρμογή της αυτοαξιολόγησης που θα ξεκινήσει τον Σεπτέμβρη. Το ερωτηματολόγιο με βάση το οποίο καλούνται οι σύλλογοι διδασκόντων να συντάξουν πρακτικό αξιολόγησης των υποψηφίων διευθυντών, στηρίζεται στον νόμο για την αξιολόγηση και επιδιώκει να τυλίξει τον κλάδο σε ένα κομμάτι χαρτί.

Τα διευρυμένα ΠΥΣΔΕ/ΠΥΣΠΕ νομιμοποιούν όλη τη διαδικασία, ειδικά τη συνέντευξη που όλοι καταγγέλλουν. Ακόμη κι αν δε βαθμολογήσουν κάποιοι αιρετοί, δεν αναιρείται η νομιμοποίηση που παρέχουν με τη συμμετοχή τους. Άλλωστε η παύλα (-) που αρκετοί έβαζαν στη συνέντευξη σε προηγούμενες κρίσεις διευθυντών, δεν ακύρωνε ούτε απονομιμοποιούσε τις διαδικασίες που κατά τ’ άλλα κριτίκαραν. Οι παρατάξεις που έχουν αναφορά στο κίνημα και τα σωματεία, πρέπει να απέχουν από όλες τις διαδικασίες επιλογής διευθυντών και από τα ΠΥΣΔΕ/ΠΥΣΠΕ. 

Ο κλάδος σύσσωμος πρέπει να απέχει από όλες τις διαδικασίες επιλογής διευθυντών.

Τα σωματεία οφείλουν να μπουν μπροστά και να οργανώσουν την πάλη των εκπαιδευτικών ενάντια στην αξιολόγηση και τα νέα βάρβαρα μέτρα της κυβέρνησης. Ο κλάδος πρέπει να δώσει τη μάχη οργανώνοντας την πάλη του. Οφείλουμε να δούμε κατάματα την πραγματικότητα, όσο δύσκολη και αν είναι, να αναμετρηθούμε με τις αδυναμίες μας και να χαράξουμε τον δικό μας δρόμο. Τον δρόμο του αγώνα.

Αποχή από όλες τις διαδικασίες επιλογής διευθυντών.
Καμιά συμμετοχή στα ΠΥΣΔΕ/ΠΥΣΠΕ.
Δε συντάσσουμε κανένα πρακτικό.
Καμία συμμετοχή στην αξιολόγηση.
Καμία συμμετοχή στη διοίκηση και τη δήθεν «συνδιοίκηση».

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

17 Μάη : Μαζικά στην απεργία


17 Μάη : Μαζικά στην απεργία
Να μην περάσει η νέα αντιλαϊκή – αντεργατική καταιγίδα
Η ΕΠΙΘΕΣΗ στα δικαιώματα μας στη ζωή και τη δουλειά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ φέρνει για ψήφιση στη Βουλή άλλη μια νέα συμφωνία –μνημόνιο με τους ιμπεριαλιστές που φορτώνει νέα βάρη στις πλάτες του λαού και εξαθλιώνει παραπέρα τη ζωή των εργαζομένων, των άνεργων της νεολαίας.
Αποδείχτηκε με απόλυτο τρόπο ότι το «κλείσιμο της αξιολόγησης», η λεγόμενη «ανάπτυξη» και η «έξοδος απ’ την κρίση» χτίζονται πάνω στα συντρίμμια των εργασιακών δικαιωμάτων, τη φορολεηλασία του λαού, στη δραματική μείωση των συντάξεων, και των επιδομάτων ανεργίας, στους μισθούς πείνας, την απελευθέρωση των απολύσεων, το ξεπούλημα του πλούτου που έχουν παράξει οι εργαζόμενοι.
Το 4ο μνημόνιο μονιμοποιεί και διαιωνίζει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας στο δημόσιο σχολείο (μηδενικοί διορισμοί μονίμων), επιβάλλει την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, δηλαδή το καθεστώς «κινητικότητας-εργασιακής ανασφάλειας», εντατικοποίησης, ανταγωνισμού για τους εκπαιδευτικούς, ενώ κατηγοριοποιεί παραπέρα τα σχολεία, ορθώνει νέους ταξικούς φραγμούς στο δικαίωμα της νεολαίας για σπουδές, χτυπάει ότι έχει απομείνει απ’ τη δωρεάν εκπαίδευση.
Είναι φανερό πλέον, ότι αυτή η διαρκής επίθεση δεν ανακόπηκε και δεν ανακόπτεται απ’ τις κυβερνητικές εναλλαγές. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ αποδεικνύεται καθημερινά αποτελεσματικός μοχλός για να περάσουν αντιλαϊκά μέτρα, αλλά και να υπηρετηθούν τα φιλοπόλεμα σχέδια των ιμπεριαλιστών.
Παρόλο που στους εργαζόμενους κυριαρχεί η απογοήτευση και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και ΟΛΜΕ-ΔΟΕ έχουν αποδειχτεί ότι στηρίζουν με κάθε τρόπο την κυβερνητική πολιτική, παρά τις αντιπολιτευτικές κορώνες, η κυβέρνηση και το σύστημα δεν αισθάνονται καθόλου ασφαλείς. Γι αυτό ενισχύουν τους κρατικούς μηχανισμούς καταστολής και απεργάζονται σχέδια για κατάργηση συνδικαλιστικών και δημοκρατικών ελευθεριών και του δικαιώματος στην απεργία.
Απέναντι στη βαρβαρότητα που βιώνουμε και τη νέα καταιγίδα αντιλαϊκών μέτρων, οι εκπαιδευτικοί, μαζί με όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα δεν έχουμε άλλο δρόμο από το δρόμο της οργάνωσης, της αντίστασης και διεκδίκησης. Γιατί τίποτα δεν μας χαρίστηκε, αλλά όλα είναι κατακτήσεις μαζικών, αποφασιστικών αγώνων με κόστος. Η ηττοπάθεια και η υποταγή ανοίγει κι άλλο την όρεξη των αρπαχτικών της ΕΕ και του ΔΝΤ , του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου και δεν πρόκειται να σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσουμε με την πάλη μας. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν τις διαθέσεις των εργαζομένων για αντίσταση στη βαρβαρότητα. Γι αυτό η απεργία της 17 Μάη είναι υπόθεση των εργαζομένων για να σταλεί ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης κόντρα στην υποταγή και το συμβιβασμό. Κόντρα στις λογικές και πραχτικές των εικονικών «κινημάτων» των λεγόμενων αντιπροσώπων. Κόντρα στις μεγαλόστομες «ταξικές» διακηρύξεις και την ακατάσχετη ρεφορμιστική προτασεολογία που εγκλωβίζουν τις διαθέσεις για αγώνα.

Μας θέλουν σκυφτούς και υποταγμένους χωρίς δικαιώματα.
Ορθώνουμε το ανάστημα μας, ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ στην Απεργία στις 17 Μάη ! Βγαίνουμε μαζικά στους δρόμους. Διαδηλώνουμε!

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ



Μάης, 2017

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 18ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ Α' ΕΛΜΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (ΘΡΙΑΣΙΟ-ΜΕΓΑΡΙΔΑ-ΕΙΔΥΛΛΙΑ) 2017


Πραγματοποιήθηκαν σήμερα η συνέλευση και οι εκλογές για το 18ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ.
Ηχηρότατο ήταν το μήνυμα των εκπαιδευτικών ,για όποιον έστω και στο ελάχιστο θέλει να το αφουγκραστεί.Μια συνέλευση εντελώς άμαζη με συμμετοχή 22 ατόμων,που ξεκίνησε στις 10:40 αντι για τις 8:30 που είχε προγραμματιστεί,ενώ κατατέθηκε και η άποψη να μη γίνει καν συνέλευση,αλλά να περάσουμε κατευθείαν σε εκλογές,κάνοντας ακόμα πιο εκφυλιστικό το ήδη εκφυλισμένο κλίμα και σε μια πλήρη υποτίμηση των συλλογικών διαδικασιών.Χωρίς να εξάγεται κανένα πολιτικό συμπέρασμα για τις ευθύνες που αναλογούν σε καθεμιά από τις παρατάξεις για την κατασταση αποσυγκρότησης που επικρατεί,με τρεις εκλογικές διαδικασίες αλλά καμιά συνέλευση,πολύ πρόθυμα οι πλειονότητα των παρατάξεων έριξε την ευθύνη στην αδιαφορία των εκπαιδευτικών .που εκμεταλλεύονται τη συνδικαλιστική άδεια για να κάτσουν σπίτι τους.Τις ευθύνες του συνδικαλιστικού κινήματος για αυτή την κατάσταση ,κανένας δεν φαίνεται να την αναλαμβάνει,μια και το βασικό μέλημα τους ήταν οι αλλαγές των συσχετισμών στο συνέδριο της ΟΛΜΕ.Εξακολουθώντας σε μια λογική του να προσέξουν οι συνάδελφοι ποιούς θα στείλουν ,γιατί θα κριθούν οι επόμενες εξελίξεις,σε ένα κλίμα ανάλογου με τους κοινοβουλευτικούς εκφοβισμούς,δεν τους απασχόλησε καθόλου το πώς θα οργανωθούν οι συσχετισμοί εκεί που πραγματικά κρίνονται οι εξελίξεις,στο κίνημα και την οργάνωση του .Στο ίδιο μήκος κύματος με κάθε προηγούμενη εκλογική διαδικασία,σα να μην πέρασε μια μέρα,σα να μην έχει προχωρήσει η επίθεση και να απαιτούνται συγκροτήσεις που θα την αναστρέψουν ,εξακολούθησαν να διαγκωνίζονατι για το ποιός θα "σώσει " τους εκπαιδευτικούς.
Εμεις από τη μεριά μας εξακολουθούμε να θέτουμε το ζήτημα του να ξαναδούμε την υπόθεση των σωματείων αλλιώς.Να τα ξαναδημιουργήσουμε σε μια νέα βάση ουσιαστικής λειτουργίας και αγωνιστικής κατεύθυνσης,μακριά από συνδιαλλαγές και αλισβερίσια,που θα απαντούν στις πραγματικές αναγκες των εκπαιδευτικών.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις ,με μικρή διαφοροποίηση ,κατορθώσαμε να κρατήσουμε τις δυνάμεις μας,έχοντας μια σταθερή καταγραφη σε ένα μάλλον ασταθές πολιτικό περιβάλλον.
Στη συνέλευση πέρασε ψήφισμα ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό και την ανάγκη συγκρότησης αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 18ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ Α' ΕΛΜΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (ΘΡΙΑΣΙΟ-ΜΕΓΑΡΙΔΑ-ΕΙΔΥΛΛΙΑ) 2017

















ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ
ΣΥΝΟΛΟ ΨΗΦΩΝ
ΣΥΝΕΔΡΟΙ
2015
2013

 2011



ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ
93
1
103
162(2)

145



ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ
56
1
80
63(1)

46



ΔΑΚΕ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ Δ.Ε.
38
1
-
-

42



ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ(ΠΑΜΕ)
27
0
18
34

26



ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
12
0
15
24

6



ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ
13
0
15
10

4



ΑΡΕΝ

ΑΚΥΡΑ


12


4

-

1






ΛΕΥΚΑ
5

12
12

9



ΕΓΚΥΡΑ-ΣΥΝΟΛΟ
251

243


288



ΨΗΦΙΣΑΝ-ΣΥΝΟΛΟ
260

243
323

297




Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Το αρνητικό ρεκόρ μεταθέσεων μήνυμα ηχηρό προς όλους !


Το αρνητικό ρεκόρ μεταθέσεων μήνυμα ηχηρό προς όλους !


Πριν από λίγες μέρες οι εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας και μόλις την Παρασκευή 5/5 οι εκπαιδευτικοί της Δευτεροβάθμιας ήρθαμε αντιμέτωποι με αυτό που όλοι περιμέναμε: τις μηδενικές μεταθέσεις. Δεν θα σταθούμε στο πώς φτάσαμε ως εδώ, αναλύσεις που και άλλοι πριν από μας έχουν κάνει σχετικά με τον εγκλωβισμό των συναδέλφων πριν από τη σύνταξη λόγω του ασφαλιστικού αλλά και των τρισάθλιων περικοπών στις συντάξεις, ή τη δημιουργία τεχνητά πλεοναζόντων, όλοι περισσεύουμε με τις αλλαγές στα ωρολόγια, τους μη παρακολουθούντες μαθητές στα ΕΠΑΛ και άλλα γνωστά αλλά θα προτιμήσουμε να σταθούμε στα παρακάτω σημεία.
Οι μηδενικές μεταθέσεις (10% στην Α΄βαθμια και 3% στη Β΄βαθμια) αποκαλύπτουν σε όλους τα εξής:
-Συνολικοποιούν τις κακές εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών: άλλοι γύρω στα 60 δεν μπορούν να βγουν στη σύνταξη, άλλοι γύρω στα 50 ή πηγαινοέρχονται για μια δεκαετία ή και παραπάνω διανύοντας χιλιόμετρα καθημερινά ή διαβιούν μακριά από το σπίτι τους και τις οικογένειές τους ή υποκύπτουν σε καθεστώς ομηρίας των εκπροσώπων του κλάδου των αιρετών με τις αποσπάσεις και είναι εργασιακά περιπλανώμενοι από σχολείο σε σχολείο και άλλοι και αυτοί πλέον γύρω στα 50 τους χρόνια είναι αναπληρωτές του εαυτού τους και απολυόμενοι κάθε χρονιά.
-Οι μη μεταθέσεις φανερώνουν τις βλέψεις του Υπουργείου και τις προθέσεις του να εξουθενώσει τους εκπαιδευτικούς υπηρετώντας πάντα τις επιταγές της ΕΕ, του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ και του ΣΕΒ. Είμαστε Κασσάνδρες όσοι εκτιμούμε ότι στο τέλος του διδακτικού έτους θα κατεβάσουν το περιβόητο νέο ωρολόγιο πρόγραμμα της Α Λυκείου που θα είναι κοινό για τα ΕΠΑΛ και τα ΓΕΛ, και ότι θα μεθοδεύσουν και την αύξηση του ωραρίου είτε απευθείας είτε με την αύξηση του διδακτικού χρόνου σύμφωνα με τις μνημονιακές δεσμεύσεις;
- Ας αναρωτηθούμε όλοι τι αξία έχει για τους εργαζόμενους σήμερα στην εκπαίδευση ότι οι αιρετοί του κλάδου στα ΠΥΣΔΕ αλλά και στο ΚΥΣΔΕ ακόμη και οι φιλοκυβερνητικοί των ΣΥΝΕΚ καταψήφισαν αυτά τα κενά; Πολύ περισσότερο τι αξία έχουν οι προτάσεις ότι τα κενά θα πρέπει να βγαίνουν από τους «αναβαθμισμένους Συλλόγους Διδασκόντων» και όχι μονοπρόσωπα από τους Διευθυντές; Οι διευθυντές εφαρμόζουν, δεν χαράζουν την εκπαιδευτική πολιτική. Αυτοί που τα λένε αυτά και εννοούμε οι συνδικαλιστικές παρατάξεις -και δεν είναι μόνο τα ΣΥΝΕΚ- «πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες», αποπροσανατολίζουν τους εκπαιδευτικούς και δεν λένε τα πράγματα με το όνομά τους.
-Για εμάς οι μηδενικές μεταθέσεις δείχνουν πως το Υπουργείο συνεχίζει μια πολιτική ενάντια στα δικαιώματα μας και μάλιστα στην προκειμένη περίπτωση και χωρίς κανένα φτιασίδωμα, όπως έκανε με τις δημιουργικές εργασίες και τη θεματική εβδομάδα.
-Αποδεικνύουν ότι συνιστά φενάκη οι δίκαιες και διαφανείς υπηρεσιακές μεταβολές που υποτίθεται ότι πρέπει να επιβάλλονται από τους αιρετούς της συνδιοίκησης. Οι εργαζόμενοι και τα σωματεία μας οφείλουν με τις διαδικασίες τους και τους αγώνες τους να παλεύουν για το δίκιο τους και την ανατροπή μιας ολωσδιόλου άδικης πολιτικής.
- Τα σωματεία μας οι Διδασκαλικοί Σύλλογοι και οι ΕΛΜΕ να μην αφήνουν αναπάντητα ή να αρκούνται σε ανακοινώσεις αλλά δυναμικά να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει.
Να μην αφήσουμε το Υπουργείο να επαίρεται για τις έγκαιρες μη μεταθέσεις και την έγκαιρη έκδοση της εγκυκλίου των αποσπάσεων. Οι εκπαιδευτικοί δεν εφησυχάζουν και επαγρυπνούν, ώστε να δώσουν τέλος στην αδράνεια και την κινηματική νηνεμία. Οι Γενικές Συνελεύσεις του επόμενου διαστήματος και η πανεργατική απεργία στις 17 Μάη πρέπει να αποτελέσουν το εφαλτήριο.

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Μπροστά στα συνέδρια των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ: Ανάγκη αντίθεσης σε ηττοπάθεια, υποταγή, συνδιαλλαγή

Μπροστά στα συνέδρια των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ: Ανάγκη αντίθεσης σε ηττοπάθεια, υποταγή, συνδιαλλαγή

Δύο χρόνια πάνε απ’ τα συνέδρια των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ και το μόνο που έχουν να επιδείξουν τα δευτεροβάθμια συνδικαλιστικά όργανα των εκπαιδευτικών είναι η εναγώνια προσπάθειά τους να στηρίξουν «κριτικά» το πέρασμα της κυβερνητικής πολιτικής στον χώρο της εκπαίδευσης. Αυτό γίνεται φανερό απ’ τη σιγή νεκροταφείου που επικρατεί και στον κλάδο των εκπαιδευτικών παρά τις μειώσεις μισθών, το χτύπημα των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, την άγρια φορομπηξία, την ουσιαστική κατάργηση της όποιας δωρεάν παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, την επιβολή των ελαστικών σχέσεων εργασίας, τη μακροχρόνια αδιοριστία μονίμων εκπαιδευτικών.

Ιδιαίτερα τη φετινή χρονιά, το υπουργείο Παιδείας έχει εφαρμόσει καταιγίδα μέτρων που φαντάζουν «μικρά», τα οποία όμως διαμορφώνουν τις συνθήκες ώστε η αναπλήρωση (ελαστική, εκ περιτροπής εργασία) να γίνει μόνιμη και ο μόνιμος εκπαιδευτικός να γίνει περιπλανώμενος χωρίς τα εργασιακά δικαιώματα της μονιμότητας. Μετά την αύξηση του διδακτικού ωραρίου κατά 2 ώρες και το πέταγμα στην ανεργία 10.000 αναπληρωτών, επί ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το υπουργείο παιδείας, απ’ τον εμπαιγμό του Φίλη για τους 25.000 διορισμούς μονίμων, πέρασε σε μέτρα που ελαχιστοποιούν τις θέσεις εργασίας των εκπαιδευτικών στο δημόσιο σχολείο. Κατάργηση του δάσκαλου του ολοήμερου, αλλαγή ωρολόγιου προγράμματος στα δημοτικά, μειώσεις μαθημάτων στα Γυμνάσια που οδήγησαν στην κατάργηση 3.000 θέσεων καθηγητών, συγχωνεύσεις τμημάτων, σχολείων, τομέων και ενοποιήσεις ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ, αύξηση του αριθμού μαθητών ανά τομέα, πολλαπλές αναθέσεις μαθημάτων με συνέπεια τεχνητές υπεραριθμίες. Παράλληλα, οι λεγόμενες θεματικές βδομάδες και οι «δημιουργικές εργασίες» ανοίγουν τον δρόμο για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, εντατικοποιούν παραπέρα την εργασία των εκπαιδευτικών. Μέτρα που συνοδεύονται με όρθωση νέων φραγμών στις σπουδές για τη νεολαία, που γίνονται πιο δυσθεώρητοι με βάση την φτώχεια και την εξαθλίωση που εξαπλώνεται.

Απέναντι σ’ αυτή την βάρβαρη πολιτική, αλλά και τα νέα μέτρα που απεργάζεται το υπουργείο με βάση τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και της Ε.Ε., το ΔΣ της ΟΛΜΕ… απάντησε (!) με συμμετοχή στον «διάλογο» του Υπουργείου, την οργάνωση από το ΔΣ της ΔΟΕ του δικού της διαλόγου για το σχολείο που ονειρεύεται, με εκθειασμό των «θετικών», όπως τη ψηφοφορία στους συλλόγους διδασκόντων για τους διευθυντές (την εφαρμογή της αξιολόγησης δηλαδή). Επίσης, ενίσχυσε τη διάσπαση και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους αναπληρωτές, κατέθεσε προτάσεις για τον… τρόπο διορισμού και απαξίωσε τις κινητοποιήσεις των αναπληρωτών, ενώ ήταν φανερή η κοροϊδία του Υπουργείου σε σχέση με τους διορισμούς μονίμων και κύρια με τη διαλυτική κατάσταση που επέβαλαν στον κλάδο με τη θέση για «κριτική υποστήριξη» της πρώτης φοράς ψευτοαριστεράς στην κυβέρνηση.

Η αγαστή συνεργασία των ΣΥΝΕΚ μα τη ΔΑΚΕ στην ΟΛΜΕ είναι αποτέλεσμα αυτής της γραμμής στήριξης της πολιτικής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, παρά τις όποιες αντιπολιτευτικές κορώνες. Από κοντά βέβαια και οι δυνάμεις του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ. Σ’ αυτή την κατεύθυνση δεν τολμούν να προκηρύξουν ούτε μια απεργία. Μετά την 24ωρη ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ στις 4 Φλεβάρη 2016 δεν προκηρύσσουν ούτε συνελεύσεις ενώ συμμετέχουν με τρίωρη στην 24ωρη της ΔΟΕ τον Σεπτέμβρη του 2016 και συνεχίζουν… αγωνιστικά με 2ωρες ή 3ωρες στάσεις εργασίας και παραστάσεις διαμαρτυρίας. Η ΔΟΕ δε μπαίνει καν στον κόπο να συγκαλέσει με ολομέλεια προέδρων, αφού δεν έχει κανένα σκοπό να συντονίσει και να οργανώσει καμία αντίσταση του κλάδου.
Συνεχίζουν βέβαια με το επαναστατικό πρόγραμμα των Ημερίδων. Σ’ αυτές η ΟΛΜΕ καλούσε 2 αντιπροσώπους απ’ τους συλλόγους (!) διδασκόντων (διοικητικά όργανα) για να συζητήσουν τη θεματολογία του υπουργείου: Υπηρεσιακές μεταβολές- διορισμοί… Σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση… Αξιολόγηση- αυτοαξιολόγηση σχολικής μονάδας… Ημερίδες στις οποίες ΠΑΜΕ και Παρεμβάσεις, που διαφωνούν με το διάλογο του Υπουργείου, έτρεξαν να αντιπροτείνουν τις δικές τους προτάσεις!

Η διαλυτική κατεύθυνση, λοιπόν, που κυριαρχεί έχει σαν συνέπεια την απαξίωση στη συνείδηση των εκπαιδευτικών του συνδικαλισμού και των σωματείων και την ενίσχυση της λογικής της ανάθεσης και του ψηφοφόρου. Οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές αφού έχουν διώξει και τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση απ’ τα σωματεία, τους κατηγορούν ότι δεν πάνε στις συνελεύσεις, όταν δεηθούν να συγκαλέσουν.

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά την πραγματικότητα που λέει ότι ένας κλάδος 150.000 εργαζομένων (α/θμια, β/θμια), με συνδικαλιστικά δικαιώματα, όπως της απεργίας, της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης στον χώρο εργασίας και της ελεύθερης έκφρασης, να αισθάνεται ανήμπορος να αντισταθεί στην καταιγίδα των μέτρων. Η αποστασιοποίηση απ’ τις μαζικές διαδικασίες των πρωτοβάθμιων σωματίων, η διαλυτική κατάσταση που επικρατεί σ’ αυτά εδράζεται όχι μόνο στη γραμμή και πραχτική των κυβερνητικών παρατάξεων, στην εξαγορά θέσεων σε κυβερνητικούς θώκους πρώην συνδικαλιστών αλλά και στη χρόνια κυριαρχία της συνδιαχειριστικής αυταπάτης και του ρεφορμισμού. Γραμμή που καλλιέργησαν και ενίσχυσαν οι παρατάξεις του ΚΚΕ, ως πρώτου διδάξαντος, αλλά ενισχύουν και οι Παρεμβάσεις. Αντί για διεκδίκηση, προτάσσονται η συμμετοχή στα ΠΥΣΔΕ-ΠΥΣΠΕ, η ακατάσχετη προτασεολογία για το «12χρονο σχολείο» ή το «ενιαίο 12χρονο», οι προτάσεις στη Βουλή, η συμμετοχή στην ψηφοφορία για τους διευθυντές, συγκαλύπτοντας έτσι και τον ρόλο της διοίκησης αλλά και την ταξικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος.

Ο σύλλογος διδασκόντων ανάγεται σε «επίδικο κατάκτησης» στη βάση της ρεφορμιστικής λογικής της άλωσης του κράτους απ’ τα μέσα. Δεν υποτιμάμε βέβαια τη διάθεση εκπαιδευτικών να εκφράσουν και μέσα από ψηφίσματα ή αποφάσεις ανά σχολείο την αντίθεσή τους στα μέτρα του υπουργείου, αλλά όταν αυτό δεν υπηρετεί τη συνολικοποίηση ενός αγώνα μέσα από το σωματείο, με μαζικές κινητοποιήσεις και απεργίες για την ανατροπή των μέτρων, ή ακόμη χειρότερα προβάλλεται σαν πιο εύκολη λύση, αφού δεν τραβάει ο κόσμος για απεργία, τότε συμβάλλει στην αποσυγκρότηση και την αποστοίχιση απ’ τις μαζικές διαδικασίες. Έτσι, για άλλη μια φορά, ο «αγώνας» των καθηγητών ήταν τα «πραχτικά διαφωνίας των συλλόγων διδασκόντων για τη θεματική βδομάδα ή τις δημιουργικές εργασίες», όπου εξηγούσαν ότι «αυτά οφείλουν να γίνονται στην αρχή ης χρονιάς ή ότι υπάρχει έλλειψη ουσιαστικής επιμόρφωσης» κλπ. Το ΠΑΜΕ μάλιστα έφτασε να εγκαλέσει το υπουργείο για το περιεχόμενο της θεματικής βδομάδας, ο δε Ριζοσπάστης να ζητά να συμπεριληφθεί η ΟΓΕ στους φορείς που θα συνεισφέρουν στη θεματολογία! Αν αυτό δεν είναι συγκάλυψη του τι θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση στον χώρο της εκπαίδευσης, σίγουρα συμβάλλει στη σύγχυση και στον αποπροσανατολισμό.

Εκεί όμως που φανερώθηκε απροκάλυπτα ο διαλυτικός και υπονομευτικός ρόλος του ρεφορμισμού είναι σε σχέση με τις εκφρασμένες διαθέσεις των αναπληρωτών να παλέψουν για το δικαίωμά τους στη μόνιμη και σταθερή δουλειά, ενάντια στον εμπαιγμό του υπουργείου. Κάθε παράταξη ανάλογα με το συσχετισμό που είχε στα πρωτοβάθμια έφτιαξε και τη δικιά της ομάδα αναπληρωτών και παρά τις κορώνες για αύξηση των εκλογικών τους δυνάμεων σε ΠΥΣΔΕ-ΠΥΣΠΕ και ΔΣ ΕΛΜΕ –Συλλόγων Πρωτοβάθμιας, αρνήθηκαν να συμπλεύσουν και να συμβάλλουν ώστε να οργανωθεί και να δοθεί η μάχη για μαζικούς διορισμούς μονίμων εκπαιδευτικών. Να περάσουμε δηλαδή απ’ το εικονικό κίνημα, τον καταγγελτικό λόγο, τις παραστάσεις διαμαρτυρίας και τις επερωτήσεις στη Βουλή, στην οικοδόμηση όρων για μαζικό κίνημα αντίστασης –διεκδίκησης- σύγκρουσης με την πολιτική κυβέρνησης ΕΕ και ΔΝΤ.

Εξ άλλου η «αναμονή απ’ την ΑΔΕΔΥ και τη ΓΣΕΕ να προκηρύξουν 24ωρη» (ΠΑΜΕ), γιατί «δεν μπορούν οι εκπαιδευτικοί μόνοι τους», φανερώνει για άλλη μια φορά (ας θυμηθούμε τον Σεπτέμβρη του 2013) ότι «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει δέκα χρόνια κοσκινίζει», ή πιο πολιτικά, όσο πιο αντιδραστικό το σκηνικό, τόσο πιο συστημικός ο ρεφορμισμός.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, με επίγνωση των δυσμενών συσχετισμών αντιδραστικοποίησης του πολιτικού σκηνικού, παρεμβαίνουν στα πρωτοβάθμια σωματεία με στόχο να θέσουν τα πραγματικά ζητούμενα: Τι χαρακτηριστικά έχει η επίθεση του συστήματος, ποιοι είναι οι αντίπαλοι, τι είναι κίνημα, τι είναι συνελεύσεις, τι είναι πραγματικός αγώνας.

Γιατί, όπως γράφουν και στην προκήρυξη που μοιράζεται στα σχολεία, «αν παραμείνουν έτσι τα πράγματα, είμαστε χαμένοι. Γιατί δεν θα σταματήσουν να απογυμνώνουν τη ζωή μας από κάθε κοινωνικό, πολιτικό δικαίωμα. Δεν θα σταματήσουν να επιτίθενται τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα, όσο και στο δικαίωμα των παιδιών του λαού να σπουδάζουν. Με “σαλαμωτά” ξηλώματα, όπως κάνουν μέχρι τώρα, ή με γενικότερα ξεριζώματα, όπως σχεδιάζουν και συμφωνούν κυβέρνηση-τρόικα-ΟΟΣΑ-μνημονιακή αντιπολίτευση-ΣΕΒ. Και όλα αυτά, με τον ορίζοντα να σκοτεινιάζει από τα σύννεφα του πολέμου που πυκνώνουν στη γειτονιά μας.

»Να τους σταματήσουμε, “ν” απαρνηθούμε αυτά που έχουμε για να πάρουμε αυτά που μας αρνούνται”. Είναι ανάγκη ζωής-ύπαρξης να αρνηθούμε τη γραμμή της συνδιαλλαγής, του συμβιβασμού, των αυταπατών, της ανάθεσης, της ήττας, να γυρίσουμε την πλάτη στο μέλλον που μας οδηγούν για να βαδίσουμε τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ δρόμο.

»Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Είναι ο δρόμος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των δικαιωμάτων μας για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για μισθούς, συντάξεις που να μπορεί να ζει κανείς, για δωρεάν υγεία-περίθαλψη, για δωρεάν – δημόσια εκπαίδευση, για την ελευθερία στη σκέψη, έκφραση και δράση μέσα στο σχολείο. Είναι ο δρόμος της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ με αυτούς που μας γυρίζουν έναν αιώνα πίσω. Είναι δύσκολος και βασανιστικός κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς -αναμετριόμαστε και με τις δικές μας αδυναμίες- αλλά και ο μόνος πραγματικός και αποτελεσματικός. Είναι η επιλογή που θα ανακόψει τη βάρβαρη επίθεση. Γιατί το εύκολο, το άμεσο, το «εδώ και τώρα» αποδείχτηκε ψεύτικο και απατηλό.

»Να ενωθούμε μέσα στα σωματεία μας, απομονώνοντας τις καθεστωτικές δυνάμεις, ξεπερνώντας τις δυνάμεις της υποταγής. Να τα συγκροτήσουμε-επανιδρύσουμε ως όργανα πάλης στα χέρια μας, ακριβώς αντίθετα από ότι είναι σήμερα- φιλοκυβερνητικά-συνδιαχειριστικά παραρτήματα.
»Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, σας καλούμε να μας στηρίξετε ενισχύοντας αυτόν τον προσανατολισμό, για να ακουστεί δυνατά στα συνέδρια των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ αυτή η φωνή».

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Για τα σεμινάρια Θεολόγων

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ - ΩΡΑ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ


ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ - ΩΡΑ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Ξανά μπροστά σε εκλογές. Λίγους μήνες μετά τις εκλογές για τα ΔΣ των ΕΛΜΕ στήνονται πάλι κάλπες για την εκλογή αντιπροσώπων για το 18ο συνέδριο της ΟΛΜΕ. Και στο ενδιάμεσο; Οι πίσω μας συνδικαλιστικές σελίδες παρέμειναν ...λευκές. Αποτελεί αυτό σχέση με το σωματείο; Και θα συνεχίσει αυτή η κατάσταση;
Ναι”. Απαντούν οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (προηγούμενου-σημερινού και επόμενου). “Δεν τραβάει ο κλάδος- δεν μπορεί ο κλάδος”, συμπληρώνουν οι “αριστεροί” ψάλτες της υποταγής. Συναδέλφισσες και συνάδελφοι η σιγή νεκροταφείου που επικρατεί καιρό τώρα στην εκπαίδευση δεν έτυχε ...πέτυχε.
  • Είναι συνέπεια της διαλυτικής κατεύθυνσης που κυριαρχεί, να χειροκροτεί, να προτείνει διορθώσεις, να συμμετέχει σε διαλόγους, να εκδίδει άπειρα υπομνήματα ζητώντας “σεβασμό στο δίκιο”, αντί να οργανώνει την πάλη ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα.
  • Είναι αποτέλεσμα της γραμμής να μη γίνεται συζήτηση για να προκύψουν αγωνιστικά βήματα αλλά ημερίδες. Να μη γίνονται γενικές συνελεύσεις και όποτε γίνονται να μην εισηγούνται τίποτα ή να εισηγούνται να μη γίνει τίποτα περιμένοντας την ...ΑΔΕΔΥ.
  • Είναι απόρροια των αμέτρητων παραστάσεων διαμαρτυρίας, δηλαδή των συζητήσεων με τον υπουργό και τις τοπικές διοικήσεις, αλλά ούτε σκέψη για απεργία- διαδήλωση.
  • Είναι επακόλουθο της τακτικής να το στρίβεις μέσω των συλλόγων διδασκόντων, να νομιμοποιείς την εφαρμογή όλων των αντεργατικών-αντιεκπαιδευτικών εγκυκλίων συμμετέχοντας στα ΠΥΣΔΕ, να προσφεύγεις στα δικαστήρια ενώ το άδικο γίνεται νόμος, να περιμένεις επερωτήσεις και προτάσεις νόμων στη Βουλή.
Εικονικό κίνημα. Σωματεία “σφραγίδες” είτε υπηρέτες πολιτικών σχεδίων, είτε διαμεσολαβητές ρουσφετιών και εξυπηρετήσεων. Ψηφοθηρία-εκλογομανία. Πνίξιμο κάθε αγωνιστικής απόπειρας (ας θυμηθούμε τέτοιες μέρες το 2013 και το Σεπτέμβρη και πέρυσι με το ασφαλιστικό). Για να μείνουν οι καθηγητές θεατές των εξελίξεων, το πολύ ψηφοφόροι και όχι πρωταγωνιστές- δύναμη δηλαδή υπεράσπισης, διεκδίκησης και ανατροπής. Τελικά άβουλοι και μοιραίοι για το παρόν και μέλλον μας.
Γιατί συναδέλφισσες και συνάδελφοι “αν παραμείνουν έτσι τα πράγματα, είμαστε χαμένοι”. Γιατί δεν θα σταματήσουν να απογυμνώνουν τη ζωή μας από κάθε κοινωνικό, πολιτικό δικαίωμα. Δεν θα σταματήσουν να επιτίθενται τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα, όσο και στο δικαίωμα των παιδιών του λαού να σπουδάζουν. Με “σαλαμωτά” ξηλώματα όπως κάνουν μέχρι τώρα ή με γενικότερα ξεριζώματα όπως σχεδιάζουν και συμφωνούν κυβέρνηση-τρόικα-ΟΟΣΑ-μνημονιακή αντιπολίτευση-ΣΕΒ. Και όλα αυτά με τον ορίζοντα να σκοτεινιάζει από τα σύννεφα του πολέμου που πυκνώνουν στη γειτονιά μας.
Να τους σταματήσουμε, “ν' απαρνηθούμε αυτά που έχουμε για να πάρουμε αυτά που μας αρνούνται”. Είναι ανάγκη ζωής-ύπαρξης να αρνηθούμε τη γραμμή της συνδιαλλαγής, του συμβιβασμού, των αυταπατών, της ανάθεσης, της ήττας, να γυρίσουμε την πλάτη στο μέλλον που μας οδηγούν για να βαδίσουμε τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ δρόμο.
Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Είναι ο δρόμος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των δικαιωμάτων μας για μισθούς, συντάξεις που να μπορεί να ζει κανείς, για δωρεάν υγεία-περίθαλψη, για δωρεάν –δημόσια εκπαίδευση για την ελευθερία στη σκέψη, έκφραση και δράση μέσα στο σχολείο. Είναι ο δρόμος της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ με αυτούς που μας γυρίζουν έναν αιώνα πίσω. Είναι δύσκολος και βασανιστικός κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς -αναμετριόμαστε και με τις δικές μας αδυναμίες- αλλά και ο μόνος πραγματικός και αποτελεσματικός. Είναι η επιλογή που θα ανακόψει τη βάρβαρη επίθεση. Γιατί το εύκολο, το άμεσο, το “εδώ και τώρα” αποδείχτηκε ψεύτικο και απατηλό.
Να ενωθούμε μέσα στα σωματεία μας, απομονώνοντας τις καθεστωτικές δυνάμεις, ξεπερνώντας τις δυνάμεις της υποταγής. Να τα συγκροτήσουμε-επανιδρύσουμε ως όργανα πάλης στα χέρια μας, ακριβώς αντίθετα από ότι είναι σήμερα- φιλοκυβερνητικά-συνδιαχειριστικά παραρτήματα.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι σας καλούμε να μας στηρίξετε ενισχύοντας αυτόν τον προσανατολισμό, για να ακουστεί δυνατά στο συνέδριο της ΟΛΜΕ αυτή η φωνή.